MANIPUR FILES லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
MANIPUR FILES லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

வெள்ளி, 13 அக்டோபர், 2023

தோழர் தியாகு எழுதுகிறார் 239 : மணிப்பூர்க் கோப்புகள் (MANIPUR FILES) காதை 14

 




(தோழர் தியாகு எழுதுகிறார் 238 : உழவர் போராட்டம் வெல்க! தொடர்ச்சி)

இனிய அன்பர்களே!

மணிப்பூர்க் கோப்புகள்

(MANIPUR FILES)

காதை 14

என் பெயர் இமா (உ)லூரம்பம் நிகாம்பி. அகவை 72. நான் மெய்த்தி இனத்தைச் சேர்ந்தவள். இந்தப் போரில் மெய்த்தி இனத்தைச் சேர்ந்த ஆண்கள் மீரா பைபி பெண்களை ஒரு கருவியாகக் கையாண்டு வருவது வெட்கக் கேடானது. மீரா பைபி குழுவை நிறுவிய பெண்களில் ஒருத்தி என்ற முறையில் இதற்காக வெட்கப்படுகிறேன்.

2004ஆம் ஆண்டு மணிப்பூரில் அசாம் படைப் பிரிவினரின் காவலில் மனோரமா தஞ்சாம் என்ற 32 வயதுப் பெண் பாலியல் வல்லுறவுக்கு ஆளாக்கப்பட்டதும் மிருகத்தனமாகக் கொல்லப்பட்டதும் நினைவிருக்கிறதா? அந்தக் கொடுமையை எதிர்த்து ஆடை களைந்து INDIAN ARMY RAPE US என்ற பதாகையுடன் போராடிய 12 பெண்களில் நானும் ஒருத்தி.

மீரா பைபி அமைப்பு எப்போது எதற்காக நிறுவப்பெற்றது? எப்படிப் புகழ் பெற்றது? என்பது அனைவருக்கும் தெரிந்திருக்க வேண்டும். பைபி என்றால் சுடரேந்தி என்று பொருள். மீரா பைபி என்றால் பெண் சுடரேந்தி! அல்லது சுடரேந்திய மகளிர்! மணிப்பூரில் மனிதவுரிமை மீறல்களை எதிர்த்து நடைபெற்ற போராட்டங்களில் இந்த இயக்கம் வகித்த பங்கினால் மணிப்பூர் அன்னையர் என்றும் புகழ்பெற்றனர்.

இப்போதைய காக்சிங் மாவட்டத்தில் 1977ஆம் ஆண்டு மீரா பைபி இயக்கம் தொடங்கப்பெற்றது. மணிப்பூர் மக்கள் அப்போது தன்-தீர்வுக்காகவும் தன்னாட்சிக்காகவும் விடுமைக்காகவும் போராடிக் கொண்டிருந்தனர். அரச வன்கொடுமைகளுக்கு எதிராகவும், குறிப்பாக ஆய்தப்படைகள் சிறப்பதிகாரச் சட்டத்துக்கு (AFSPA) எதிராகவும், போதைப் பழக்கத்துக்கு எதிராகவும் அடித்தட்டுப் பெண்களைத் திரட்டி மணிப்பூர் சமுதாயத்தில் ஒரு புத்தெழுச்சியை மீரா பைபிகள் தோற்றுவித்தார்கள்.

மணிப்பூரில் மகளிர் இயக்கம் என்பது பிரித்தானிய ஆட்சிக் காலத்திலிருந்தே தொடர்ந்து வருவதாகும். மகளிர் போர், மகளிர் எழுச்சி என்ற பொருளில் ‘நூப்பி இயான்’ என்ற மகளிர் இயக்கம் நடைபெற்றது. இரண்டாம் உலகப் போர்க் காலத்தில் 1939ஆம் ஆண்டு மணிப்பூரில் உணவுப் பஞ்சத்துக்குக் காரணமான அரிசி ஏற்றுமதியை எதிர்த்து மகளிர் நடத்திய வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க வெற்றிப் போராட்டத்தை நினைவு கூர்ந்து ஆண்டு தோறும் மீரா பைபிக்கள் திசம்பர் 12ஆம் நாளை மகளிர் போர் நாளாகக் கொண்டாடுகின்றனர்.

1970களில் நிசா பந்திகள் என்ற பெண்கள் இயக்கம் வளர்ந்தது. குடிவெறிக்கும் போதைப் பழக்கத்துக்கும் எதிராக இந்தப் பெண்கள் நடத்திய போராட்டத்தால் மணிப்பூரில் மதுவிலக்குச் சட்டங்கள் கொண்டுவரப்பட்டன. இந்தப் பெண்கள் இம்பாலிலும் மணிப்பூர் எங்கும் தெருக்களில் நடக்கும் போது கையில் விளக்கேந்திச் செல்வார்கள். மதுவெறியர்களைக் கண்டிப்பார்கள். மதுபானக் கடைகளுக்குத் தீவைப்பார்கள். விளக்கேந்திகள் தீச்சுடர் ஏந்திகளாக மாறிய போது பெண் சுடரேந்திகள் என்று பெயர் பெற்றனர். இப்படித்தான் மீரா பைபிக்கள் இயக்கம் பிறந்தது.

இந்திய இராணுவம் புரிந்த வன்கொடுமைகளுக்கு எதிராக மீரா பைபிக்கள் நடத்திய அறப் போராட்டம் உலகப் புகழ் பெற்றது. இதன் உச்சமாகத்தான் 2004ஆம் ஆண்டு 12 பெண்கள் ஆடை களைந்து போராடினார்கள். மீரா பைபி என்ற முறையில்தான் இரோம் சருமிளா ஆண்டுக் கணக்கில் நீண்டு சென்ற பட்டினிப் போராட்டம் நடத்தினார்.

எப்படி இருந்த மீரா பைபி இயக்கம் இப்படி ஆகி விட்டது என்று நினைக்க நினைக்க அதிர்ச்சியாகவும் வேதனையாகவும் உள்ளது. குக்கி பழங்குடிகளுக்கு எதிராக மெய்த்தி வன்முறையைத் தூண்டுவதில் மீரா பைபிக்கள் முனைப்புடன் செயல்படுவதற்குச் சான்றாகப் பல செய்திகள் வருகின்றன. 2023 சூலை 21ஆம் நாள் இம்பால் கிழக்கில் 18 வயதுக் குக்கிப் பெண்ணை ஆய்தமேந்திய நான்கு மெய்த்தி இளைஞர்கள் கூட்டு வல்லுறவுக்கு ஆளாக்கிக் கொலை செய்து விட்டனர். அந்தப் பெண்ணை வன்முறைக் கும்பலிடம் ஒப்படைத்ததே மீரா பைபி இயக்கப் பெண்கள்தாம் என்பது நம்ப முடியாத கொடுமை!

(தொடரும்)
தோழர் தியாகு

தாழி மடல் 268

ஞாயிறு, 1 அக்டோபர், 2023

தோழர் தியாகு எழுதுகிறார் 227 : மணிப்பூர்க் கோப்புகள் (MANIPUR FILES)

 




(தோழர் தியாகு எழுதுகிறார் 226 : அன்று ஈழத்தில், இன்று மணிப்பூரில் இனவழிப்பு-தொடர்ச்சி)

மணிப்பூர்க் கோப்புகள் (MANIPUR FILES)

இனிய அன்பர்களே!

காதை (1)

எனக்கு வயது 18, மணிப்பூரில் குக்கி இனத்தைச் சேர்ந்த பழங்குடிப் பெண். கிழக்கு இம்பாலில் இது நடந்தது: ஆயுதமேந்திய மெய்த்திப் பெண்கள் குழு ஒன்று, அதன் பெயர் மீரா பைபிசு, பெண் சுடரேந்திகள் என்று பொருள். மற்றொரு பெயர் “மணிப்பூர் அன்னையர்” என்பதாகும். இந்தக் குழுவினர் என்னைப் பிடித்து கறுப்பு உடையணிந்த நான்கு இளைஞர்கள் கொண்ட ஒரு மெய்த்திக் குழுவிடம் ஒப்படைத்தனர்.

மே 15 மாலை 5 மணி இருக்கும். அந்த நான்கு இளைஞர்களும் நீலநிற மகிழுந்தில் என்னை வாங்கி அயங்பாலி என்ற இடத்துக்குக் கடத்திச் சென்றார்கள். என்னை மாறி மாறிக் குத்தவும் அடிக்கவும் செய்தார்கள். மீரா பைபிசு அமைப்பைச் சேர்ந்த பெண்களையும் உள்ளூர் ஆண்களையும் அழைத்தார்கள். அவர்களும் மாறி மாறி எங்களை அறைந்தார்கள், முகத்தில் குத்தினார்கள், கடுமையாக அடித்தார்கள். அந்தப் பெண்களில் ஒருத்தி ‘அரம்பை தெங்கோல்’-ஐ அழைக்க வேண்டும் என்று சொல்லக் கேட்டேன்.

கருஞ்சட்டை அணிந்த நால்வர் வந்து சேர்ந்தனர் சட்டையில் ஏதோ இலச்சினை பதித்திருந்தார்கள். துப்பாக்கி வைத்திருந்தார்கள். நால்வரில் இருவருக்கு 35 வயது இருக்கலாம், இருவர் 50க்கு மேல். கூட்டத்திலிருந்து பெண் ஒருத்தி என்னைக் கொன்று விடும் படி அவர்களுக்குக் கட்டளையிட்டாள். அந்த நால்வரும் என்னை வேறொரு மகிழுந்தில் தூக்கிப் போட்டுக் கொண்டு கிளம்பினார்கள்.

அவர்கள் என்னிடம் ஏதோதோ கேட்டுக் கொண்டே வந்தனர். நான் விடை சொன்னாலும், மௌனமாகவே இருந்தாலும், அறைவார்கள். ஓரிரு முறை துப்பாக்கிக் கட்டையால் மொத்தவும் செய்தார்கள். ஒரு மலையுச்சி போல் இருந்த இடத்தை அடைந்தோம். அங்குதான் என்னைக் கொலை செய்யத் தீர்மானித்தார்கள்.

அவர்கள் என்னை எப்படிக் கொலை செய்யலாம் என்று பேசிக் கொண்டிருந்ததை நானே கேட்டேன். அவர்களுள் மூத்தவரின் காலில் விழுந்து உயிர்ப்பிச்சை கேட்டு மன்றாடினேன். என்னை விட்டு விடுங்கள், ஓடிப்போகிறேன், இம்பாலுக்குத் திரும்பி வரவே மாட்டேன், என் தாய் தந்தையைப் பார்க்க வேண்டும்” என்று கதறினேன்.

மீண்டும் என்னை மகிழுந்தில் ஏற்றிக்கொண்டு, கொலை செய்யப் பொருத்தமான இடம் தேடினார்கள். சிறிது நேரம் சுற்றி விட்டு ஒரு மலை உச்சிப் பகுதிக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள். என்னை மகிழுந்திலிருந்து இழுத்துப் போட்டு, உதைத்தும் குத்தியும் அறைந்தும் என்னைக் கடுமையாகத் தாக்கினார்கள். ஒரு முறை துப்பாக்கிக் கட்டையால் ஓங்கிக் குத்திய போது கொஞ்ச நேரம் எனக்கு எல்லாமே இருண்டு போயிற்று. கண்கள் திறந்த போது முகத்தில் தூறல் விழுவதை உணர்ந்தேன்.

எனக்கு உணர்வு வந்தவுடன் அவர்கள் மீண்டும் என்னை அறைந்து படுக்க வைத்து நால்வரில் மூவர் ஒருவர் பின் ஒருவராக என்னிடம் வல்லுறவு கொண்டார்கள். என் செவிகளிலும் முகத்திலும் தலையிலும் குருதி வடிந்து ஆடைகளையும் முகத்தையும் நனைத்து விட்டது. அந்த மூவருக்கும் எஞ்சிய ஒருவருக்கும் இடையே என்னைக் கொன்று விடுவது பற்றி வாக்குவாதம் நடந்தது.

நாங்கள் உன்னைப் போக விட்டால் காவல்துறையிடம் சென்று முறைப்பாடு செய்து விடுவாய், ஆனால் நீ அப்படிச் செய்தால் உன்னைத் தேடிப் பிடித்துக் கொன்று விடுவோம் என்று மிரட்டினர். என்னை விட்டு விடுவதா? கொன்று விடுவதா? என்று அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே ஒருவன் மகிழுந்தைத் திருப்ப முயன்று விபத்தாக என் மீது மோதி நான் ஓடையில் விழுந்து மலை உச்சியிலிருந்து உருண்டு விட்டேன்.

உருண்டு உருண்டு ஒரு சாலையில் வந்து விழுந்தேன். அவ்வழியாகச் சென்ற ஒரு மிதியுந்தை( ‘ஆட்டோ ரிக்சுசா’வை) உதவிக்கு அழைத்தேன். அந்த ஓட்டுநர் என்னைக் காய்கறிக் குவியலுக்குள் மறைத்து பிட்ணுபூர் காவல் நிலையத்துக்குக் கொண்டுசென்றார். என்னை வீட்டிலே கொண்டுபோய் விட வேண்டிய அந்தக் காவல் துறையினர் மெய்த்தி சமுதாயத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று தெரிந்தவுடன் “என்னை இந்தக் காவல் நிலையத்தில் விட வேண்டா, என்னைப் புது இலாம்புலேன் பகுதியில் எங்கள் வீட்டில் விட்டு விடுங்கள், நான் காவல்துறையை நம்பவில்லை” என்று மான்றாடினேன்.

மே 16ஆம் நாள் விடிகாலை 4.30 அளவில் இம்பாலை விட்டு வெளியேறி சபோர்மீனாவுக்கு வந்து சேர்ந்தேன். பிறகு காங்குபோக்குபி மாவட்ட மருத்துவமனைக்குச் சென்று உடல்நிலை மோசமானதால் நாகாலாந்திலுள்ள கோகிமா மருத்துவமனைக்கு அனுப்பப்பட்டேன். ஓரளவுக்குத் தேறி விட்டாலும் இவ்வளவு காலமும் காவல் துறையில் முறைப்பாடு செய்ய அஞ்சிக் கொண்டிருந்தேன்.

மே 4ஆம் நாள் தௌபாலில் மூன்று பெண்களை அம்மணமாக்கி வலம்விட்டு, அவர்களில் ஒருத்தியைப் பாலியல் வன்கொடுமை செய்த நிகழ்ச்சியின் காணொளி அண்மையில் வெளிவந்த பிறகுதான் துணிச்சல் பெற்றுக் காவல்துறையில் முறைப்பாடு செய்ய முன்வந்தேன்.

(தொடரும்)
தோழர் தியாகு
தாழி மடல் 258