வாழ்க்கை லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
வாழ்க்கை லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

புதன், 16 அக்டோபர், 2013

நலவாழ்வே சிறந்த பரிசு

http://img.dinamalar.com/data/largenew/Tamil_News_large_827494.jpg

ஆரோக்கியமான வாழ்க்கையேசிறந்த பரிசு!

32 ஏக்கர் வறண்ட தரிசு நிலத்தை, பசுமைக் காடாக மாற்றியதற்கு மத்திய, மாநில அரசுகளிட மிருந்து பல விருதுகள் பெற்ற, அப்துல் கரீம்: நான், கேரள மாநிலத்தை சேர்ந்தவன். நான் பிறந்து வளர்ந்த ஊர், மிகவும் செழிப்பாக இருக்கும். 30 ஆண்டுகளுக்கு முன், இன்சூரன்ஸ், வளைகுடா நாடுகளுக்கு வேலைக்கு ஆட்களை சப்ளை செய்வது, முந்திரி கமிஷன் ஏஜன்ட், கணக்காளர் என, பல வேலைகள் செய்ததால், வீட்டில் தங்க மாட்டேன்.எனவே, மனைவியின் சொந்த ஊருக்கே குழந்தை களை அனுப்பி வைத்து, மாதம் ஒரு முறை பார்த்து வருவேன். இப்படி பல முறை சென்று வந்ததால், அங்குள்ள கரடு முரடான தரிசு நிலத்தை பார்த்து, மனதில் வெறுமை ஏற்பட்டது. பாலைவனமான வளைகுடா நாடுகளே, மரம் வளர்ந்து செழிப்பாக இருக்கும் போது, இங்குள்ள தரிசு நிலத்தை, ஏன் பசுமை வனமாக மாற்ற முடியாது என்ற சிந்தனை ஏற்பட்டது.காசர்கோடு அருகில், 1977ல், 32 ஏக்கர் தரிசு நிலத்தை விலைக்கு வாங்கினேன். 'பாடுபட்டு சேர்த்த பணத்தை, தரிசு மண்ணில் கொட்டி வீணடிக்கிறானே... இவனுக்கு பைத்தியம் பிடித்து விட்டது' என, மனைவியின் ஊரார் என்னை ஏளனம் செய்தனர். இருந்தும், காடு வளர்ப்பதில் உறுதி யாக இருந்தேன்.நீர் ஆதாரமற்ற தரிசு நிலத்தை சமன் செய்து, 1 கி.மீ., துாரம் வண்டியில் சென்று நீர் எடுத்து வந்து, செடிகளுக்கு ஊற்றினேன். இப்படி தொடர்ந்து, மூன்று ஆண்டுகளுக்கும் மேல் ஊற்றியதால், செடிகள் செழுமையாக வளர்ந்து, 30 ஆண்டுகளில் பசுமை காடுகளாக மாறியதுடன், நிலத்தடி நீரின் அளவும் உயர்ந்துஉள்ளது. சொந்த செலவில், 32 ஏக்கரில் காடு வளர்த்ததற்காக, மத்திய, மாநில அரசுகள் பல விருதுகள் தந்ததுடன், அந்த வனத்திற்கு, 'கரீம் காடுகள்' என, என் பெயரிட்டு, என் சேவையை பாராட்டியுள்ளது. ஆனால், இயற்கை மூலம் கிடைத்த மிகவும் பரிசுத்தமான காற்று, தண்ணீர், குளுமையான தட்பவெப்ப நிலையால் கிடைக்கும் ஆரோக்கியமான வாழ்க்கையையே, நான் மிகப்பெரிய பரிசாக நினைக்கிறேன். தொடர்புக்கு: 04672254283.

வியாழன், 3 அக்டோபர், 2013

விரும்பும் மனமிருந்தால்... வாழ்க்கை இனிக்கும்!

http://img.dinamalar.com/data/largenew/Tamil_News_large_81800920131003015126.jpg

விரும்பும் மனமிருந்தால்... வாழ்க்கை இனிக்கும்!

பாலக்காடு: பறவைகளை கண்டு ரசிக்க பலரும், பல நூறு கி.மீ., பயணித்து, வேடந்தாங்கல் போன்ற சுற்றுலா தலங்களுக்கு செல்வது வழக்கம். ஆனால், கேரளாவில் ஒருவர், தனது வீட்டையே, கிளிக்கூட்டம், தினமும் கொஞ்சுமிடமாக மாற்றியிருக்கிறார்.

கேரள மாநிலம், கோழிக்கோடு அடுத்த கோவிந்தாபுரம் நாகேரிபரம்பைச் சேர்ந்தவர் ராஜன். ஓய்வு பெற்ற வங்கி அதிகாரி. "போர்' அடிக்கும் நேரங்களில் வீட்டு வாசலில், இளைப்பாறும் போது, சில கிளிகள் அங்கு வந்துள்ளன. அந்த கிளிகளுக்கு பழங்கள் மற்றும் நெல் மணிகளை போட்டுள்ளார். அவற்றை சாப்பிட்டு விட்டு; பறந்து சென்ற கிளிகள், தினந்தோறும் ராஜன் வீட்டிற்கு உணவு தேடி வர ஆரம்பித்தன. ஒன்று... இரண்டு... என வந்த கிளிகள், நாட்கள் செல்ல, செல்ல எண்ணிக்கை அதிகரித்து, தற்போது, இவரது வீட்டிற்கு , 100க்கும் மேற்பட்ட கிளிகள் விருந்தாளியாக வர ஆரம்பித்தன. எல்லா கிளிக்கும் இரை போட்டு வந்தார். ஒரு நாளைக்கு, இரண்டு அல்லது மூன்று முறை , அவரோடு கொஞ்சி பேசி விளையாடி செல்கின்றன. அவற்றிற்கு, ராஜனும், அவரது மனைவியும், சளைக்காமல் உணவளிக்கின்றனர். கிளிகளின் பேச்சு ராஜனுக்கும், அவரது மனைவி ரஜனிக்கும் புரிகிறது. காலையில் நெல் மணிகளும், பழங்களும், அரிசி சோறும் உண்கின்றன. மாலை ஐந்து மணியளவில் அருகேயுள்ள தென்னந்தோப்புகளிலுள்ள தென்ன மரங்களில் வந்து நின்று சத்தம் போடும். அதற்குள் ராஜனும் மனைவியும் தத்தை கிளிகளுக்கு தேவையான உணவுகள் 'ரெடி'யாக வைத்து காத்திருப்பார்கள். இவர்களின் இந்த நட்பு கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக தொடர்கிறது.

இது குறித்து ராஜன் கூறுகையில், ""ஒரு நாள், நான் சும்மா நெல் மணிகளை வாசப்படியில் தூவினேன். அப்போது, எங்கிருந்தோ, வந்த சில கிளிகள், அவற்றை சாப்பிட வந்தன. தினந்தோறும், வழக்கமாகி, 100 க்கும் மேற்பட்ட கிளிகள் வரத் துவங்கின. கிளிகளுக்கு ஒரு நாளுக்கு, ஒரு கிலோ நெல் வரை உணவு அளிக்கிறேன். மனைவி, மகன் ராஜேஷ், மகள் ரஜிஷ் ஆகியோருடன், கிளிகளும் எனது குடும்ப உறுப்பினராகி விட்டன. எனது ஓய்வு நாட்களை கிளிகளுடன் சந்தோசமாக கழித்து வருகிறேன்,'' என்றார்.

ஞாயிறு, 8 செப்டம்பர், 2013

அ.) மற்றவர்களுக்கு உதவுவதே வாழ்க்கை! ஆ.) சிற்றூர்ப்புற இளைஞர்களும் அருவினை ஆற்றலாம்!

http://img.dinamalar.com/data/largenew/Tamil_News_large_79835420130908003720.jpg


சிற்றூர்ப்புற இளைஞர்களும்  அருவினை ஆற்றலாம்!

காவல்துறை,  படைத் துறை போன்ற, பாதுகாப்பு த் துறை பணியிடங்களுக்கு இலவச ப் பயிற்சியளித்து, 1,308 பேரின் கனவை நிறைவேற்றிய, பாரதி: நான், விழுப்புரம் மாவட்டம், கொசப்பாளையம் கிராமத்தை சேர்ந்தவன். என் சொந்த முயற்சியால், மத்திய காவல் துறை பயிற்சி மையத்தில், பயிற்சியாளராக பணிக்கு சேர்ந்தேன். கிராமப்புற இளைஞர்களிடம், போலீஸ், ராணுவம் போன்ற பாதுகாப்பு துறை பணியிடங்களுக்கான தேர்வில், போட்டியிட்டு வெற்றி பெற இயலாது என்ற தாழ்வு மனப்பான்மை அதிகம்.
கிராமப்புற மக்களின் வாழ்வாதாரத்தை, நகர்ப்புற மக்களுக்கு நிகராக உயர்த்த, கிராமப்புற இளைஞர்களுக்கு இலவசமாக பயிற்சியளித்து, பாதுகாப்புத் துறை பணிகளில், அதிக அளவு இடம் பெறச் செய்தால் தான் சாத்தியமாகும் என்பது, என் நம்பிக்கை. அதனால், 14 ஆண்டு கால பயிற்சியாளர் பணியிலிருந்து விருப்ப ஓய்வு பெற்று, 2008ம் ஆண்டு, "நிலா அறக்கட்டளை'யை, என் சொந்த ஊரிலேயே ஆரம்பித்தேன். இதன் மூலம், பாதுகாப்புத் துறை பணிகளுக்கு தேவையான உடற்தகுதி, பொது அறிவு, தனித் திறன், நேர்மை, ஒழுக்கம் என, அனைத்து பயிற்சி வகுப்புகளையும், இலவசமாக நடத்துகிறேன். இவர்களுக்காக இலவச தங்கும் விடுதியும், உடற்பயிற்சிக் கூட வசதியும் செய்து தந்துள்ளேன். அரசுப் பணிக்கு தேர்வாகும் வரை, இங்கேயே தங்கியிருக்கலாம் என்றாலும், இங்கு பயிற்சி பெறுவோர் அதிகபட்சம் இரண்டு ஆண்டிற்குள், பணிக்கு தேர்வாகி விடுகின்றனர். தற்போது, ஆண்கள் மற்றும் பெண்கள் என, மொத்தம், 586 பேர் இலவச பயிற்சி பெற்று வருகின்றனர். இதுவரை, எங்கள் மையத்திலிருந்து, 1,308 பேர் போலீஸ், ராணுவம் போன்ற பாதுகாப்பு துறை பணிகளுக்கு தேர்வாகி, வெற்றிகரமாக பணியாற்றி வருகின்றனர். கடந்த பிப்ரவரி மாதத்தில் மட்டும், 452 இளைஞர்கள், போலீஸ் பணிக்கு தேர்வாகினர். இதன் மூலம், நகர்ப்புற இளைஞர்களுக்கு இணையாக கிராமப்புற இளைஞர்களாலும், சாதிக்க முடியும் என்பதை நிரூபித்து காட்டினேன். தொடர்புக்கு: 96261 14560


மற்றவர்களுக்கு உதவுவதே வாழ்க்கை!

எய்ட்ஸ் பாதித்த, நூற்றுக்கணக்கான குழந்தைகளை படிக்க வைத்து, பராமரித்து வரும் மருத்துவர், மனோரமா பினாகபாணி: நான், குழந்தைகள் நல மருத்துவராக பணியாற்றுகிறேன். மின்சாரமே இல்லாத காலத்தில், விளக்கை வைத்து, பிளாரன்ஸ் நைட்டிங்கேல் அம்மையார் செய்த மருத்துவ சேவையை, அப்பா கதையாக கூறுவார். அதனால், மற்றவர்களுக்கு உதவுவது தான் வாழ்க்கை என்ற எண்ணம் உருவாகி, மருத்துவம் படித்தேன். கடந்த, 1977ல், சென்னை எழும்பூர் குழந்தைகள் நல மருத்துவமனையில், மூத்த பயிற்சி மருத்துவராக பணியாற்றினேன். அப்போது, இரு குழந்தைகளுக்கு, எச்.ஐ.வி., இருப்பதாக மருத்துவ சோதனையில் அறிந்து, அழைத்து வந்தவரிடம் கூறினேன். அவரோ, "எங்கள் குழந்தைகள் காப்பகத்தில், 400 பேர் உள்ளனர். இந்த குழந்தைகளை மறுபடியும் அழைத்து சென்றால், மற்ற, 400 குழந்தைகளுக்கும் எய்ட்ஸ் பரவிவிடும். என்னால் அழைத்து செல்ல இயலாது' என, வெளியேறினார். வாயில்லா ஜீவன், சாலையில் அடிபட்டால் கூட, "புளூ கிராஸ்'க்கு தகவல் தெரிவித்து பலர் உதவுவர். ஆனால், இந்த குழந்தைகளுக்கு உதவ யாரும் முன்வரவில்லை. நானே, வீட்டுக்கு அழைத்து சென்றேன். அன்று ஆரம்பித்த பணி, இன்று, " கம்யூனிட்டி ஹெல்த் எஜுகேஷன் சொசைட்டி' எனும், அமைப்பாக மாறி, 93 எய்ட்ஸ் பாதித்த குழந்தைகளை வளர்ப்பதுடன், 252 குழந்தைகளுக்கு, மறு வாழ்வும் அளித்துள்ளேன். 1980களில், எயிட்ஸ் குறித்த விழிப்புணர்வு இல்லாததால், இக்குழந்தைகளை வளர்க்க, அதிகம் கஷ்டப்பட்டேன். ஆனால், இன்றளவும் எயிட்ஸ் பாதித்த குழந்தைகளை வளர்க்க, பெற்றோர் பயப்படுகின்றனர். எச்.ஐ.வி., பாதித்த பெண்களுக்கு குழந்தை பிறந்தால், மூன்றில் ஒரு சதவீத குழந்தைக்கு மட்டுமே, இந்நோய் தாக்கம் இருக்கும். முறையான சிகிச்சை அளித்தால், நோய் தாக்கத்தையும் குறைக்கலாம் என்பதால், பெற்றோர் பயப்பட தேவையில்லை. இப்படி, 43 குழந்தைகளை குணப்படுத்தியிருக்கிறேன். தொடர்புக்கு: 94440 77177.

ஞாயிறு, 9 டிசம்பர், 2012

ஒப்படைப்பதுதான் வாழ்க்கை

சொல்கிறார்கள்

"அருப்பணிப்பது தான் வாழ்க்கை!'


பின் தங்கிய கிராமங்களை மேம்படுத்துவதில், தன்னை ஈடுபடுத்தியுள்ள, நெல்லை மாவட்டம், புளியரை, "டி.கேர் நர்சிங் கல்லூரி' முதல்வர், கணேசன்: என் சொந்த ஊர், திருநெல்வேலி மாவட்டத்தை சேர்ந்த புதுக்குடி. நான், விவசாய குடும்பத்தை சேர்ந்தவன். அன்றாடம் வாழ்க்கை நடத்துவதற்கே கஷ்டப்படும் பின்னணி.

கேரளாவில், இரண்டாண்டு வேலை செய்து, சம்பாதித்த பணத்தில் தான், கல்லூரியில் சேர்ந்தேன். பெட்டிக் கடை நடத்தி, அதில் கிடைக்கும் வருமானத்தில், கல்லூரி செலவுகளை சமாளித்தேன். இப்படி, கஷ்டப்பட்டு, பி.எஸ்சி., பட்டதாரி ஆனேன்.எனக்கு, சிறு வயதிலிருந்தே, சுற்றுப்புறச் சூழலில் ஆர்வமுண்டு. நாம் வசிக்கும் கிராமம், வசிப்பதற்கு ஏற்றதாக இருக்க வேண்டும். அப்படி இல்லையேல், வசிக்க ஏற்றதாக, அதை, நாமே மாற்ற வேண்டும் என்பது, என் கொள்கை.

வளர்ந்தோம், படித்தோம், வேலையில் சேர்ந்தோம் என்றில்லாமல், மக்களுக்காக, வாழ்க்கையை அர்ப்பணிப்பது தான், என் வாழ்க்கை என, முடிவெடுத்தேன்.விடுமுறை நாட்களில், கிராமம் தோறும் பயணிப்பேன். எந்த கிராமம், சுகாதாரத்தில் மிகவும் பின் தங்கியிருக்கிறது என்று கவனிப்பேன். அங்கிருக்கும் மாணவர்களிடமும், இளைஞர்களிடமும் பேசி, சுகாதாரக்கேட்டை சுட்டிக்காட்டி, அவர்களுடன் சேர்ந்து பணியாற்றுவேன்.

நீர்நிலைகளை தூர் வாருவோம்; வேண்டாத குப்பையை செடி கொடிகளை அப்புறப்படுத்துவோம்; குப்பையை ஒழுங்காக, அதற்குரிய இடங்களில் போடுமாறு, வீடு வீடாகச் சென்று கேட்டுக் கொள்வோம். சாக்கடை, கழிவுநீர்ப் பிரச்னை இருந்தால், சம்பந்தப்பட்டவர்களிடம், சரிசெய்யும் படி கேட்டுக் கொள்வேன். கிராம சுகாதாரத்தை வலியுறுத்தி, விழிப்புணர்வு நிகழ்ச்சிகள் நடத்துவோம்.பாவூர்சத்திரம், சுரண்டை, செங்கோட்டை உட்பட, ஏறக்குறைய, 80 கிராமங்களில், இதுபோன்ற பணிகளை மேற்கொண்டுள்ளேன்.

புதன், 21 நவம்பர், 2012

"கை' இழந்தாலும் நம்பிக்"கை' இழக்கவில்லை!

"கை' இழந்தாலும் நம்பிக்"கை' இழக்கவில்லை! கார்த்திகை விளக்கில் ஒளிரும் வாழ்க்கை!































விபத்தில் வலது கையை இழந்தாலும் கார்த்திகை விளக்குகள் தயாரித்து விற்பனை செய்து வாழ்க்கை நடத்தி வருகிறார் மதுரையைச் சேர்ந்த நம்பிக்கை இளைஞர் வேல்முருகன்.
கார்த்திகை என்றாலே, அனைவருக்கும் நினைவுக்கு வருவது ஒளிபரப்பும் தீபங்கள் தான். கார்த்திகை திருநாளுக்கு வீடுகள், கோயில்கள் என அனைத்து இடங்களிலும் தீபங்கள் ஏற்றி இருளை அகற்றுவது நமது பாரம்பரிய பழக்கவழக்கமாக இருந்து
வருகிறது.
இத்தகைய, ஒளி விளக்குகள் பெரும்பாலும் மண்ணால் இருப்பதையே பெரும்பாலானோர் விரும்புகின்றனர். அத்தகைய விளக்குகளை பரம்பரையாக மதுரையில் குறிப்பிட்ட சிலர் தயாரித்து விற்பனை செய்து வருகின்றனர். கால மாற்றத்தில் இவ்விளக்குகளுக்கு மக்களிடம் வரவேற்பு குறைந்ததால், பலர் இத்தொழிலை கைவிட்டு  விட்டனர். ஆனாலும் பாரம்பரியத்தை காக்கும் வகையில் சில குடும்பங்கள் மண் விளக்குகளை தயாரித்து விற்று வருவதைக் காண முடிகிறது.
மதுரை நகரில் பெத்தானியபுரம் பகுதியில் குறிப்பிட்ட சிலர் பாரம்பரியமாக கார்த்திகை அகல் விளக்குகளை கண்மாய் மண்ணால் செய்து விற்று வருகின்றனர். இவர்களில் ராஜேந்திரன் என்பவரது குடும்பத்தினர், கடந்த 3 தலைமுறையாக மண்ணால் ஆன கார்த்திகை அகல் விளக்குகளைச் செய்து விற்றுவருகிறார்கள்.
ராஜேந்திரனின் மகன் வேல்முருகன் (27). பி.காம் பட்டதாரி. இவர் கோச்சடை செல்லும் வழியில் உள்ள தனியார் நிறுவனத்தில் பணிபுரிகிறார். பணியின்போது கடந்த ஆண்டு, இவரது வலது கை எந்திரத்தில் சிக்கி மணிக்கட்டு வரை துண்டிக்கப்பட்டு விட்டது. ஆனாலும், அவர் தளரவில்லை. இவருக்கு கடந்த 8 மாதங்களுக்கு  முன்  திருமணம் நடைபெற்றது. மனைவி புவனேஸ்வரி. தான் வேலை பார்க்கும் நிறுவனத்தில் கிடைக்கும் வருவாய் தாய், தந்தை, தங்கை மற்றும் மனைவி என பெரிய குடும்பத்துக்கு போதவில்லை.
ஆகவே, வலது கையை இழந்த நிலையிலும் தங்களது பாரம்பரியத் தொழிலான கார்த்திகை அகல் விளக்கு தயாரிப்பிலும் அவர் ஈடுபட்டுள்ளார்.
படிக்கும் காலத்திலேயே வேல்முருகன் பகுதி நேரமாக தந்தையுடன் அகல் விளக்கு  தயாரிப்புக்கு உதவியாக இருந்துள்ளார். தற்போது, அந்த அனுபவம் அவருக்கு நிறையவே கை கொடுப்பதாகக் குறிப்பிடுகிறார்.
கோச்சடை கண்மாயில் மண் எடுத்து, அகல் விளக்கை தயாரித்து வந்த வேல்முருகன் தரப்பினர், கார்த்திகைக்கு மட்டும் சுமார் 50 ஆயிரம் விளக்குகள் வரை தயாரித்து விற்பதாகக் கூறுகின்றனர். கார்த்திகை தவிர, மற்ற காலங்களில் மண் உண்டியல்கள், குடிநீர் வைக்கும் மண்பானைகள் ஆகியவற்றை தயாரித்து விற்று வருகிறார். மண் விளக்குகள், மண்பாண்டங்கள் மூலம், நாளொன்றுக்கு சுமார் ரூ.150 வருவாய் கிடைத்து வருவதாகக் கூறுகிறார் வேல்முருகன்.
தற்போது வண்ண மெழுகு விளக்குகள் ஏராளமாக வந்த நிலையில், பொதுமக்கள் குறைந்த அளவிலேயே மண்ணால் செய்யப்பட்ட அகல் விளக்குகளை வாங்கி வருவதாகவும், இதில் ஒரு விளக்கு 30 பைசா முதல் 50 பைசா வரை விற்கவே முடிகிறது என்றும் வேல்முருகன் வருத்தப்படுகிறார்.
காலமாற்றத்தில் மண் விளக்குகளுக்கு வரவேற்பு குறைந்த நிலையில், இதை நம்பி மட்டுமே வாழ்க்கையை நடத்துவது சிரமமாக உள்ளதாகவும், ஆகவே தனக்கு ஊனமுற்றோர் பிரிவில் ஏதாவது அரசுப் பணி கிடைத்தால் பாரம்பரியத் தொழிலையும் கைவிடாமல், குடும்பத்தையும் காப்பாற்றமுடியும் என்பதும் அவரது கோரிக்கை.
கார்த்திகை மாத இருளை விரட்டப் பயன்படும் அகல் விளக்கை தயாரிக்கும் வேல்முருகன் வாழ்க்கையில் இருள் விலக அவருக்கு அரசு உதவிகள் கிடைக்க சம்பந்தப்பட்ட துறையினர் மனது வைக்க வேண்டும். இதுபோன்ற இளைஞர்களை
ஊக்குவிப்பதன் மூலம் மனிதநேயம் காக்கப்படுவதுடன், அழியும் நிலையில் உள்ள நமது பாரம்பரியத் தொழில்களையும் காப்பாற்ற முடியும்.
படங்கள்: ப.குமாரபாண்டியன்

சனி, 3 நவம்பர், 2012

புரளியால் திசை மாறிய வாழ்க்கை!'

"வதந்தியால் திசை மாறிய வாழ்க்கை!'
கிராமியப் பாடல்கள் மூலம், திரையுலகில் புகழ்பெற்ற கொல்லங்குடி கருப்பாயி: அந்தக் காலத்தில், வயக்காட்டில் வேலை பார்க்கும் போது, களைப்புத் தெரியா மல் இருக்க, பாட்டுப் பாடுவோம்.அப்படித்தான், கதிர் அறுப்புக் காலத்தில் பாடிக் கொண்டிருந்தோம். அந்தப் பக்கமாக வந்த, திருச்சி வானொலியில் வேலை பார்க்கும், துயிலி சுப்ரமணி என்பவர், அங்குள்ளவர்களை பாடச் சொன்னார். எல்லாப் பெண்களும் பாடினோம். பதிவு செய்து கொண்டு சென்றவர், என்னை மட்டும், திருச்சி வானொலியில் பாட அழைத்தார்.அங்கு பாடி முடித்ததும், நான் தமிழகம் முழுவதும் பிரபலமானேன். அந்த நேரத்தில் தான், நடிகர் பாண்டியராஜன் என்னை, "ஆண்பாவம்' படத்தில் நடிக்க அழைத்தார்.
ஆரம்பத்தில் முடியாது என, மறுத்தாலும், பிடிவாதமாக என்னை நடிக்க வைத்தார். பேருக்கும், புகழுக்கும் பஞ்சமில்லை. நன்றாகச் சென்று கொண்டிருந்த வாழ்க்கையில், ஒரு விபத்து அப்படியே புரட்டிப் போட்டு விட்டது.நானும், என் கணவரும் மதுரைக்குப் பாடப் போகும் போது, நடந்த விபத்தில், அவர் இறந்து விட்டார். அந்த விபத்தில், நானும் இறந்து விட்டதாக, செய்தி பரவி விட்டது.
வதந்தியால் வாழ்க் கையே முடிந்து போனது. கையில் உள்ள பணத்தைப் போட்டு, என் பேத்திக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தேன். என் பேத்தியை அண்டிப் பிழைக்கிறேன். என்னைப் பார்க்கும் பலர், "நீ உயிரோடு தான் இருக்கிறாயா?' என, கேட்கும் போது, என் மனம் படும் பாடு, எனக்குத் தான் தெரியும். என் பேத்தி மட்டும் இல்லையென்றால், நான் எப்போ தோ பட்டினியால் இறந்திருப்பேன்.இன்று வரை நான் பாதுகாக்கும் சொத்து, கருணாநிதி, ஜெயலலிதா இருவரிடமும் வாங்கிய விருதுகள் தான். என் ஒரே கோரிக்கை, தங்க வீடும், மூன்று வேளை சாப்பாட்டிற்கும் வழி கிடைக்க வேண்டும் என்பது தான்.

திங்கள், 22 அக்டோபர், 2012

"அயராத உழைப்பால் நிமிர்ந்தது வாழ்க்கை!'



சொல்கிறார்கள்


"அயராத உழைப்பால் நிமிர்ந்தது வாழ்க்கை!'


முதலீடாக, 500 ரூபாயில் துவங்கி, பலகாரங்கள் விற்பனையில், இன்று மாதம் நான்கு லட்சம் ரூபாய் வியாபாரம் பார்க்கும் இன்பவள்ளி: என் கணவர் மளிகைக் கடை வைத்திருந்தார். எதிர்பாராத விதமாக அதில், நஷ்டம் ஏற்பட, கடன் ஒரு புறம், மகன்களின் படிப்பு மறுபுறம் என, இக்கட்டான சூழ்நிலையிலிருந்து மீள முடியாமல், தவித்தேன். தஞ்சையிலிருந்து, பிழைப்புத் தேடி திருச்சி வந்தோம். அங்கு, கணவருக்கு கிடைத்த மிகக் குறைவான ஊதியம் மூலம், மாதம் முழுவதும் சிக்கன வாழ்க்கை நடத்தினேன்.அப்போது, எங்கள் பகுதியில் துவங்கிய மகளிர் சுய உதவிக் குழுவில் நானும் உறுப்பினராக சேர்ந்தேன். தெரிந்தவர்கள் மூலம், 500 ரூபாய் கடன் வாங்கி, காய்கறிகளைக் கொண்டு, 10 வகையான ஊறுகாய்களை தயார் செய்தேன். ஒரு முறை மகளிர் சுய உதவிக் குழுக்களுக்குள் நடந்த போட்டியில், என் தயாரிப்பான, பாகற்காய் ஊறுகாய்க்கு பரிசு கிடைத்தது. பின், ஆங்காங்கே ஸ்டால்கள் அமைத்ததன் மூலம், நல்ல பெயர் கிடைத்தது.ஒரு முறை தெரிந்தவருக்கு, தேன் குழல் முறுக்கு செய்து கொடுத்தேன். அது அவருக்கு பிடித்துப் போக, செட்டிநாட்டுப் பலகாரங்கள் செய்து விற்பனை செய்தால், நல்ல லாபம் பார்க்க முடியும் என, யோசனை கூறினர். நானும் ஒரு ஆர்வத்தில், பலகாரங்கள் செய்ய துவங்கினேன்.மகளிர் தொழில் முனைவோர் சங்கம் மூலம், 25 ஆயிரம் ரூபாய் கடன் பெற்று, பலகாரம் செய்ய மிஷின் வாங்கினேன். என் தயாரிப்பின், சுவையும், தரமும் நன்றாக இருந்தாலும், மார்க்கெட்டிங் செய்வதில் தயக்கம் இருந்தது. திருச்சி, பாரதிதாசன் பல்கலைக்கழக பேராசிரியர் மூலம், மாணவர்களிடம் விற்பனை செய்தேன்.வியாபாரம் வளரத் துவங்கியது. பல ஸ்வீட் கடைக்காரர்கள், டிபார்ட்மென்ட் ஸ்டோர் முதலாளிகள் பலருக்கும் என் கை பக்குவம் பிடித்ததால், ஆர்டர் கொடுத்தனர். மாவு வறுப்பது, அரைப்பது, இடிப்பது என, அனைத்து வேலைகளையும் நானே கவனமாக செய்வேன். 10க்கும் மேற்பட்ட பணியாளர்கள் பணிபுரிகின்றனர். இன்று மாதத்திற்கு, நான்கு லட்சம் ரூபாய்க்கு மேல் வியாபாரம் செய்கிறேன்.






வியாழன், 19 ஜூலை, 2012

வாழ்க்கையை மெருகேற்றிய பாத்திரக் கடை!

 
வாழ்க்கையை மெருகேற்றிய பாத்திரக் கடை!
பாத்திரக் கடை தொழிலில் ஈடுபட்டுள்ள மாலதி: என் சொந்த ஊர் வேலூர். வீட்டிற்கு ஒரே பெண் என்பதால், செல்லமாக வளர்ந்தேன். பி.எஸ்சி., நர்சிங் இரண்டாம் ஆண்டு படித்துக் கொண்டிருந்த போது, என் அப்பாவிற்கு இதயத்தில் பிரச்னை வர, அவசர அவசரமாக திருமணத்தை முடித்தனர்.என் கணவர் போளூரில், உறவினர் பட்டறையில், பித்தளை பாத்திரம் செய்யும் வேலையில் இருந்தார். திருமணத்திற்குப் பின், தனியாக தொழில் செய்யுமாறு கூறி விட்டனர். அதற்கு முதலீடு தேவை என்பதால், ஒரு ஆண்டு வரை, எங்களுக்கு சொந்தமான ஒரு ஏக்கர் நிலத்தில் விவசாயம் பார்த்து, அதில் கிடைத்த வருமானத்தில் ஜீவனம் நடத்தினோம்.எப்படியும், தொழில் துவங்க வேண்டும் என்ற வைராக்கியத்தில், என் நகைகளை அடகு வைத்து, 50 ஆயிரம் ரூபாய் முதலீட்டில், பித்தளைப் பாத்திர பட்டறையும், அதை விற்பனை செய்ய, சிறிய கடையையும் ஆரம்பித்தோம்.ஆரம்பத்தில் வாரம் ஒரு முறை, ஆட்டோவில் ரேடியோ கட்டி, சுற்று வட்டாரத்தில் உள்ள கிராமங்களில், கடையைப் பற்றி விளம்பரப்படுத்தினோம். வாடிக்கையாளர்களைக் கவர, தீபாவளி பாத்திரச் சீட்டு நடத்தினேன்; எதிர்பார்த்தபடி வருமானம் இல்லை.என் கணவருக்கு, தொழில் கற்றுக் கொடுத்த சவுந்திரராஜன் என்பவர், பித்தளைப் பாத்திரங்கள் செய்ய, மூலப் பொருட்களை எங்கிருந்து வாங்க வேண்டும் என, அறிவுறுத்தினார்.நாங்களும் அங்கேயே பொருட்களை வாங்கினோம். கட்டுப்படியான விலையில் அனைத்தும் கிடைத்தன; லாபமும் பெருகியது.வாடிக்கையாளர்களிடம் எப்போதும், சிரித்த முகத்துடன் பழக வேண்டும் என, என் கணவர் கற்றுக் கொடுத்தார். இப்போது, நான் எதிர்பார்த்தபடி, வியாபாரம் சிறப்பாக உள்ளது.இந்த தொழில் மூலம் மாதம், 20 ஆயிரம் ரூபாய் வருமானம் கிடைக்கிறது. சம்பாதித்த பணத்தில், இடம் வாங்கி, வீடு கட்டியுள்ளேன். அவ்வப்போது, கடையிலும் மாற்றம் செய்கிறேன்.