chezhiyan லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
chezhiyan லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

புதன், 7 ஜூலை, 2010

விலைவாசிக் கொள்ளியில் எண்ணெய் வார்க்கும் அரசு!



ட்ரோல், டீசல், மண்ணெண்ணெய் ஆகியவற்றின் விலைகளின்மீது லிட்டருக்கு முறையே, ரூ. 3.50, ரூ. 2, ரூ. 3 என்று உயர்த்தவும், சமையல் எரிவாயு சிலிண்டருக்கு ரூ. 35 எனக் கூட்டவும் மத்திய அரசாங்கம் 2010, ஜூன் 25 அன்று முடிவு செய்தது. இந்த ஆண்டில் ஏற்கெனவே பெட்ரோல், டீசல் விலைகளை இரண்டு தடவைகள் மத்திய அரசு உயர்த்தி இருக்கிறது. மூன்றாவது தடவையாக உயர்த்துவது 18 சதவிகித அளவுக்கு விலைவாசிகளை, குறிப்பாக பெரும்பாலான மக்கள் அன்றாடத் தேவையான உணவுப் பொருள்களின் விலைகளை அதிகப்படுத்துவதாகும். நாடு தழுவிய போராட்டம் நடத்தப் போவதாக எதிர்க்கட்சிகள் அறிவித்தன. அதைப் பற்றி அரசாங்கம் சிறிதும் கவலைப்படவில்லை. 545 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட மக்களவையில் 206 இடங்களைப் பெற்ற காங்கிரஸ் கட்சிக்கு சிறுபான்மை பலம்தான் இருக்கிறது என்றாலும், அதற்குள்ள ஆட்சிப் பலம் மக்களின் ஆதரவாலோ, தேர்தலில் கிடைக்கும் வெற்றியாலோ தரப்படவில்லை. ஒன்று சேர இயலாத எதிர்க்கட்சிகளின் பலவீனம்தான் இன்றைக்கு ஆளுங்கட்சிக்கு உள்ள பலம். பெட்ரோலியப் பொருள்களின் விலைகளை உயர்த்தியது மட்டுமல்ல, அவற்றின் விலைகளைக் கட்டுப்படுத்த இதுவரை அரசாங்கத்துக்கு இருந்த அதிகாரத்தை நீக்கிவிட்டு, பெட்ரோல்-டீசல் விலைகளை இனி அவற்றைத் தயாரிக்கும் நிறுவனங்களே நிர்ணயித்துக் கொள்ளலாம் என்று அரசாங்கம் அறிவித்துள்ளது. இது குதிரை குப்புறத் தள்ளியது மட்டுமல்லாமல் குழியையும் பறித்த கதைதான். அமைச்சர் அறிவித்ததற்கு மேலாக, வளர்ச்சியடைந்த ஜி-20 நாடுகளின் கனடா நாட்டு டோரண்டோ உச்சகட்ட மாநாட்டில் கலந்துகொண்டு, பொருளாதார வல்லரசு நாடுகளின் பெரும் தலைவர்களுடன் கைகுலுக்கிவிட்டு நாடு திரும்பும் இந்தியப் பிரதமர் மன்மோகன் சிங் விமானத்தில் இருந்தபடியே ஜூன் 29-ம் தேதியன்று பத்திரிகை நிருபர்களுக்குத் தந்த பேட்டியில், ஒரு புதிய ஜனநாயகக் கோட்பாட்டை வெளியிட்டிருக்கிறார். அதாவது: பொது மக்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றாலும், நாட்டின் வளர்ச்சிக்குச் சிலவற்றைச்  செய்யவேண்டிய கட்டாயம் அரசுக்கு இருக்கிறது.   நாட்டின் வளர்ச்சி என்பது நாட்டு மக்களின் வளர்ச்சி அல்ல, அது நாடாளும் கட்சியின் வளர்ச்சி, மந்திரிசபை மகான்களின் தனிப்பட்ட வளர்ச்சி என்று விரிவடைந்து கொண்டே போகும்.பெட்ரோலியப் பொருள்களின் விலைவாசி உயர்வு கூடாது என்று சொன்னது எதிர்க்கட்சியினர் மட்டுமல்ல. இந்தச் சமயத்தில் ஆளும் கூட்டணியில் உள்ள திரிணமூல் காங்கிரஸ் தலைவரும், தி.மு.கழகத் தலைவரும் பெட்ரோலிய விலைகளை உயர்த்த வேண்டாம் என்று தெரிவித்தனர். விலைவாசி ஏற்றங்களை 2010 ஜூன் 25-ல் அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவித்த பெட்ரோலிய அமைச்சர் முரளி தேவ்ரா பத்திரிகையாளர்களுக்கு விளக்கம் தந்தார். முடிவெடுத்த அமைச்சரவைக் கூட்டத்தில் திரிணமூல் காங்கிரஸ் தலைவர் கலந்துகொள்ளவில்லை. உரத்துறை அமைச்சர் எம்.கே. அழகிரியும், உழவுத்துறை அமைச்சர் சரத் பவாரும் உள்ளிட்டு தத்தம் கட்சிகளின் சார்பாக முழு ஆதரவைத் தந்துள்ளனர்.  இந்தச் செய்தியை வெளியிட்ட பத்திரிகையாளர், உர அமைச்சர் அழகிரி ஓர் அறிக்கையைத் தயாரித்திருந்தாலும், அதை அவர் வெளியிடவில்லை என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.  நாட்டு மக்களுக்கு அடிப்படைத் தேவையான உணவுப் பொருள்களை உற்பத்தி செய்வது உழவுத்தொழில். பயிர் வளர உரமும் தேவை. வயலில் நெற்பயிரை வளர்க்காமல், கள்ளியும், முள்ளியும், காளான்களும் நிறைந்த களைகளை வளர்க்க, நடத்தப்படும் உழவும், போடப்படும் உரமும் பயன்படுத்தப்படும் என்றால், மக்களை யார் வாழ வைப்பது? பெட்ரோல், டீசல் விலைகளை உயர்த்தியது மட்டுமல்ல, கடந்த எட்டாண்டு காலமாக விட்டு வைக்கப்பட்ட மண்ணெண்ணெய் விலையையும் உயர்த்தியதுடன், சமையல் எரிவாயு விலையை இதற்கு முன் கண்டிராத அளவுக்கு அரசாங்கம் உயர்த்திவிட்டது. வியாபார முறையில் பெட்ரோலியப் பொருள்களின் விலைகளைத் தயாரிக்கும் நிறுவனங்களே நிர்ணயித்துக் கொள்ளலாம் என்ற உத்தரவு புதிதல்ல. பெட்ரோலியப் பொருள்களின் விலைவாசிகளைத் தீர்மானிக்கும் முழு அதிகாரம் மத்திய அரசிடம் இருந்து வந்ததை, 2002 ஏப்ரல் மாதத்தில் பா.ஜ.க. அரசாங்கம் நீக்கியது. அதை காங்கிரஸ் கட்சி அப்பொழுது கண்டித்தது. ஆனால், கச்சா எண்ணெயின் விலைகள் வேகமாக உயர்ந்த நிலையில் பெட்ரோலிய நிறுவனங்கள் தத்தம் போக்கில் விலைகளை உயர்த்த முற்பட்டதால், உடனடியாக விலைவாசிகளைக் கட்டுப்படுத்தும் பொறுப்பை மத்திய அரசே மீண்டும் ஏற்றுக்கொண்டது. 2002-ல் பெட்ரோலியத் தயாரிப்பு பெரும்பாலும் பொதுத்துறை நிறுவனங்களிடம் இருந்தது. இப்பொழுது பல தனியார் நிறுவனங்களும் பெட்ரோலியத் துறையில் வளர்ச்சி பெற்றுள்ளன. நெருக்கடியான கட்டங்களில் மிதமிஞ்சிய அளவில் பெட்ரோலிய விலைகள் ஏறுவதை அரசாங்கத்தால் கட்டுப்படுத்த முடியாது. இந்த விலை ஏற்றங்களுக்கு கிரிட் பரிக் குழுவின் பரிந்துரைகள் முக்கிய ஆதாரமாக காட்டப்படுகின்றன. சென்ற ஆண்டு அமைக்கப்பட்ட அந்தக் குழுவின் அறிக்கை 2010 பிப்ரவரி முதல் வாரத்தில் அரசிடம் தரப்பட்டது. ஆயினும், 2010 பிப்ரவரி 26-ம் நாளன்று 2010-11 ஆண்டுக்கான நிதிநிலை அறிக்கையை நிதியமைச்சர் நாடாளுமன்றத்தில் தாக்கல் செய்தபொழுது, கிரிட் பரிக் குழுவின் பரிந்துரைகள் குறித்து பெட்ரோலிய அமைச்சர்  முடிவெடுப்பார் என்று கூறினார். அதன் பிறகு 2010 ஜூன் 21-ல் பெட்ரோலியப் பொருள்கள் மீது போடும் விற்பனை வாட் வரிகளைக் குறைக்க வேண்டும் என்று பெட்ரோலிய அமைச்சர் மாநில அரசுகளுக்கு வேண்டுகோள் விடுத்தார். பெரும்பாலான மாநில அரசுகளிடமிருந்து ஆதரவான பதிலேதும் வராததால் ஜூன் 25-ல் விலைவாசி உயர்வுகளை பெட்ரோலிய அமைச்சர் வெளியிட்டார். மக்களுக்குப் பெரிய எதிர்பார்ப்புகளைத் தரும் வகையில் பல்வேறு வகையான திட்டங்களை அரசாங்கம் அடிக்கடி வெளியிடுகிறது. அவற்றில் ஒன்றாக, வறுமைக்கோட்டுக்குக் கீழ் உள்ள 70 லட்சம் குடும்பங்கள் ஒவ்வொன்றுக்கும் தலா ரூ.1,400 அளித்து சமையல் எரிவாயு சிலிண்டர்களை வழங்குவதற்கான திட்டத்தை பெட்ரோலிய அமைச்சகம் சென்ற ஆண்டு தயாரித்து, 2010-11 ஆண்டுக்கான மானியக் கோரிக்கையில் சேர்த்துவிட்டது. இந்தத் திட்டம் இரண்டாண்டுகளில் நிறைவேற்றப்படும் என்றும் அந்த மானியக் கோரிக்கை வெளியீட்டில் விவரம் தரப்பட்டுள்ளது. ஆக, 70 லட்சம் ஏழைக் குடும்பங்களுக்கு சமையல் எரிவாயு சிலிண்டர்களைத் தர மொத்தம் 980 கோடி ரூபாய் தேவைப்படும். ஆனால்,  இந்தத் திட்டத்துக்காக 2010-11 வரவுசெலவுத்திட்ட மதிப்பீட்டில் ஒதுக்கப்பட்டிருக்கும் தொகை வெறும் ஒரு கோடி ரூபாய் மட்டும்தான்.  2010-11 ஆண்டுக்கான நிதிநிலை-மானியக் கோரிக்கைகளில் திடீரென எதையும் சேர்த்துவிட முடியாது. வரவு-செலவுத் திட்டம் தயாரிக்கும் முறைகளின்படி 2009 நவம்பர் இறுதிக்குள் பெட்ரோலிய அமைச்சரகத்தின் இந்த 70 லட்சம் ஏழைக் குடும்பங்களுக்கு சமையல் எரிவாயு சிலிண்டர்கள் வழங்கும் திட்டத்தின் முழுவிவரங்களை நிதியமைச்சரகத்துக்கு அனுப்பப்பட்டிருக்க வேண்டும். அந்த விவரங்களைப் பரிசீலித்து நிதியமைச்சகம் அதை ஏற்றுக்கொண்ட பிறகுதான் அந்தத் திட்டத்துக்குத் தேவையான மானியத்தை ஒதுக்கும்.  ஆனால், 26 பிப்ரவரி 2010-ல் நாடாளுமன்ற இரு அவைகளிலும் வைக்கப்பட்ட மத்திய அமைச்சரகங்களின் மானியக் கோரிக்கைகளில் மேலே கூறப்பட்ட திட்டத்துக்கான விவரங்கள் தரப்பட்டிருந்தாலும், ஒதுக்கப்பட்ட மானியத் தொகை வெறும் ஒரு கோடி ரூபாய் மட்டுமே. வறுமையில் தத்தளிக்கும் 70 லட்சம் குடும்பங்களுக்கு சமையல் எரிவாயு வசதி தருவதாக போட்ட திட்டம்-அதற்குத் தேவைப்படும் மானியத்துக்கு ஒரு கோடி ரூபாய் மட்டும் ஒதுக்கியது, ஏழைகளிடம் பெரும் எதிர்பார்ப்பை உண்டாக்கி பின்பு பெருத்த ஏமாற்றத்தைத் தரும் அரசியல் மோசடியாகத்தான் இருக்கிறது. சொன்னதைச் செய்வோம். செய்வதைச் சொல்வோம் என்ற அரசியல் கோட்பாட்டுக்கு இது முற்றிலும் முரண்பட்ட நடவடிக்கை ஆகும்.  பெட்ரோலியப் பொருள்களின் விலைவாசிகள் ஏற்றம் பெறுவதற்கு மத்திய, மாநில அரசுகள் விதிக்கும் வரிச்சுமைதான் முக்கியமான காரணம். இதை பெட்ரோலிய அமைச்சகத்தின் 2005-06 மானியக் கோரிக்கைகளை ஆராய்ந்த அமைச்சகங்களுடன் தொடர்புடைய நாடாளுமன்றத்தின் நிலைக்குழு தனது ஆறாவது அறிக்கையில் சுட்டிக்காட்டி மத்திய, மாநில வரிகளைக் குறைக்க வேண்டும் என்று தக்க புள்ளிவிவரங்களுடன் பரிந்துரை செய்தது. 2005-06 பெட்ரோல் விலைவாசிகள் பற்றிய அறிக்கையில் மும்பையில் ஒரு லிட்டர் பெட்ரோலின் விற்பனை விலை ரூ.43-23 என இருந்தது. அதில் கச்சா எண்ணையிலிருந்து ஒரு லிட்டர் பெட்ரோல் தயாரிக்க ஆகும் செலவு ரூ.17.54 என்றால் அதன்மீது மத்திய அரசாங்கத்தால் போடப்பட்ட சுங்க கலால் வரிகள் ரூ.13.97. அதற்குமேல் மகாராஷ்டிர மாநில அரசாங்கம் போட்ட விற்பனை வரி ரூ.11.72. தயாரிக்கும் செலவுக்குமேல் மத்திய-மாநில அரசுகள் போடும் வரிகளின் மொத்த அளவு ரூ.29.69. ஆக, ஒரு லிட்டர் பெட்ரோல் தயாரிப்பதற்கு ஆகும் செலவைவிட 146 சதவிகித அளவுக்கு மத்திய-மாநில அரசுகள் வரிகள் போட்டன. இதேபோல் ஒரு லிட்டர் பெட்ரோல் தயாரிக்க ஆகும் செலவுக்குமேல் சென்னையில் 138 சதவிகிதம், கொல்த்தாவில் 132 சதவிகிதம், தில்லியில் 112 சதவிகிதம் என்ற அளவில் மத்திய-மாநில அரசுகள் போடும் வரிச்சுமைகள் இருக்கின்றன. இவ்வாறான வரிகளை மட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்று நாடாளுமன்ற நிலைக்குழு பரிந்துரை செய்தது. நாடாளுமன்ற நிலைக்குழுவின் பரிந்துரையை அரசாங்கம் ஏற்கவில்லை. பிறகும் வரியின் அளவைக் குறைக்க வேண்டும் என்று அதே நிலைக்குழு 2007-ல் மீண்டும் வலியுறுத்தியது. அதையும் அரசாங்கம் பொருள்படுத்தவில்லை.  இந்த ஆண்டில் 2010-11 பெட்ரோல் அமைச்சகத்தின் மானியக் கோரிக்கைளை ஆராய்ந்த நிலைக்குழு 2010 ஏப்ரல் மாதத்தில் தந்த அறிக்கையில் கூறியிருப்பதாவது: மத்திய-மாநில அரசுகள் போடும் வரிகளைக் கட்டுப்படுத்துவதால் மட்டுமே பெட்ரோலியப் பொருள்களின் விலைவாசிகளைச் சீரமைக்க முடியும். நாடாளுமன்ற நிலைக் குழுக்கள் எல்லா நிலைமைகளையும் நன்கு ஆராய்ந்து தந்த பரிந்துரைகளைக் கவனிக்காமல், தனிப்பட்ட ஓர் அதிகாரியை வைத்து நடத்தும் ஆய்வு அறிக்கையை அப்படியே நிறைவேற்ற அரசாங்கம் முனைப்பாக இருப்பது சரியல்ல. இந்த நிலைக்குழுவின் தலைவர் உந்தவல்லி அருணா குமாரும் ஒரு காங்கிரஸ்காரர்தான்.  மாநில அரசுகள் போடும் விற்பனை வரி விகிதங்களில் பெரும் ஏற்றத்தாழ்வுகள் இருக்கின்றன. விற்பனை வரி விதிப்பில் ஆந்திரம் 33, தமிழ்நாடு 30, கேரளா 29.30, மத்தியப்பிரதேசம் 28.75, மகாராஷ்டிரம் 28.70, மேற்கு வங்கம் 27.71 என உயர்ந்து, ஒரிசா 18, தில்லி 20, சண்டிகார் 20.03 என குறைந்தும் இருக்கின்றன. மத்திய அரசாங்கத்திடம் குவிந்திருக்கும் விரிவடையும் பல வரிவகைகளைப்போல மாநில அரசுகள் தமக்குள்ள பல்வேறு செலவுகளை ஈடுகட்ட விற்பனை வரியைத் தவிர வேறு இல்லை என்பது உண்மையே.  பெட்ரோல்-டீசல் தயாரிக்கும் நிறுவனங்கள் வியாபாரப்போக்கில் அவற்றுக்கான விலைகளை நிர்ணயித்துக்கொள்ளலாம் என்ற மத்திய அரசின் தீர்மானம், கூட்டாட்சி முறையில் மாநிலங்களின் தேவைகளையும், நிதிவசதிகளையும் செம்மைப்படுத்த வேண்டிய தனது கடமையிலிருந்து மத்திய அரசு தவறிவிட்டதையே காட்டுகிறது.
கருத்துக்கள்

கூட்டாட்சியை அல்லது தன்னாட்சியைப் பேச்சளவில் வலியுறுத்துபவர்கள் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டிய கட்டுரை. எரிபொருள் நிலையில் கையாலாகாத நிலையில் இருக்கும் மாநில அரசுகள் பிறவற்றிலும் அவ்வாறுதான் உள்ளன. செழியனார் குறிப்பிட்ட எதிர்க்கட்சிகளின் வலுவின்மை ஆளுங்கட்சியின் வலுவாக உள்ள நிலைமை எல்லா மாநிலங்களுக்கும் பொருந்தும். மக்களின் அடிப்படைச் சிக்கல்களிலாவது எதிர்க்கட்சிகள் ஒன்றுபட வேண்டும். அன்புடன் இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்
By Ilakkuvanar Thiruvalluvan
7/7/2010 4:19:00 AM
உங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்யுங்கள்

திங்கள், 5 ஜூலை, 2010

சித்திரங்களின் சிந்தனைக் களஞ்சியம்

சித்திரங்களின் சிந்தனைக் களஞ்சியம்



சிரிக்க வைப்பது சிந்தனையைத் தூண்ட வேண்டும். அழுதவன் சிரிக்க ஆரம்பித்தால், சிரித்தபடி அவனை அழ வைத்த ஆணவக்காரர்கள் அழும் காலம் விரைவில் வந்துவிடும்.
திரு. மதி அவர்கள் தினமணி இதழில் வரைந்த கார்ட்டூன்களின் தொகுப்பு வெளிவந்துள்ளது. தற்போதைய பத்திரிகை உலகில் மதி அவர்களின் கார்ட்டூன்கள் தனிப்பட்ட சிறப்புடன் பலராலும் நாள்தோறும் எதிர்பார்க்கக் கூடியனவாக இருக்கின்றன.கார்ட்டூன் என்றால் அரசியல் கேலிச் சித்திரம் என்று ஆங்கிலம்- தமிழ் அகராதியில் பொருள் தரப்படுகிறது. நாட்டு மக்களின் அடிப்படை மனித உரிமைகளை, ஜனநாயக உணர்வைப் பாதுகாப்பதில் பத்திரிகை உலகம் முக்கிய இடத்தைப் பெற்றிருக்கிறது. மக்களை அல்லற்படுத்தும் குற்றங்களை, குறைபாடுகளை மக்களுக்குத் தெரியப்படுத்தவும், அவற்றை நீக்குவதற்கான வழிமுறைகளை வலியுறுத்தவும் பத்திரிகைகள் பெரிதும் உதவுகின்றன. கொடுமைகளை நீக்கக் கடுமையான கட்டுரைகளும், ஆத்திரமிக்க அறிவுரைகளும் தரும் பலன்களை விட, கனிவாக, மென்மையாக, மக்களுக்கே புரியாத வகையில் நடைபெறும் அவலங்களைப் புலப்படுத்த, சிரிக்கும் வகையில் எளிதில் வெளிப்படுத்த கேலிச் சித்திரங்கள் மிகவும் பயன்படுகின்றன. இங்கிலாந்து நாட்டில் பிரபல கேலிச் சித்திரக்காரராக விளங்கியவர் "லோ' என்பவர். அவரின் முழுப்பெயர் டேவிட் அலெக்சாண்டர் செசில் லோ (1891-1963). நியுசிலாந்து நாட்டில் பிறந்தவர், சிறுவயதிலேயே சித்திரங்கள் வரைவதில் பழகி, பிறகு இங்கிலாந்து வந்து கார்ட்டூன்கள் வரைவதில் முதலிடம் பெற்றார். 1930 முதல் ஜெர்மனியில் ஹிட்லரும் இத்தாலியில் முசோலினியும் நடத்திய பாசிச ஆட்சி உலக ஜனநாயக நாடுகளை அதிர வைத்தபோது, லோ வரைந்த கார்ட்டூன்கள் அந்த எதேச்சாதிகாரிகளைக் கேலி செய்து அகற்றப்பட வேண்டிய கேலிக்குரிய கோமாளிகளாக ஆக்கின. ஜனநாயகத்தைக் காப்பாற்ற சர்ச்சில் ஆற்றிய உணர்ச்சிமிக்க முழக்கங்களைவிட, நேசப் படைகள் எழுச்சியுடன் போர்க்களங்களில் நடத்திய வீரதீரச் செயல்களை விட லோ வரைந்த சித்திரங்கள் நாள்தோறும், கனிவாக, வெற்றியின் நம்பிக்கை நட்சத்திரங்களாக, எதேச்சாதிகாரத்தை வீழ்த்துவதில் பொதுமக்களை உற்சாகப்படுத்தின. தான் வெற்றி பெற்று இங்கிலாந்து நாட்டை அடிமைப்படுத்தியதும், தனக்கு எதிராக இருந்தவர்களைத் தீர்த்துக் கட்ட ஹிட்லர் தயாரித்து வைத்திருந்த கருப்புப் பட்டியலில் லோ பெயர் முக்கியமான இடத்தைப் பெற்றிருந்ததாம். கேலிச் சித்திரம் வெற்றியடைவதற்கு மூன்று முக்கிய பண்புகள் தேவைப்படுகின்றன. தாம் படும் அவதிகளுக்கான காரணங்கள் மக்களுக்கு எளிதில் புரிவதில்லை. முதலில் கேலிச் சித்திரக்காரருக்குத் தாம் வரையும் சித்திரம் வெளியிடும் விவரத்துக்கு அடிப்படையான உண்மை இருக்கிறது என்ற தெளிவு இருக்க வேண்டும். இல்லாத ஒன்றை வைத்து கேலி செய்வதில் பலன் இல்லை. இரண்டாவதாக, அந்தச் சித்திரம் மக்களுக்கு ஒரு நம்பிக்கையைத் தரும் என்பதில் பத்திரிகை ஆசிரியருக்கு நம்பிக்கை இருக்க வேண்டும். மூன்றாவதாக, கேலிச்சித்திரத்தை மக்கள் பார்த்துச் சிரிக்கிறார்கள் என்றால், கேலி செய்யும் அளவுக்கு அந்த அநீதியும், ஆபத்தும் தாழ்த்தப்பட்டு, அதைத் திரண்ட மக்கள் சக்தியால் நீக்க முடியும் என்ற ஜனநாயக உணர்வு மக்களிடையே வலுவடைய வேண்டும்.இந்த மூன்று பண்புகளும் சித்திரக்காரர் மதியிடமும், தினமணி ஆசிரியரிடமும், நாள்தோறும் சித்திரங்களைப் பார்க்கும் வாசகர்களிடமும் இருக்கின்றன என்று நான் நம்புகிறேன். சிரிக்க வைப்பது சிந்தனையைத் தூண்ட வேண்டும். அழுதவன் சிரிக்க ஆரம்பித்தால், சிரித்தபடி அவனை அழ வைத்த ஆணவக்காரர்கள் அழும் காலம் விரைவில் வந்துவிடும். மதியின் கேலிச் சித்திரங்களைத் தொகுத்துள்ள நூல் சிரிப்பின் மூலம் சிந்தனைகளை வளர்க்கும் கலைக் களஞ்சியம். அதற்கு மக்களிடம் நல்ல வரவேற்பு இருக்கும் என்று நான் எதிர்பார்க்கிறேன்.
கருத்துக்கள்


ஒரு பெரிய புத்தகம் உணர்த்த முடியாத கருத்தை ஒரு கேலிப்படம் அல்லது கருத்துப்படம் கருத்தோவியம் நன்கு எளிதில் உணரத்தி அந்நூல் செய்ய முடியாதவற்றைச் செய்துவிடுகிறது. எனவே செழியனார் சொல்வது சரிதான். ஆனால், தினமணியில் மதியின் படங்கள் இணையப் பக்கங்களில் உடனுக்குடன் பாரக்க முடியவில்லை.சான்றாக இன்றைய கருத்தோவியத்தைச் சொடுக்கினால், நேற்றைய கருத்தோவியம்தான் வருகிறது. இன்றைக்கு சூலை 5 ஆம் நாள் என்றாலும் 3 கருத்தோவியங்கள்மட்டுமே காண முடிகிறது. ஒவ்வொரு திங்களிலும் நடைபெறும் அவலமதான் இது. சூன் திங்களில் 19, ஏப்பிரலில் 8, மேத்திங்களில் 19 எனக் குறைவாகத்தான் கருத்தோவியங்களைக கண்டு களிக்க முடிகிறது. மதியின் கருத்தோவிய வெளியீட்டு விழாவில் பங்கேற்றுப் பாராட்டும் ஆசிரியர் அன்றாடம் வைகறையிலேயே கருத்தோவியங்களைக் காண வசதி செய்து தர வேண்டும். கருத்தோவியங்களின் 3 பண்புகளைச் சரியாகச் சுட்டிக் காட்டிய செழியனாருக்குப் பாராட்டுகள். 
அன்புடன் இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்
By Ilakkuvanar Thiruvalluvan
7/5/2010 3:38:00 AM
உங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்யுங்கள்

செவ்வாய், 9 பிப்ரவரி, 2010

நாடாளுமன்றத்தின் மொழிப் பிரச்னை



உலகில் எந்த நாட்டிலும் உள்ள மக்களுக்கும் தம்முடைய விருப்பங்களையும் கருத்துகளையும் எளிதாக உணர்வுடன் வெளியிட அவர்களின் தாய்மொழிதான் முதன்மையான சாதனமாகும்.​ அதிலும் குறிப்பாகத் தமிழ் மக்களுக்குத் தனிப்பட்ட முறையில் வளமையும் தொன்மையும் மிக்க தாய்த்தமிழைப் போற்றிடும் ஆர்வமும் பண்பாடும் ஆழ்ந்து ​ அமைந்துள்ளன.​ ​ ​ ​ ​தமிழர்களின் தாய்மொழிப் பற்று இலக்கிய அளவுடன்,​​ வரலாற்று நாகரிகப் பெருமையுடன் நிற்கவில்லை.​ 1937-ல் சென்னை மாகாணத்தில் காங்கிரஸ் முதல்வராக இருந்த ராஜாஜியால் பள்ளிக்கூடங்களில் இந்தி கட்டாயமாகப் புகுத்தப்பட்டபொழுது,​​ தாய்த்தமிழைக் காத்திட தமிழர்களின் போராட்டம் நாட்டு அரசியல் வரலாற்றில் முக்கியமான இடத்தைப் பெற்றது.​ ராஜாஜி அமைச்சரவை நீங்கியதும்,​​ 1939-ல் கட்டாய இந்தி கைவிடப்பட்டது.ஆயினும்,​​ அதற்குப் பின்னரும் தமிழகத்தின் மொழிப் போராட்டம் விரிவடைந்து தமிழ்நாட்டில் மட்டுமல்லாமல் இந்தியாவின் பல பகுதிகளிலும் பரவியது.​ 1950-ல் இந்தி மட்டுமே ஆட்சி மொழியாகும் என்பதற்கான கோரிக்கை அரசியல் நிர்ணய சபையில் இந்தி பேசாத பகுதிகளைச் சேர்ந்த உறுப்பினர்களிடமிருந்து பலத்த எதிர்ப்பை உண்டாக்கியது.​ இறுதியில்,​​ இந்தி,​​ ஆங்கிலம் இரண்டும் ஆட்சி மொழிகளாக ஏற்கப்பட்டு பதினைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் முடிவெடுக்கப்படும் என்று தீர்மானிக்கப்பட்டது.​ ​பதினைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பின்,​​ 1965 ஜனவரி 26 முதல் இந்தி மட்டுமே இந்தியாவின் ஆட்சி மொழி என்று மத்திய உள்துறை அமைச்சர் குல்சாரிலால் நந்தா அறிவித்ததும்,​​ தமிழக மக்களின் மொழிப் போராட்டம் உச்ச நிலையை அடைந்தது.​ தென் மாநிலங்களுக்கும் அப்பால்,​​ மேற்கு வங்காளம்,​​ வடமேற்கு மாநிலங்கள்,​​ பஞ்சாப்,​​ காஷ்மீர் ஆகிய பல்வேறு திசைகளிலும் அது பரவியது.​ 1937-ல் இந்தியைக் கட்டாயப் பாடமாக்க முனைந்த ராஜாஜியே ​ 1965-ல் ஆங்கிலத்தை அகற்றிவிட்டு இந்தியை ஆட்சி மொழியாக்கினால் இந்திய ஒற்றுமை சிதறுண்டுபோகும் என்று எச்சரித்தார்.​ ​1957-ல் அறிஞர் அண்ணாவின் தலைமையில் திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் சார்பாகப் பொதுத் தேர்தலில் நாடாளுமன்ற மக்களவைக்கு இரு உறுப்பினர்களும்,​​ மாநிலச் சட்டசபைக்கு 15 உறுப்பினர்களும் வெற்றி பெற்றனர்.​ 1962 தேர்தலுக்குப் பிறகு சட்டசபையில் 50 உறுப்பினர்களும்,​​ நாடாளுமன்றத்தில் 8 உறுப்பினர்களும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர்.​ அப்பொழுது அண்ணா மாநிலங்களவை உறுப்பினராக ஆனார்.​ 1967-ல் அண்ணா முதலமைச்சராகும் வகையில் கழகத்துக்குப் பெரும் வெற்றி கிடைத்தது.​ ஆட்சிப் பொறுப்பேற்ற பின்னர் அண்ணா தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை தமிழ்,​​ ஆங்கிலம் ஆகிய இரு மொழிகள் மட்டுமே ஆட்சி மொழிகளாக இருக்கும் என்ற தீர்மானத்தை நிறைவேற்றினார்.​ ​நாடாளுமன்றத்தின் நடவடிக்கைகள் இந்தி அல்லது ஆங்கிலத்தில் மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என்று அரசமைப்புச் சட்டத்தின் 120-ம் பிரிவு கூறுகிறது.​ அத்துடன்,​​ இந்தி அல்லது ஆங்கிலத்தில் போதுமான அளவில் நன்கு பேச முடியாத உறுப்பினர்கள் அவைத்தலைவரின் அனுமதி பெற்றுத் தம் தாய்மொழியில் பேசலாம் என்று அந்தப் பிரிவில் மேலும் கூறப்பட்டுள்ளது.இந்தப் பிரிவின்படி இந்தி அல்லது ஆங்கில மொழிகளில் தெளிவாகப் பேச முடியாதவர்கள் மட்டுமே அவைத் தலைவரின் அனுமதியுடன் தம் தாய்மொழியில் பேசலாம் என்பதை மாற்றி,​​ அரசமைப்புச் சட்டத்தின் எட்டாவது பட்டியலில் உள்ள தேசிய மொழிகளில் ஒன்றில் பேச உறுப்பினர்களுக்கு அடிப்படை உரிமை இருக்க வேண்டும் என்றும், அதற்கான வகையில் இந்திய அரசமைப்புச் சட்டம் திருத்தப்பட வேண்டும் என்றும் ஒரு மசோதா​ மூலம் நான் வலி​யுறுத்தினேன்.​ ​அப்பொழுது அவையில் வீற்றிருந்த துணைத் தலைவர் ஆர்.கே.​ கடில்கர் என்னுடைய பேச்சின் தொடக்கத்திலேயே குறுக்கிட்டு,​​ அவைத் தலைவர்களாகிய நாங்கள் இப்பொழுது உறுப்பினர்கள் தம் மொழியில் பேச வாய்ப்புத் தருகிறோமே,​​ எதற்கு இந்த மசோதா என்றார்.​ ​ ​அதற்கு நான் அளித்த பதில்:​ இந்தி அல்லது ஆங்கிலத்தில் பேச முடியாதவர்கள் மட்டுமே தாய்மொழியில் பேசலாம் என்றும்,​​ அதற்கும்,​​ அவைத் தலைவரின் அனுமதியைப் பெற வேண்டும் என்றும் இப்பொழுது 120-வது பிரிவில் ஒரு கட்டாயம் இருக்கிறது.​ இதை மாற்ற வேண்டும்.​ இந்தியிலும்,​​ ஆங்கிலத்திலும் பேச முடியும் என்றாலும்,​​ தம் தாய்மொழியில் பேசும் அடிப்படை உரிமை எங்களுக்கும் வேண்டும்.​ அதற்கு யாருடைய அனுமதியும் எங்களுக்குத் தேவை என்று இருக்கக் கூடாது.​ ​மேலும் சில ஆதாரங்களை நான் முன்வைத்தேன்:​ இந்தியாவில் பதினைந்து தேசிய மொழிகள் உள்ளன.​ அவை ஒவ்வொன்றுக்கும் வாய்ப்பளிக்க இயலாது என்று சிலர் கூறலாம்.​ சோவியத் கூட்டமைப்பில் இருக்கும் உயர்மட்ட சட்டசபையில் பதின்மூன்று மொழியினர் தம் மொழியில் பேசுவதற்கும்,​​ அவை உடனடியாக மற்றவர்களுக்கு மொழிபெயர்த்துத் தருவதற்கும் வசதிகள் செய்யப்பட்டுள்ளன.​ சிங்கப்பூர் நாடாளுமன்றத்தில் ஆங்கிலம் ​(முதலிடம்),​​ மலாய்,​​ சீனம்,​​ தமிழ் ஆகிய நான்கு மொழிகளுக்கும் இடமளிக்கப்பட்டுள்ளது.​ பதினோரு லட்சம் மக்களையுடைய சுவிட்சர்லாந்தில் ஜெர்மன்,​​ பிரெஞ்சு,​​ இத்தாலி,​​ ரொமான்ஷ் ஆகிய நான்கும் தேசிய ஆட்சிமொழிகளாக இருக்கின்றன.​ சின்னஞ்சிறு நாடுகளில்கூட நான்கு மொழிகளுக்குத் தரப்படுகிற உரிமை,​​ ஒரு துணைக் கண்டமாக ஐம்பது கோடி மக்களையுடைய இந்தியாவில் பதினான்கு மொழிகளுக்கு மொழிபெயர்ப்பு வசதிகளைத் தர ஏன் முடியாது?​ ​ ​என்று கேட்டேன். அன்றைய தினம் நேரம் போதாமல் என் பேச்சுடன் விவாதம் ஒத்திவைக்கப்பட்டது.​ ​இரண்டு வாரங்கள் கழித்து என் மசோதாவை ஆதரித்து 16 உறுப்பினர்கள் பேசினர்.​ காங்கிரஸ் கட்சியைச் சேர்ந்த ஷியோ நாராயண் ஒருவர் மட்டும்தான் எனது மசோதாவுக்கு எதிராகப் பேசினார்.​ ​விவாதத்துக்குப் பதிலளித்த உள்துறை இணையமைச்சர் வி.சி.சுக்லா இந்த மசோதாவின் உணர்வை நாங்கள் வரவேற்றாலும்,​​ அதனையொட்டி பதினைந்து மொழிகளையும் நாடாளுமன்றத்தில் பயன்படுத்தத் தயங்க மாட்டோம் என்றாலும், ஒரு முக்கியமான பிரச்னை இப்பொழுது ஆட்சி மொழிகளாக இரு மொழிகள் இருக்கின்றன என்றாலும்,​​ கடைசியில் ஒரு மொழி மட்டுமே ஆட்சி மொழியாக நிலைபெறும் என்ற சூழ்நிலையில் பதினைந்து ஆட்சி மொழிகளாகச் சேர்க்கப்படுவதை எப்படி ஏற்றுக்கொள்ள முடியும் என்றார்.விவாதத்தின் முடிவுரையில் நான் முதலில் சிறிது நேரம் தமிழில் பேசிவிட்டு,​​ பிறகு ஆங்கிலத்தில் மசோதாவுக்கு ஆதரவு தந்த உறுப்பினர்களுக்கும்,​​ மற்ற தலைவர்களுக்கும்,​​ உறுப்பினர்களுக்கும் என் நன்றியைத் தெரிவித்துக்கொண்டதுடன்,​​ என்னுடைய மசோதாவின் முக்கிய நோக்கம் 1967 பொதுத் தேர்தலுக்குப் பிறகு இந்தி பேசாத பகுதியைச் சேர்ந்த உறுப்பினர்கள் பெருவாரியாக இந்த அவைக்கு வந்துள்ளார்கள்.​ அவர்களுக்கும் பேசுவதற்கு நல்ல வாய்ப்பைக் கொடுத்தால்தான் ஜனநாயக முறையில் மக்கள் விருப்பு,​​ வெறுப்புகளுக்கு மதிப்பளிப்பதாக ஆகும் என்று வலியுறுத்தினேன்.கடைசியில், ​​ வாக்கெடுப்பில் தீர்மானம் தோற்கடிக்கப்பட்டது.​ அது காங்கிரஸ் பெரும்பான்மை பலமுடைய அரசாங்கத்தின் போக்கு என்பது முன்கூட்டியே எங்களுக்குத் தெரிந்த ஒன்றாகும்.1968-ல் நான் கொடுத்த மசோதா நிறைவேறியிருந்தால் நாடாளுமன்றத்தின் நடவடிக்கைகள் இந்தி,​​ ஆங்கிலம் மட்டுமல்லாமல் ஏனைய தேசிய மொழிகளிலும் உறுப்பினர்கள் பேசுவதற்கான உரிமை சட்டப்படி கிடைத்திருக்கும்.​ ஆனால்,​​ அப்பொழுது 520 உறுப்பினர்களையுடைய மக்களவையில் காங்கிரஸ் கட்சிக்கு 283 உறுப்பினர்களைக்கொண்ட பெரும்பான்மை பலம் இருந்ததால் எதைப்பற்றியும் கவலைப்படாமல்,​​ இந்தி மொழி மட்டுமே ஆட்சி மொழியாக நிலைக்க வேண்டும் என்ற குறிக்கோளுடன் வரவேற்கத்தக்க உணர்வுடைய என் மசோதாவை அப்பொழுது காங்கிரஸ் ஆட்சி தோற்கடித்துவிட்டது.​ இப்பொழுது நிலைமை மாறி இருக்கிறது.​ மத்தியிலும்,​​ மாநிலங்கள் பலவற்றிலும் காங்கிரஸ் கட்சி காலப்போக்கில் பலவீனமடைந்து 2009 தேர்தலுக்குப் பிறகு 545 உறுப்பினர்களைக்கொண்ட மக்களவையில் 206 இடங்களை மட்டுமே பெற்றுள்ள காங்கிரஸ் கட்சி மற்றும் பல கட்சிகளின்பெரும்பாலான மாநிலக் கட்சிகளின்ஆதரவுடன் ஆட்சி அமைத்திருக்கிறது.​ 1968-ல் காங்கிரஸ் கட்சி காட்டிய ஆணவப்போக்கு இப்பொழுது செல்லுபடியாகாது.​ ​ ​120-வது பிரிவை மாற்றியமைக்க முன்பு நான் எடுத்த முயற்சி பற்றி இங்கு ​ கூறுவதற்குக் காரணம்,​​ இப்பொழுது நாடாளுமன்றத்தில் தாய்மொழியில் பேச உறுப்பினர்கள் அனுமதிக்கப்படுவதைப்போல,​​ அமைச்சர்களும் அனுமதிக்கப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கை ரசாயன உரத்துறை அமைச்சர் மு.க.​ அழகிரி எழுப்பியுள்ளதாகச் செய்திகள் வந்துள்ளன.​ அமைச்சரும் ஓர் உறுப்பினர் என்ற அடிப்படையில் இது பற்றி அவைத் தலைவர் எத்தகைய முடிவை எடுத்திருக்கிறார் என்பது தெரியவில்லை.​ நாடாளுமன்றத்தின் கூட்டத் தொடர்​ வரு​கிற 22-2-2010 அன்று தொடங்​கு​கி​றது.​ அதற்கு முன்னதாக,​​ இந்த மொழிப் பிரச்னை பற்றி அவைத் தலைவரின் முடிவு வெளியானால் நல்லது.​ ​ ​ ​நாடாளுமன்றத்தில் இப்பொழுதுள்ள கட்சிகளின் பலத்தைக் கணக்கிட்டால்,​​ தேசிய மொழிகள் அனைத்தும் ஆங்கிலத்துடன் இணைந்து நாடாளுமன்றத்தின் நடவடிக்கைகளுக்குப் பயன்படும் விதத்தில் அமைய திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் உள்பட்ட மற்ற கட்சிகள் அனைத்தும் முயற்சி செய்தால் சட்டத்திருத்தத்தை நிறைவேற்ற முடியும்.
கருத்துக்கள்

தான் அவ்வாறு கோரிக்கை வைக்க வில்லை என்றும் ஊடகங்கள் தவறாக வெளியிட்டு விட்டன என்றும் ஆங்கிலம் அல்லது இந்தியில் பேசுவதைத் தமிழ் முதலான பிற மொழிகளில் கேட்கும் வாய்ப்பு வேண்டும் என்றுதான் கோரியதாகவும் இடைத்தேர்தல்களிலேயே மூழ்கியுள்ள மத்திய அமைச்சர் அழகிரியே தடம் புரண்டு பேசியுள்ளார். எனவே, அவரது கூற்றை மேற் கோளாகக் கூறுவதில் பயன் இல்லை. மாறாகக் காலம் காலமாக வலியுறுத்துவது போல், இந்தியக் கண்டத்து அனைத்துத் தேசிய மொழிகளிலும் நாடாளுமன்றங்களில் பேசும உரிமையும் பிற மொழிப் பேச்சுகளைத் தத்தம் மொழிகளில் மாற்றம் செய்து கேட்கும் உரிமையும் வேண்டும் என்று வாதாடிப் பெறுவோம். ஆனால், அரசியல் கட்சிகளுக்கு இது போன்றவற்றில் செலவிடநேரம் ஏது?

வேதனையுடன் இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்

By Ilakkuvanar Thiruvalluvan
2/9/2010 4:12:00 AM
உங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்யுங்கள்

செவ்வாய், 9 ஜூன், 2009

இலங்கைத் தமிழர்களுக்கு இந்திய அரசின் துரோகம்





இந்தியன் போர்வையில ஒளிந்திருக்கும் சிங்களன் அவர்களுக்கு நம் வீட்டுக் குற்ற நிகழ்வுகளுக்கு நம் வீட்டவர்களிடம்தான் முறையீடு செய்ய இயலும். மேலும் குற்றவாளி நம் வீட்டிலேயே இருக்கும் பொழுது அடுத்த வீட்டுக் குற்றவாளியை வைது என்ன பயன்? எனவே, நீங்கள் முதலில் சிங்களன் என்பதை மறந்து மனிதன் என்பதை உணர்ந்து நடுநிலையோடு சிந்தியுங்கள்! புத்த நெறியைப் பின்பற்றுவது உண்மையென்றால் இனியேனும் அறநெறி வழி வாழுங்கள்! உயிர்க் கொலை புரியாதீர்கள்! செய்த பழிபாவச் செயல்களுக்குப் பரிகாரம் தேடுங்கள்! இனியேனும் தமிழர்களை உங்களில் ஒருவராக எண்ணுங்கள்! தமிழர் நாட்டிற்குக் காற்றடித்ததால் வந்து அடைக்கலம பெற்ற வழியில் பிறந்து தமிழர்களையே அவர்கள் நாட்டிலிருந்து விரட்டியடிப்பது மன்னிக்க இயலாப் பாவச செயல என்பதை உணர்ந்து திருந்துங்கள்!

அன்புடன் வேண்டும் இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்
By Ilakkuvanar Thiruvalluvan
6/9/2009 4:50:00 AM

திங்கள், 8 ஜூன், 2009

இலங்கைத் தமிழர்களுக்கு இந்திய அரசின் துரோகம்






கருத்துகள்
போர் நடத்தியதே இந்தியா என்னும் பொழுது ஐநாவில் இந்தியாவின் நிலைப்பாடு வேறு என்னவாக இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்க முடியும்? எனவே, சிங்கள காங்.அரசுகளுக்கு எதிராகக் கண்டனத் தீ்ர்மானம் கொண்டு வர அயல் நாடுகளை வற்புறுத்தி வெற்றி காண்பதில்தான் உண்மையின் வலிவு இருக்கும். மேலும், கலைஞர், 'தங்களின் கருத்துதான் அடியேனின் கருத்தும். பிறர் கருதுவதாகத்தானே எழுதியுள்ளேன். என் கருத்து என்று எதுவும் தெரிவிக்கவில்லையே! எனவே பிச்சை போடுவதை நிறுத்திவிடாதீர்கள்!' என்று ஒப்புக்கு எழுதிய மடலைப் பொருட்டாக எண்ணித் திரு செழியன் குறிப்பிட்டிருக்க வேண்டிய தேவையில்லை. மேலும் இநதியா என்றும் இந்திய அரசு என்றும் கூறி நமக்கு அவமானம் ஏற்படுத்திக் கொள்வதை விடக் காங். அரசு என்று கூறுவதுதான் பொருத்தமாக இருக்கும். துரோகிகளின் முகமூடி என்று கிழியுமோ அன்றுதான் அறக்கடவுளுக்கு நன்னாள்.

அன்புடன் இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்
By Ilakkuvanar Thiruvalluvan
6/8/2009 5:24:00 AM

இந்திய அரசு தமிழர்களை தமிழர்களாக பார்க்க வேண்டாம்…மனிதனாகவாவது பார்த்து….உதவாவிட்டாலும் உபத்திரவம் செய்யாதிருக்கலாம். எதிர்கால சரித்திரம் இதனை பதிவு செய்யும் போது எதிர்கால சநததி வெட்கி தலைகுனியும்..அதன் புகழ் அன்னை சோனியாவுக்கே…

By s.david selwyn
6/7/2009 11:41:00 PM