ஞாயிறு, 15 ஜூலை, 2018

G. U. Pope’s Translation : What does it Mean to Thirukkural Studies? - Dr.V.Murugan





G. U. Pope’s Translation : 
What does it Mean to Thirukkural Studies?

DR. V. Murugan

(A Summary)

In order to understand the significance of Pope’s translation, we need to revisit the structure and import of Thirukkural.
Transcending the veil of didacticism and the purely convention-driven invocatory chapter, it is a deliberate literary document seeking to resurrect the glorious pre-vedic Tamil culture. Its author Thiruvalluvar is a rebel, a revolutionary looking to re-present the pristine glory of the indigenous Tamil mores and ethos that had been subjected to invidious assaults and adulterations by alien cultures intruding into the Tamil land most surreptitiously. Again, it is in this extraordinary piece of Tamil literature that we find the earliest stratum of classical Tamil literature and the Tamil mind being reborn.
Look at Thiruvalluvar’s disapproval of :
(i)                  The Sanskritic karma theory (verse 37),
(ii)                supremacy of divinity and fate (55, 619, 620),
(iii)               varna system (972, 973),
(iv)              taking alms (222, 1062),
(v)                resorting, to unrighteous ways in desperate situations (656),
(vi)               Manusmriti’s belittling of agriculture as a low occupation (1032),
(vii)              gambling (931-40),
(viii)            drinking (921-30).
No wonder that Thirukkural is the object of unreserved, spontaneous admiration by some of the best minds across cultures such as Mahatma Gandhi, Albert Schweitzer and Leo Tolstoy.
It is no overstatement that it is the missionaries and officials of British India of the nascent days of colonial rule who effectively and irreversibly liberated Indian languages and literatures from the suffocating confines of regionalism and vernacularism. These men, trained in modern scholarship and fired by selfless altruistic zeal, have left their deep, unerasable imprint in the rediscovery of Indian languages and their genealogical roots. Again, their translations of Indian classics into European languages opened up a whole new world of enlightened appreciation and enjoyment of these literatures beyond the shores of the subcontinent.
At one end, Sir William Jones, Colebrook and others set up the Asiatic Society of India at Kolkata, the concerted efforts of which culminated in the discovery of Sanskrit as one of the principal branches of the Indo-European family, and the international accessibility of Sanskrit classics in English, German and French translations. European poets and critics hitherto basking in the classical wealth of Hebrew, Greek and Latin saw in Sanskrit a refreshingly new air to breathe in, and the major European universities witnessed a proliferation of Sanskrit studies so much so that Sanskrit studies came to be misconstrued as Indology.

Inevitably then, South Indian languages and literatures tended to be obscured in the international forums in spite of the Dravidian- Tamil culture constituting a weighty component of the composite culture of India. Particularly, Tamil classics suffered neglect, indifference and apathy in the hands of the ruling elite. The following words of G. U. Pope, written in 1810, reflect this state of affairs:
Although the very ancient, copious and refined Tamil language is inferior to none, it is regarded by most people as the vernacular of a people living somewhere in a remote district of Great Britain’s imperial possessions. Neither does our Indian Government nor do our universities fully recognize the value of Tamil literature and so those who spend their lives in the study of the great South Indian classics must resemble men seeking for pearls under water.
While the scholars at the Asiatic Society held aloft the Indo-Aryan languages, particularly Sanskrit, as the principal representatives of the linguistic culture of India, there were Ellis, Caldwell and Pope down South working their way to upholding the claim of Tamil as the ancient co-sharer of the heritage of India. The outstanding efforts of these scholars culminated in the discovery of the
Dravidian family of languages apart from their pioneering industry to render Thirukkural and other classics into European languages. Not only did they successfully draw international attention towards Tamil, but they compulsively and emphatically established the fact of the Dravidian culture as a predominant component of the composite culture of India.
G.U.Pope’s translation of Thirukkural, seen in the above context, remains a towering landmark in the 200 year long history of Thirukkural translations. This work (titled The Sacred Kurral of Thiruvalluva Nayanar with Introduction, Grammar, Translation, Notes, Lexicon and Concordance) incorporates a weighty introduction, notes on its prosody and grammar and an extensive bilingual glossary which together are intended to help its academic learning and research by a wider section of non-Tamils across languages. More importantly, Pope’s translation has done single-handedly for Thirukkural what the Asiatic Society did to promote Sanskrit language and literature beyond the Indian shores. Pope’s characterization of Thirukkural as “one of the highest and purest expressions of human thought”, and its author “as a bard of universal man”, besides his authoritative statement that Thirukkural including its seemingly separable third part on sexual love is the work of one master bear witness to his assiduous equipment for the stupendous task on hand.
Now, what does Rev. Dr. G. U. Pope’s translation mean to Thirukkural studies?
  Pope’s is the first complete translation of Thirukkural by a single author taking the entirety of this extraordinary Tamil classic on to the global stage as early as 1886.
  Pope had a deep understanding of the metrical forms in Tamil which probably led him into rendering the chosen compositions (Thirukkural, Nɑ̄ ladiyar and Thiruvɑ̄ cakam) in the metrical verse form.
  Pope chose the heroic couplet - a pair of rhymed lines in iambic pentameter – for his Kural rendering. Pope appropriately uses the closed couplet in which the meaning is grammatically or logically complete, forming a statement that can stand meaningfully on its own.
   Pope’s translation, coming as it does from the weighty backdrop of his long academic career at the Oxford University, naturally attracted more attention than the other contemporary translations of Thirukkural, which gradually tended to transfer rewardingly on to the Thirukkural text itself. Thus began the Kural’s spread and reputation beyond the constricted bounds of Tamilnadu.
  Pope’s translation does occupy a preeminent place among the English translations of Thirukkural by the sheer weight of his academic scholarship and the amazing breath of his knowledge of Tamil language and literature which compulsively come to the fore also through his other famous metrical translations of Thiruvɑ̄ cakam and Nɑ̄ ladiyɑ̄ r besides his numerous essays and articles on the defining facets of Tamil literature, especially the classical canon, which appeared in the Indian Antiquary and Siddhanta Deepika. We must also make a significant mention of Pope’s translation of the timeless Sangam anthology Puranānūru (selected verses) and the great Buddhist Tamil epic Manimēgalai (incomplete).
Among the translations of Pope, his Thirukkural rendering easily seems to stand the finest and the best. His choice of the heroic couplet as the metrical medium, that comes closer to kuratpɑ̄ metre in Tamil, tends to produce an equivalent effect with regard to the didactic mood, ethical fervour and epigrammatic or aphoristic tone besides reproducing the rhythm in many cases. The success of Pope’s craftsmanship consists mainly in the accomplishment of this equivalent effect which makes Thirukkural translation Pope’s magnum opus (P.Marudanayagam, p 284) and a landmark in the history of Thirukkural translations.
Indeed, Pope’s translation does not only measure up to the golden dictum of Tolkappiyam that translation is to remake in accord with the source language (1589), but also provide ‘a great feast of languages’.
Thanks to Pope’s scholarly understanding of the Kural’s metrical pattern, especially its variety of rhythms, he is able to identify the tone in every one of the couplets. He gives the following couplets as examples of the three types of recitative (ceppalōcai) that Thirukkural employs:
malarmicai ēkinɑ̄ n mɑ̄ ṇaṭi cērntɑ̄ r
nilamicai nīṭuvɑ̄ l vɑ̄ r (3) (tūṇkicai - balanced recitative)

tuppɑ̄ rkkut toppɑ̄ iya tuppɑ̄ kkit tuppɑ̄ rkkut
tuppɑ̄ aya tūum maḷai (12) (olukicai - mixed recitative)

yɑ̄ tɑ̄ num nɑ̄ ṭɑ̄ mal ūrɑ̄ mal ennoruvan
cɑ̄ ntuṇiyum kallɑ̄ ta vɑ̄ ṟu (397) (ēnticai - grave recitative)
However, the heroic couplet with its need for rhyming tends to threaten in certain instances the SL-TL fidelity which is an essential criterion in vertical-semantic translation as of a classical composition. An instance:
aṟivinul ellɑ̄ m talaienpa tīya
ceṟuvɑ̄ rkkum ceyyɑ̄ viṭal (203)

Even to those that hate make no return of ill;
So shalt thou wisdom’s highest law, ‘tis said, fulfil.
‘The crown of all wisdom is...’ rather than ‘so shall thou wisdom’s highest low... fulfil’ may better approximate to the Kural construct.
Perhaps for want of advice and assistance of native scholars and absence of editorial scrutiny at the far-away Oxford, certain semantic and stylistic inaccuracies have also crept into the momentous work of Pope. Here is a glaring instance of such inaccuracy:
aṟattɑ̄ ṟu ituvena vēnṭɑ̄ civikai
poṟuttɑ̄ nōṭu ūrntɑ̄ n iṭai (37)

Needs not in words to dwell on virtue’s fruits; compare
The man in litter borne with them that toiling bear!
There is, again, criticism that Pope’s translation is in the poetic English of the late Victorian era, has lesser currency nowadays, and that it does not speak to a modern readership (Gregory James). Such criticisms border on historical fallacy - a failure to understand that language is a dynamic social institution that keeps evolving keeping with the changing needs of each generation of people.
The historical significance of Pope’s translation must outweigh these of the shortcomings. In conclusion. Pope and other European missionaries and officials of British India learnt the Tamil language for their sheer love of this language and its literature, which in hindsight looks to overshadow their work of evangelization. Otherwise, it would be difficult to explain the significance of an epoch-making work like Caldwell’s A Comparative Grammar of Dravidian Languages or the contributions of F.W. Ellis, Ziegenbalg, Fr. Joseph Beschi and several others. The works of these savants, most of which are characterized as labour of love, succeeded in opening the eyes of the Western world to the inimitable excellence of the classical canon of the Tamils, which the academia around the world would do well to turn their attention to.


  - The Second International Conference on Thirukkural, Liverpool

வெள்ளி, 13 ஜூலை, 2018

தமிழ்முறை குடமுழுக்கு… தடைபோடும் அதிகாரிகள்! – இளைய விகடன்

அகரமுதல

பிற கருவூலம் – இளைய விகடன் (சூனியர் விகடன்)


தமிழ்முறை குடமுழுக்கு… தடைபோடும் அதிகாரிகள்!

 துரை.வேம்பையன்

 இராசமுருகன்

  ‘‘இதுவரை இரண்டு கோயில்களில் தமிழ்முறைப்படி தேவாரம், திருவாசகம் பாடிக் குடமுழுக்கு செய்துள்ளோம். ஏற்கெனவே தமிழ்முறைப்படி குடமுழுக்கு செய்த சிவன் கோயிலுக்கு, இப்போதும் தமிழ் முறைப்படி குடமுழுக்கு செய்ய விரும்பும் எங்களின் முயற்சிக்கு இந்துசமய அறநிலையத் துறை அதிகாரிகள் முட்டுக்கட்டை போடுகிறார்கள்’’ என்று குமுறுகிறார்கள் திருமக்கூடலூர் மக்கள்.
  கரூர் மாவட்டம், மண்மங்கலம் ஒன்றியத்தில் உள்ளது திருமக்கூடலூர். இந்த ஊர் மக்கள், கோயில் குடமுழுக்கு, திருமண நிகழ்ச்சிகள், புதுமனை புகுவிழா எனமங்கல நிகழ்வுகளைத் தமிழ்முறைப்படியே நடத்துகிறார்கள். தங்கள் குழந்தைகளுக்கும் தமிழ்ப் பெயர்களையே வைத்து அசத்துகிறார்கள். இந்த ஊரில்  இந்து சமய அறநிலையத் துறையின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் 500 வருடங்கள் பழமையான மணிமுத்தீசுவரர் சிவன் கோயிலுக்கு, 2002-ஆம் ஆண்டு தமிழ்முறைப்படி தேவாரம், திருவாசகம் பாடிக் குடமுழுக்கு செய்தனர். சில தினங்களுக்கு முன்பு, இதே ஊரில் இருக்கும் அ/மி பகவதி அம்மன் கோயிலையும் புனரமைத்து, தமிழ்முறைப்படி குடமுழுக்கு செய்துள்ளனர். “மணிமுத்தீசுவரர் கோயிலுக்குக் குடமுழுக்குச் செய்து 16 வருடங்கள் ஆகிவிட்டதால், மறுபடியும் குடமுழுக்கு செய்ய முயல்கிறோம். இதற்கு இந்து சமய அறநிலையத் துறை அதிகாரிகள் முட்டுக்கட்டை போடுகிறார்கள்” என்று ஊர் மக்கள் கொந்தளிக்கிறார்கள்.
  திருமக்கூடலூர் திலீபன், ‘‘எங்கள் ஊர் மக்களுக்கு தமிழ்ப்பற்று அதிகம். கடந்த 100 வருடங்களாக, ‘திருமக்கூடலூர் தமிழ் மன்றம்’ என்கிற அமைப்பை நடத்தி வருகிறோம். ஊரில் நடக்கும் திருமணங்கள் முதலான நிகழ்வுகள் அனைத்தையும் பெரியவர்கள் திருக்குறள் படித்து, தமிழ்முறைப்படியே நடத்துகிறோம். 20-க்கும் மேற்பட்ட தமிழ் ஆசிரியர்கள் எங்கள் ஊர் மக்களுக்கு தமிழ்ப்பற்று ஏற்படக் காரணமாக இருந்துள்ளனர். 2002இல், மணிமேகலை உடனுறை மணிமுத்தீசுவரர் ஆலயத்தைச் செப்பனிட்டு, தமிழ்முறைப்படி தேவாரம், திருவாசகம் பாடல்களைப் பாடிக் குடமுழுக்கு செய்தோம். அறநிலையத் துறைக்குச் சொந்தமான ஆலயம் என்பதால், தமிழ்முறைப்படி எங்களை அவர்கள் குடமுழுக்கு செய்ய முதலில் அனுமதிக்கவில்லை. பெரிய அளவில் போராட்டம் நடத்திய பிறகுதான் அனுமதி கிடைத்தது’’ என்றார்.
  இந்த ஊரைச் சேர்ந்த பெண்களான பத்மா மற்றும் பக்தாள், “எங்கள் ஊர் நுழைவுவாயில் வளைவிலும், ஊர் சார்பாகக் கட்டப்பட்டுள்ள திருமண மண்டபத்திலும், ‘தமிழ் மன்றம்’ என்று எழுதிவைத்திருக்கிறோம். கடந்த 100 வருடங்களாக ஊர் சாமியாக இருந்து எங்களைக் காப்பாற்றிவரும்  அ/மி பகவதி அம்மன் கோயில், ஒரு கொட்டகையில் இருந்தது. அந்தக் கோயிலைப் பெரிய அளவில் எடுத்துக்கட்டி, தமிழ்முறைப்படி குடமுழுக்கு விழா நடத்தினோம். கோவை பேரூரில் உள்ள மணிவாசகர் திருப்பணி மன்றத்தைச் சேர்ந்த குமரலிங்கமும், கரூர் உப்பிடமங்கலம் அடியார்க்கு எளியர் கோயிலைச் சேர்ந்த சிவ.செந்திலும் சேர்ந்துதான் குடமுழுக்கு செய்துவைத்தார்கள். ‘எங்கும் தமிழ், எதிலும் தமிழ்’ என்பதுதான் எங்கள் ஊர் மக்களின் தாரக மந்திரம்’’ என்றார்கள்.
வழக்கறிஞர் தமிழ் இராசேந்திரன், ‘‘2002ஆம் ஆண்டு மணிமுத்தீஸ்வரர் கோயிலைப் புனரமைத்து, முருகானந்தம் என்பவரின் தலைமையில் தமிழ் முறைப்படி குடமுழுக்கு செய்ய மக்கள் முயன்றனர். அப்போது, தமிழக அரசின் கோயில் திருப்பணிகள் மற்றும் குடமுழுக்குக் குழு அதை எதிர்த்தது. ‘சமசுகிருத மந்திரங்கள் சொல்லியே குடமுழுக்கு செய்ய வேண்டும். மீறித் தமிழில் செய்தால், ஊரில் மழை இருக்காது. ஆற்றில் தண்ணீர் வராது. ஊரே வறண்டு போகும்’ என்று கரூர் மாவட்ட ஆட்சியர், இந்துசமய அறநிலையத்துறை திருச்சி ஆணையர், கரூர் மாவட்டக் காவல் கண்காணிப்பாளர்ஆகியோருக்குக் கடிதம் போனது. இதனால், தமிழ்முறைப்படி குடமுழுக்கு செய்வதை இந்த மூன்று அதிகாரிகளும் கடுமையாக எதிர்த்தார்கள். கரூர் உரிமையியல் வழக்கு மன்றத்தில் கோவையைச் சேர்ந்த இராமச்சந்திரன் என்பவர், ‘திருமக்கூடலூர் மணிமுத்தீசு வரர் ஆலயத்திற்கு ஆகம விதிகளை மீறித் தமிழ்வழியில் குடமுழுக்கு செய்ய அனுமதிக்கக் கூடாது’ என்று வழக்கு போட்டார். ஆனால், ‘எந்தத் தடை வந்தாலும் தமிழ்முறைப் படிதான் குடமுழுக்கு செய்ய வேண்டும்’ என ஊர் மக்கள் சபதம் போட்டார்கள்.
 கரூர் திருநீலகண்டர் மண்டபத்தில் என் தலைமையில் நாங்கள் ஆலோசனைக் கூட்டம் நடத்தினோம். அந்தக் கூட்டத்திற்குப் பன்னாட்டுத் தமிழுறவு மன்றத் தலைவர் வா.மு.சேதுராமன், பேராசிரியர் மு.தெய்வநாயகம் உள்ளிட்ட தமிழ் ஆர்வலர்களை அழைத்துவந்து, ஆலோசனை செய்தோம். ‘தடைகளை முறியடித்து தமிழ்முறைப் படி குடமுழுக்கு செய்ய வேண்டும்’ என உறுதி எடுத்தோம். எங்களின் அதிரடி போராட்டங்களால், வேறுவழியில்லாமல் அப்போதைய கரூர் மாவட்ட ஆட்சியரும் மாவட்ட க் காவல் கண்காணிப்பாளரும் தமிழ்முறைப்படி குடமுழுக்கு செய்ய அனுமதித்தனர். தமிழ்முறை குடமுழுக்குக்கு எதிரான வழக்கை நான், வழக்கறிஞர்கள் பி.ஆர்.குப்புசாமி, சீவானந்தம் மூவரும் சேர்ந்து வாதாடி, அந்த வழக்கைத் தள்ளுபடி செய்யவைத்தோம்.
  அதைத் தொடர்ந்து தமிழ்முறைப்படி குடமுழுக்கு செய்யப்பட்டது. அப்போது, ‘தமிழ்முறைப்படி குடமுழுக்கு செய்ததைக் கேள்விப்பட்டதும், காதில் தேனாறு பாய்ந்தது’ என முரசொலியில் கருணாநிதி எழுதினார். குடமுழுக்குக்கு மறுநாள், திருமக்கூடலூரில் பெரும் மழை பெய்தது. அதேபோல, இப்போது அ/மிபகவதி அம்மன் கோயில் குடமுழுக்கு நடப்பதற்கு முதல்நாள், மழை கொட்டோ கொட்டென்று கொட்டியது. ஆற்றிலும் தண்ணீர் போனது.
  மணிமுத்தீசுவரர் ஆலயத்திற்கு குடமுழுக்கு நடத்தி 16 வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. ஆகம விதிகள்படி, 12 வருடங் களுக்கு ஒருமுறை குடமுழுக்கு நடத்த வேண்டும். மறுபடியும் மணிமுத்தீசுவரருக்கு குடமுழுக்கு நடத்த அனுமதி கேட்டு நான்கு வருடங்களாக ஊர் மக்கள் போராடி வருகிறார்கள். ‘தமிழ்முறைப்படி குடமுழுக்கு நடத்தினால், ஆட்சியில் உள்ளவர்களுக்கு ஆபத்து’ என்று புரளி கிளப்பி விட்டு, குடமுழுக்கு செய்ய விடாமல் தடுத்துவருகிறார்கள். ஆகம விதிகளை மீறுவது அவர்கள்தான். நமது தாய்மொழி இறைவனுக்குப் புரியாதா? இந்து சமய அறநிலையத் துறை இதற்குப் பதில் சொல்லிவிட்டு, சமசுகிருத முறைப்படிக் குடமுழுக்கு செய்யட்டும். அறநிலையத்துறை என்ன தடை போட்டாலும், இந்தக் கோயிலில் இந்த முறையும் தமிழ்முறைப்படிதான் குடமுழுக்கு நடைபெறும்” என்றார் உறுதிமிக்க குரலில்.
  இது தொடர்பாக, கரூர் இந்து சமய அறநிலையத் துறை இணை ஆணையர் சூரியநாராயணனிடம் விளக்கம் கேட்டோம். “திருமக்கூடலூர் மணிமுத்தீசுவரர் ஆலயத்திற்குக் குடமுழுக்கு நடத்துவது தொடர்பாக ஒரு குழு போடப் பட்டுள்ளது. கும்பாபிஷேகம் சம்பந்தமான ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட உள்ளன” என்றார்.
 அவரிடம், “2002இல் நடத்தியதைப்போல், இப்போதும் தமிழ்முறைப்படி குடமுழுக்கு நடத்த மக்கள் விருப்பப்படுகிறார்கள். அறநிலையத்துறை அதற்கு ஒத்துழைக்குமா?” என்று கேட்டோம். அதற்கு, “அதுபற்றிக் கோப்பைப் பார்த்துவிட்டுத்தான் சொல்ல முடியும்” என்றார். ஆனால், “இணை ஆணையர் சொன்னது போல் மணிமுத்தீசுவரர் ஆலயத்துக்குக் குடமுழுக்கு நடத்த எந்தக் குழுவும் இதுவரை போடப்படவில்லை” என்கிறார்கள் திருமக்கூடலூர் மக்கள்.
– துரை.வேம்பையன்
படங்கள்: நா. இராசமுருகன்

அளவளாவல் : எழுத்தாளர் அம்பை

அகரமுதல

ஆனி 31, 2049 ஞாயிறு சூலை 15, 2018

எழுத்தாளர் அம்பை
எழுத்தாளர் அம்பை

வியாழன், 12 ஜூலை, 2018

வ.உ.சி.நூலகம், 15 ஆம் ஆண்டு விழா & 20 நூல்கள் வெளியீட்டு விழா


ஆனி 30, 2049  /  சனி / 14.07.2018

மாலை 6.00

 

திருவாவடுதுறை இராசரத்தினம் அரங்கம்

அடையாறு, சென்னை 600 020

15 ஆம்  ஆண்டு விழா

20 நூல்கள் வெளியீட்டு விழா


சஃகானா வழங்கும் கவிதை நூல் வெளியீடு



ஆனி 30, 2049  /  சனி / 14.07.2018

மாலை 6.00

தே.ப.ச. / இக்சா மையம், சென்னை

சஃகானா வழங்கும் கவிதை நூல் வெளியீடு

வெள்ளி, 6 ஜூலை, 2018

குவிகம் இல்லம் – அளவளாவல் : திரு ஆலாசியன்



ஆனி 24, 2049  ஞாயிறு – சூலை 08, 2018 –

 நண்பகல் 11.00 – 1.00

குவிகம் இல்லம்

ஏ6, மூன்றாம் தளம். வெண்பூங்கா அடுக்ககம்,

24, தணிகாசலம் சாலை,

தியாகராயர்நகர், சென்னை

அளவளாவல்: 

தமிழ் இதழ்களில் அறிவியல் கட்டுரை எழுதி வரும்

திரு. ஆலாசியன்


அனைவரையும் வரவேற்கும்
சுந்தரராசன்:  9442525191
கிருபா நந்தன்: 8939604745

17 ஆவது உலகத் தமிழ் இணைய மாநாடு: செய்முறைப் பயிற்சிகள்


17 ஆவது உலகத் தமிழ் இணைய மாநாடு: செய்முறைப் பயிற்சிகள்
உத்தமம் என்ற அமைப்பு நடத்தும் 17 ஆவது உலகத் தமிழ் இணைய மாநாடு சூ லை 6,7,8, 2018 நாள்களில் கோவை வேளாண்மைப் பல்கலைக் கழகத்தில் நடைபெறுகிறது.
இதில் பல்வேறு நாடுகளைச் சேர்ந்த ஆய்வாளர்கள், தமிழ்க்கணிமை சார்ந்த ஆய்வுக்கட்டுரைகளைப் படிக்கின்றனர்,
மேலும், மக்கள் அரங்கம் என்ற வகையில் செய்முறைப் பயிற்சிகள் வழங்கப்படுகின்றன. (கட்டணம் உண்டு. 600 உரூ அரைநாள் பயிற்சி, 900 உரூ முழு நாள் பயிற்சி)
 இதனுடன் ஒரு நிரலாக்கத் திருவிழாவும் உள்ளது. (இலவசம்)
இதில் ஏதேனும் ஒரு கணினி மொழி நிரலாக்கம் தெரிந்தோர் கலந்து கொண்டு, தமிழுக்கான ஏதேனும் ஒரு கணியத்தை(மென்பொருளை) உருவாக்கலாம். சிறந்த கணியத்திற்கு (மென்பொருளுக்கு)ப் பரிசுகள் உண்டு.
இதன் விதிகள் –
நீங்களே மடிக்கணினி கொண்டுவர வேண்டும்
உருவாக்கும் கணியத்தை (மென்பொருளை) கட்டற்ற கணியமாக (மென்பொருளாக) மூலநிரலுடன் வெளியிட வேண்டும்
இது தவிர, கண்காட்சி அரங்கில், பல்வேறு நிறுவனங்களின் கணிய(மென்பொருள்) அறிமுகம், தமிழ்க்கணினி தொடர்பான உரைகள் நடைபெற உள்ளன. இவற்றில் பொது மக்கள் யாவரும் இலவசமாகவே கலந்து கொள்ளலாம்.
கோவையைச் சுற்றி உள்ளோர், இந்த அரிய நிகழ்வில் கலந்து கொள்ள வேண்டுகிறேன்.
மேலும் விவரங்களுக்கு:

சீனிவாசன்