Behind China’s Hindu temples, a forgotten history

Ananth Krishnan

Share  ·   Comment (25)   ·   print   ·   T+  

• 
  The Hindu A panel of inscriptions of the God Narasimha adorns the entrance to the main shrine of the temple, believed to have been installed by Tamil traders who lived in Quanzhou in the 13th century. Photo: Ananth Krishnan 

  In and around Quanzhou, a bustling industrial city, there are shrines that historians believe may have been part of a network of more than a dozen Hindu temples and shrines

  For the residents of Chedian, a few thousand-year-old village of muddy by-lanes and old stone courtyard houses, she is just another form of Guanyin, the female Bodhisattva who is venerated in many parts of China.

  Click here for video

  But the goddess that the residents of this village pray to every morning, as they light incense sticks and chant prayers, is quite unlike any deity one might find elsewhere in China. Sitting cross-legged, the four-armed goddess smiles benignly, flanked by two attendants, with an apparently vanquished demon lying at her feet.

  Local scholars are still unsure about her identity, but what they do know is that this shrine’s unique roots lie not in China, but in far away south India. The deity, they say, was either brought to Quanzhou — a thriving port city that was at the centre of the region’s maritime commerce a few centuries ago — by Tamil traders who worked here some 800 years ago, or perhaps more likely, crafted by local sculptors at their behest.

  “This is possibly the only temple in China where we are still praying to a Hindu God,” says Li San Long, a Chedian resident, with a smile.

  “Even though most of the villagers still think she is Guanyin!” Mr. Li said the village temple collapsed some 500 years ago, but villagers dug through the rubble, saved the deity and rebuilt the temple, believing that the goddess brought them good fortune — a belief that some, at least, still adhere to.

  The Chedian shrine is just one of what historians believe may have been a network of more than a dozen Hindu temples or shrines, including two grand big temples, built in Quanzhou and surrounding villages by a community of Tamil traders who lived here during the Song (960-1279) and Yuan (1279-1368) dynasties.

  At the time, this port city was among the busiest in the world and was a thriving centre of regional maritime commerce.

  The history of Quanzhou’s temples and Tamil links was largely forgotten until the 1930s, when dozens of stones showing perfectly rendered images of the god Narasimha — the man-lion avatar of Vishnu — were unearthed by a Quanzhou archaeologist called Wu Wenliang. Elephant statues and images narrating mythological stories related to Vishnu and Shiva were also found, bearing a style and pattern that was almost identical to what was evident in the temples of Tamil Nadu and Andhra Pradesh from a similar period.

  Wu’s discoveries received little attention at the time as his country was slowly emerging from the turmoil of the Japanese occupation, the Second World War and the civil war. It took more than a decade after the Communists came to power in 1949 for the stones and statues to even be placed in a museum, known today as the Quanzhou Maritime Museum.

  “It is difficult to say how many temples there were, and how many were destroyed or fell to ruin,” the museum’s vice curator Wang Liming told The Hindu. “But we have found them spread across so many different sites that we are very possibly talking about many temples that were built across Quanzhou.”

  Today, most of the sculptures and statues are on display in the museum, which also showcases a map that leaves little doubt about the remarkable spread of the discoveries. The sites stretch across more than a dozen locations located all over the city and in the surrounding county. The most recent discoveries were made in the 1980s, and it is possible, says Ms. Wang, that there are old sites yet to be discovered.

  The Maritime Museum has now opened a special exhibit showcasing Quanzhou’s south Indian links. Ms. Wang says there is a renewed interest — and financial backing — from the local government to do more to showcase what she describes as the city’s “1000-year-old history with south India,” which has been largely forgotten, not only in China but also in India.

  “There is still a lot we don't know about this period,” she says, “so if we can get any help from Indian scholars, we would really welcome it as this is something we need to study together. Most of the stones come from the 13th century Yuan Dynasty, which developed close trade links with the kingdoms of southern India. We believe that the designs were brought by the traders, but the work was probably done by Chinese workers.”

  Ms. Wang says the earliest record of an Indian residing in Quanzhou dates back to the 6th century. An inscription found on the Yanfu temple from the Song Dynasty describes how the monk Gunaratna, known in China as Liang Putong, translated sutras from Sanskrit. Trade particularly flourished in the 13th century Yuan Dynasty. In 1271, a visiting Italian merchant recorded that the Indian traders “were recognised easily.”

  “These rich Indian men and women mainly live on vegetables, milk and rice,” he wrote, unlike the Chinese “who eat meat and fish.” The most striking legacy of this period of history is still on public display in a hidden corner of the 7th century Kaiyuan Buddhist Temple, which is today Quanzhou’s biggest temple and is located in the centre of the old town. A popular attraction for Chinese Buddhists, the temple receives a few thousand visitors every day. In a corner behind the temple, there are at least half a dozen pillars displaying an extraordinary variety of inscriptions from Hindu mythology. A panel of inscriptions depicting the god Narasimha also adorns the steps leading up to the main shrine, which houses a Buddha statue. Huang Yishan, a temple caretaker whose family has, for generations, owned the land on which the temple was built, says the inscriptions are perhaps the most unique part of the temple, although he laments that most of his compatriots are unaware of this chapter of history. On a recent afternoon, as a stream of visitors walked up the steps to offer incense sticks as they prayed to Buddha, none spared a glance at the panel of inscriptions. Other indicators from Quanzhou’s rich but forgotten past lie scattered through what is now a modern and bustling industrial city, albeit a town that today lies in the shadow of the provincial capital Xiamen and the more prosperous port city of Guangzhou to the far south.

  A few kilometres from the Kaiyuan temple stands a striking several metre-high Shiva lingam in the centre of the popular Bamboo Stone Park. To the city’s residents, however, the lingam is merely known as a rather unusually shaped “bamboo stone,” another symbol of history that still stays hidden in plain sight.

Genocide of Tamils one of the worst mass killings in history: MPP Glen Murray

[TamilNet, Tuesday, 14 May 2013, 23:52 GMT]
“The 40 000 plus killed in the Tamil genocide is one of the worst mass killings sanctioned by a state in history, ” stated Glen Murray, Member of Provincial Parliament (MPP) for Toronto Centre while hosting the third annual Tamil Memorial Tree Planting event on Saturday at Evergreen Brick Works, a community environmental centre. The Evergreen Brick Works houses the first memorial dedicated to the victims of the Tamil genocide and was erected in 2011 by Mr.Murray. The memorial remembers the events from Black July to Mu'l'livaikkaal and all trees are planted to create a memorial forest to honour the Tamil lives lost in the pursuit of justice and freedom, the organizers said. On the same day in a symbolic move Frank Scarpitti, the Mayor to Markham city unveiled a new street named after the Vanni, the region of the Tamil homeland which endured the brunt of the genocidal atrocities in 2009.

“This project started when we talked about what brought us to Canada. In the case of Tamils it was escaping oppression, marginalization and genocide. The 40 000 plus killed in the Tamil genocide is one of the worst mass killings sanctioned by a state in history”, stated Glen Murray while recapping on why the event is held annually.

Mr.Murray drew comparisons to other communities who had suffered similarly to emphasize the importance of not only remembering but also continuing to fight.

He went on to further say, “The reason and goal of planting tens of thousands of trees is to remember all those lives lost, and this future forest can be a symbolic representation of those people. As we lay down new roots, we hope this will continue to be a living memorial, so we don’t forget. It is how we resolve that the Sri Lankan government did not win.”

Addressing the crowd of participants, Krisna Saravanamuttu from the National Council of Canadian Tamils affirmed that, “In the years to come we will make this park into a living testament to our commitment to freedom, justice, dignity and the rights of nations to self-determination."

He further stated that, "We come here every year to not just remember the dead but to reaffirm our roots in the struggle. We come here to strengthen our collective commitment to fighting for Tamil justice and freedom. From South Africa, to Northern Ireland, to Algeria, the common denominator for peace and justice was an ever-evolving resistance and building international solidarity. The root causes that led to the war have intensified through a protracted genocide manifested through occupation, colonization and ethnic cleansing. When the so called international community refuses to address the root cause of the ongoing genocide our only course of action in the coming year is grassroots struggle."

In concluding the event Mr.Murray encouraged everyone to join him in attending the annual large-scale mobilization by the Tamil community to remember the Tamil genocide on May 18th.

Earlier in the day Mayor Frank Scarpitti and Councillor Logan Kanapathi along with other members of Markham City Council hosted the official unveiling of ‘Vanni Street’ to the public.

This move is seen by the Tamil community to carry symbolic significance as the region of the Vanni suffered the brunt of the genocidal atrocities being committed on the Tamil nation.

Thanking Councillor Kanapathi and Markham city, Neethan Shan, Eezham Tamil activist and President of the Ontario New Democratic Party- commented that, “It serves as a beautiful symbol that recognizes the economic, political, social and cultural development of Tamils in Canada. In addition, it is definitely a symbol of our resistance, as it counteracts the attempts by the Sri Lankan state to erase the history of the Tamils through a concerted cultural genocide.

“Along with all the other reasons, I strongly feel that Vanni Street will function as a symbol for remembering all the victims of the genocide as well as the many tens of thousands of Tamils who have sacrificed their lives for our freedom,” he added.

Sinhala Buddha-Sasana custodians not recognizing nuns accuse Cholas

[TamilNet, Thursday, 07 March 2013, 00:20 GMT]
With the fall of Anuradhapura to the “Chola invaders” in AD 1017, the Bikkhuni order (the Order of Buddhist Nuns) disappeared and became non-operational. Even though the Bikkhu Order of the males in the island was revived later with the help of the Theravada Buddhist monks of Burma, the Bikkhuni order could not be revived according to Theravada traditions, because the Theravada countries like Burma, Siam, Cambodia and Laos didn’t have nuns. Hence, recognising those who now claim as Bikkhunis in the island is not very satisfactory, commented, Registrar of the Asgiriya Chapter and academic of the Bikkhu University in Anuradhapura, Ven. Anamaduwe Dhammadassa Thero as cited by the latest edition of the Sunday Leader. [Anamaduwe is recent Sinhalicisation of a Tamil village Aanai-madu in NW province, meaning the pond of elephants]

The target of the Sinhala-Buddhist Chapters in the island is the Order of the Nuns that got ordained at Banaras in India in 1996, by Mahayana preceptors.

According to the Theravada preceptors (Mahanayaka Theras) in the island, women are to be ordained by both the Bhikkhuni Sangha and the Bihhku Sangha. There is no existing Bhikkhuni Sangha in the island, and in addition, the Mahanayaka Theras in the island were not consulted prior to the ordination in India, the Anamaduwe Thero told Sunday Leader.

Whether the Bikkhunis are ordained in India or in the island, the Buddha-Sasana Ministry of the Sinhala-Buddhist State in the island doesn’t recognize them as Bikkhunis to provide them with ID cards necessary to get State benefits, because the prelates of all the four Buddhist Chapters in the island, Malwatta, Asgiri, Amarapura and Ramanaya have opposed to the recognition of the Order of the Bikkhunis.

The Bikkhunis are currently considered only as Sil Matas (the mothers initiated into religious observations) and they don’t get educational and other State facilities meant for the Bikkhus. Thus nearly 427 Bikkhuni monasteries and thousands of Bihkkhunis are not registered with the Buddha Sasana Ministry of Colombo.

According to Ven. Ina-maluwe Sri Sumangala Thera, Mahanayaka of the Rangiri Dambulu Chapter of the Siyam Nikaya, Colombo’s Commissioner of Buddhist Affairs bears “Brahmin mentality” in penalising Bikkhunis.

A Bikkhuni brought the Sacred Bo-tree to the island; a woman brought the tooth-relic, but females are neither allowed to the upper terrace (Uda-Maluwa) of the Sacred Bo-Tree complex at Anuradhapura nor to the chamber where the Tooth Relic is housed in Kandy, the Ina-Maluwe Thera said.

Buddha himself has said to his disciple Ananda that the doctrine he preached would act as the teacher. Hence, the Buddha Sasana has not been handed over to anyone. It is not necessary to get the permission of any one to follow the doctrines of Buddha. The Order of the Bikkhinis is part of the doctrines of Buddha. If anyone opposes the existence of Bikkhunis, it is violation of the doctrines of Buddha and of Buddha, the Inamaluwe Thera said.

The guardianship of the Buddha-Sasana in the island, by the State in Colombo and by the Mahanayakas of the Chapters, has gone irredeemably null and void with their undertaking of the genocidal war and of the on-going genocide in the island, commented spiritual circles in the island that have transcended institutionalised religions.

External Links:

The Sunday Leader:

Sri Lanka’s Bhikkhuni Order In Deadlock

சாதிப்பட்டத் துறப்பிற்கு வழிகாட்டிய முன்னோடி இராமச்சந்திரனார் - Sivagangai Ramachanthiranaar

சாதிப்பட்டத் துறப்பிற்கு வழிகாட்டிய முன்னோடி இராமச்சந்திரனார் - Sivagangai Ramachanthiranaar

சாதிப்பட்டத் துறப்பிற்கு வழிகாட்டிய முன்னோடி இராமச்சந்திரனார்

  ஒவ்வொருவரும் தத்தம் பெயர்களுக்குப் பின்னால் சாதிப் பெயர்களைப் பெருமையாக  இணைத்துக் கொள்ளும் அவலமான வழக்கம் இந்தியாவில்  உள்ளது. இத்தகைய போக்கு தமிழ்நாட்டை  விடப் பிற மாநிலங்களில் பெரும்பான்மை இருப்பதையும் நாம்  காணலாம்.  சான்றாக இராய், இராவ், எக்டே, ஐயர், கோசு, கௌடா, கௌர்,  சட்டர்சி, சர்மா, சிங், சோனி,  சௌத்திரி, திரிவேதி, தேசாய்,   நம்பியார்,  நாயர், நாயுடு, பட், பட்டேல், மிசுரா, முகர்சி, மேனன், வர்மா, என ஆயிரக்கணக்கிலான சாதி ஒட்டுகளைக் கூறலாம். பிற மாநிலங்களின் தலைவர்கள் சாதிப் பெயர்களாலேயே அழைக்கப்படும் நிலையும் உள்ளது. தமிழ்நாட்டில் ஒரு காலத்தில்  (ஈ.வெ.இராமசாமி) நாயக்கர் என்றழைக்கப்பட்ட பெரியார் ஈ.வெ.இரா. ஆனார்; (காமராசு) நாடார் என அழைக்கப்பட்டவர் காமராசர் ஆனார். பொதுவாக இன்றைய தலைவர்கள் சாதிப்பெயர்களுடன் அழைக்கப்படுவதில்லை. பொது மக்களிலும் பெரும்பான்மையர் சாதிப் பெயர்களுடன் குறிக்கப்படுவதில்லை. சாதி வழக்கமும் சாதிச் சண்டைகளும் சில இடங்களில் சாதிக் கொடுமைகளும் இருப்பினும் பொதுவாக வெளிப்படையாகச் சாதியைக் குறிப்பிடும் பழக்கம் குறைவு.

  தமிழ்நாட்டில் மட்டும் இந்த மாற்றம்  ஏற்படக் காரணம் என்ன? நீதிக்கட்சியின் தொண்டும் தொடர்ந்து திராவிட இயக்கங்கள் மேற்கொண்ட பரப்புரைப் பணிகளுமே இந்த நிலை மாற்றத்திற்குக்காரணம். நீதிக்கட்சியும் திராவிட இயக்கங்களும் மேற்கொண்ட அமைதிப்புரட்சியைப் பலர் உணரவில்லை.

  இத்தகைய அரும்பணிக்கு முன்னோடியாக வித்திட்ட ஆன்றோர் யார்? அவர்தாம் பகுத்தறிவுச் சுடர், தன்மதிப்பு இயக்கத் தலைவர், சிவகங்கைச் செம்மல் இராமச்சந்திரனார்.

  அனைவருக்கும் கட்டணமில்லாக் கல்வி! மாணவர்க்கு உணவு வழங்கும் திட்டம்! முதலான அவர் கொணர்ந்த தீர்மானங்கள் பல இன்றைக்குப் பகுதி அளவில் அரசுப்பள்ளிகளில் இலவசக்கல்வி, சத்துணவுத் திட்டம், என வெவ்வேறு பெயர்களில் செயலாக்கம் பெற்றுள்ளன. ஆனால், தொலைநோக்கில் இவற்றை அறிமுகப்படுத்திய ஆன்றோரை மறந்துவிட்டோம்.

  பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும் என்னும் வள்ளுவர் வழியில் வாழ்ந்த அவர், சாதி இருக்கின்றது என்பானும் இருக்கின்றானே என்ற அவலத்தைப் போக்க எடுத்த புரட்சிச் செயலே  சாதி வால் இல்லாத் தமிழ்ப் பெயர்களைப் பார்க்கும் நிலையை ஏற்படுத்தி உள்ளது.

  செங்கற்பட்டில் தமிழ்மாகாணத் தன்மதி்ப்பு மாநாடு 1929 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 18, 19 ஆகிய இரு நாட்களும் நடைபெற்றது. இம்மாநாட்டில் வரலாற்றுச்சிறப்பு மிக்க இரு தீர்மானங்களைக் கொணர்ந்தார். அவைதாம் தமிழ் நாட்டில் பெரும்புரட்சியை ஏற்படுத்தின.

  திராவிட இயக்கங்கள் உருமாறி ஆட்சிச் சுவையில் மூழ்கியதால் இதில் பின்னடைவு ஏற்பட்டிருக்கிறது. இதனை ஒரு கட்சி அல்லது இயக்கத்திற்குரிய கொள்கையாகப் பாராமல், சாதி இரண்டொழிய வேறில்லை என்னும் தமிழ்நெறி  பிறந்த மண்ணில் சாதிக் கொடுமைகளும் சாதிப்பிளவுகளும் அடியோடு அகல வேண்டும் என்னும் உறுதிப்பாட்டை அனைவரும் எடுக்க வேண்டும். இது தமிழராய்ப் பிறந்த ஒவ்வொருவரின்பணி. தமிழ்நாட்டில் வாழும் அனைவரின் பணி.

  சிவகங்கைச் செம்மல் பெருநெருப்பாய் பரவும் சிறு பொறியை  விதைத்ததைப் பார்ப்போம்!

   மாநாடுகளிலும் சிறப்புக் கூட்டங்களிலும் இராமச்சந்திரனார் கொண்டு வந்த தீர்மானங்களும் தீர்மான முன்மொழிவு வழிமொழிவுச் சொற்பொழிவுகளும் ஆற்றிய தலைமை உரைகளும்  சிந்தனையை வெளிப்படுத்திய சிறப்பு உரைகளும் என்றென்றும் போற்றப்படவேண்டியவையே. இருப்பினும் இந்தியா முழுவதும் வழிகாட்டியாகக் கொள்ளக்கூடிய இரண்டு தீர்மானங்களை இப்போது பார்க்கலாம்.

சாதி வாலை  வெட்டி எறியச் செய்த அத்தீர்மானங்கள் வருமாறு

1.    மக்கள் தங்கள் பெயர்களுடன் சாதி அல்லது வகுப்பைக் காட்டும் பட்டங்களை இன்று முதல் வி்ட்டுவிடவேண்டும் என இம்மாநாட்டின் மூலம் தமிழக மக்களைத் தீர்மான வடிவில் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

2.    மக்கள் சாதி அல்லது சமயப் பிளவுகளைக் காட்டக் கூடிய குறிகளை எதிலும் எங்கும் அணிந்து கொள்ளக் கூடாது என்பது எனது இரண்டாவது தீர்மான வடிவாகும்.

சாதிப்பட்டங்களைத் தூக்கி எறிய வேண்டிய தீர்மானங்கள்  குறித்து அன்றைக்கே அவர் பேசிய பேச்சு இன்றைக்கும் நமக்கு வழிகாட்டியாகும்.

  இத்தீர்மானங்களால் நாளையே நமக்கு நன்மை வந்து சேர்ந்துவிடப் போவதில்லை ஆயினும், நம் மனங்களில் ஒற்றுமை ஏற்படுத்த இது அவசியம். நம்மில் இத்தீர்மானம் சிலருக்குப் பயத்தையும் கோபத்தையும் ஏற்படுத்தலாம். யாரும்  அஞ்ச வேண்டியது இல்லை. கோபமும் தேவை இல்லை.  சுயமரியாதையைக் காட்ட வந்த நாமே நீண்ட காலமாக  இந்தத் தவறுகளைச் செய்திருக்கக்கூடாது. இப்போதும் காலம் கடந்துவிடவில்லை.

  நமக்குப் பின்னால் நாடார், சேர்வை, பிள்ளை எனும் வால் பட்டங்கள் நம்மைப் பிரித்து வைத்துள்ளன. இவற்றை நாம் மறந்து விட்டால் நம்மில் வேறுபாடுகள் இருக்க வாய்ப்பில்லை அல்லவா? மக்களும் அதுபோல் நடந்து கொள்வார்கள். எதிர்காலப் பகுத்தறிவுச் சமூகம் நம்மை இதற்காக நிச்சயம் வாழ்த்திப் புகழும்.

  நாம் அனைவரும் பகுத்தறிவுவாதிகள். முதலில் நாம் ஒன்றாவோம். சாதி பேதங்களைக் களைந்து உலகக் குடிமக்கள் ஆவோம். பின்னர் இந்துக்களும் கிறித்துவர்களும் முகம்மதியர்களும்  என்றே வித்தியாசப்பட்டு நிற்பர்.  இனிவரும் நாளில் உலகத்து மனிதர்கள் எனும் ஓர் அமைப்பிற்குள் அவர்களையும் கொண்டுவந்து சேர்க்கும் உரிமை நமக்கு வந்துவிடும்.

  மாநாட்டுத தலைவர் சௌந்தரபாண்டியன் அவர்களை ஒன்று கேட்டுக் கொள்வேன். இது முதல் இருந்த சேர்வை என்ற பட்டத்தை நான் தூக்கி எறிகிறேன். இனி நான் இராமச்சந்திரன் மட்டும்தான். என்னை யாரும் சேர்வை என்று அழைக்க அனுமதிக்க மாட்டேன். சௌந்திர பாண்டியன் அவர்களும் இனித் தனது பட்டமான நாடார் என்பதைத் தூக்கி எறிய வேண்டுகிறேன். மற்றவர்கள் அவரை நாடார் என இனி அழைக்காமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியது அவர் கடமை. இது நாம் நம் எதிர்காலத்திற்குச் செய்யும் சேவை. சுயமரியாதைக்குத் தருகின்ற மரியாதையாகும்.

  அன்றைக்கு  இராமச்சந்திரனார் விதைத்த  சிறு விதை இன்று பெரு ஆலமரமாய் தழைத்தோங்கி நிற்கிறது. எதிர்கால நோக்குடனும் சமநிலை மன்பதையை உருவாக்கும் இலக்குடனும்  அவர் கொண்டு வந்த சாதிப்பட்ட ஒழிப்புத் தீர்மானங்களே இன்றைக்குத் தமிழ்நாட்டில் செயல்பாட்டாய் மலர்ந்துள்ளது.

  ஒடுக்கப்பட்டவர்களை உயர்த்துவதற்காகத் தம் உழைப்பையும் செல்வத்தையும் நல்கிய இராமச்சந்திரப் பெருமகனார், சாதிப்பற்றில் ஊறியிருந்த  மக்களின் நிலையை உணர்ந்தும்  அதே நேரம் முயன்றால் முடியாதது இல்லை என்ற நம்பிக்கையிலும்தான் நாளையே நமக்கு  நன்மை வந்து சேர்ந்துவிடப் போவதில்லை எனப் பேசி உள்ளார். அவர் எண்ணியவாறு ஒரே இரவில் என்றில்லாமல் படிப்படியாக இன்றைக்கு அக்கனவு பெருமளவு  நனவாகி உள்ளது. தமிழ்நாட்டில் சாதிப்பட்டங்களும் சாதி, சமயக் குறியீடுகளும் பெருமளவு குறைந்துள்ளன. ஆனால், இந்தியா முழுமையும் மக்கள் தத்தம் சாதி வாலை அறுத்தெறியும் - சாதி, சமயக் குறியீடுகளைத் துடைத்தெறியும் - நாளை விரைவில் கொணர நாம் பாடுபடவேண்டும். உச்ச நீதிமன்றத்தை அணுகி, நம் சம உடைமை அரசில் சாதிவாலுடன் உள்ளவர்கள் தேர்தலில் நிற்பதும் அரசின் பதவிகளை வகிப்பதும் அரசமைப்பிற்கு எதிரானது எனக்  கூறி தடை பெற வேண்டும். பிற மாநில அரசுகளையும் மத்திய அரசையும் இந்தியா முழுமையும் உள்ள தலைவர்களையும்  அமைப்பினரையும் பொதுமக்களையும் அணுகி,  மனமாற்றம் செய்து, ஒன்றே குலம் என்னும் நிலையை விரைவில்  அடைய  வேண்டும். இராமச்சந்திரனார் கண்ட கனவின்படி உலக மனிதர்கள் இயக்கம் என்னும் சாதி, சமய, நிற, பிற வேறுபாடற்ற உலகம் அமைய வேண்டும்.

  தமிழ்நாட்டில் கலை உலகைச்சார்ந்த இறக்குமதியாளர்கள் சாதி  வாலுடன் அறிமுகப்படுத்தப் படுகிறார்கள். சில தலைவர்கள் சாதி வாலுடனே இயங்குவதைப் பெருமையாக எண்ணுகிறார்கள். சாதி வாலுடன் உழலுபவர்களைத் தூக்கி எறியும் மனப்பான்மையை நாம் பெறவேண்டும். யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்  என்னும் தமிழ் நெறிப்படி உலகம் ஒன்றே என்னும் நிலையை நாம் அடையப் பாடுபட வேண்டும். அப்பொழுதுதான் பாரெங்கும் நிகழும் படுகொலைகளை நிறுத்த இயலும். அனைவரும் இணை என்னும் நிலையை அடைய முடியும். எல்லார்க்கும் எல்லாம் என்னும் உயர்வை எட்ட முடியும்.

  1884 ஆம்ஆண்டு செப்தம்பர் பதினாறாம் நாள் தோன்றி 1933ஆம்ஆண்டு பிப்பிரவரி 26  ஆம் நாள் மறைந்த இராமச்சந்திரப் பெருமகனார் வாழ்ந்த காலம் குறைவுதான். ஆனால், பகுத்தறிவுப் பாதையிலும் தன்மதிப்பு உணர்விலும் ஒவ்வொருவர் செயல்களிலும் அவர் வாழ்ந்து கொண்டுள்ளார். அவரது புவி வாழ்வு குறைவாக இருந்தாலும்  புகழ் வாழ்வு என்றென்றும் தொடரும். அவரது புகழ்வாழ்வில் நம்மையும் இணைத்துக் கொள்ள சாதி என்ற சொல்லை அறியாத உலகை நாம் ஆக்குவோம்!

இராமச்சந்திரனார் புகழ்பாடி

மக்கள் யாவரும் இணையே என்னும் நிலையை எய்துவோம்!

-இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்

Posted by திருவள்ளுவன் இலக்குவனார் at 3:58 PM No comments:

http://thiru-padaippugal.blogspot.in/2012/09/sivagangai-ramachanthiranaar.html

முள்ளிவாய்க்காலில் இருந்துதான் மீண்டும் வரலாறு தொடங்கும்: பழ.நெடுமாறன்

முள்ளிவாய்க்காலில் இருந்துதான் மீண்டும் வரலாறு தொடங்கும்: பழ.நெடுமாறன்

First Published : 18 Jun 2012 01:18:14 AM IST

பழ.நெடுமாறன் எழுதிய நூலை விழுப்புரத்தில் நடைபெற்ற நிகழ்ச்சியில் கவிஞர் காசி ஆனந்தன் வெளியிட, அதைப் பெற்றுக் கொள்கிறார் ஓய்வு பெற்ற தலைமையாசிரியை பார்வ

விழுப்புரம், ஜூன் 17: முள்ளிவாய்க்காலில் இருந்து தான் மீண்டும் வரலாறு தொடங்கும் என்றார் தமிழர் தேசிய இயக்கத் தலைவர் பழ.நெடுமாறன்.  விழுப்புரத்தில் தமிழிளைஞர் கூட்டமைப்பின் சார்பில் சனிக்கிழமை நடைபெற்ற நிகழ்ச்சியில் பழ.நெடுமாறன் எழுதிய பிரபாகரன் தமிழர் எழுச்சியின் வடிவம் என்ற நூல் வெளியீட்டு விழா நடந்தது.  எழில். இளங்கோ தலைமை தாங்கினார். தமிழர் தேசிய இயக்கத்தைச் சேர்ந்த கா.தமிழ்வேங்கை வரவேற்றார். கவிஞர் காசி ஆனந்தன் நூல் அறிமுக உரையாற்றுகையில், இலங்கைத் தமிழர்கள் சீனாவிடம் அல்லது பாகிஸ்தானிடம் பயிற்சியோ, ஆயுதமோ பெறவில்லை.  மாறாக இந்தியாவிடம் தான் பயிற்சி பெற்றார்கள். ஆயுதமும் இங்குதான் வழங்கப்பட்டது. காலம் மாறும் போது இந்தியாவின் கருத்தும் மாறும். அப்படி மாறாமலும் போகலாம். ஆனால் தமிழ் ஈழம் என்ற கருத்து மாறாது என்றார்.  பின்னர் அவர் நூலை வெளியிட அதனை ஓய்வு பெற்ற தலைமையாசிரியை பார்வதி அம்மாள் பெற்றுக் கொண்டார்.  வழக்குரைஞர்கள் பா.குப்பன், கெ.கணேசன், ம.தி.மு.க. மாநில பொருளாளர் ரா.மாசிலாமணி, அரசியல் ஆய்வு மையச் செயலாளர் மு.செந்திலதிபன், பேராசிரியர் த.பழமலய் உள்ளிட்டோர் வாழ்த்துரை வழங்கினர். பின்னர் தமிழர் தேசிய இயக்கத் தலைவர் பழ.நெடுமாறன் ஏற்புரையாற்றி பேசியது:  முள்ளிவாய்க்கால் போரோடு எல்லாமே முடிந்து விட்டது. இனி தமிழ் ஈழம் இல்லை, முடிக்கப்பட்டு விட்டது என்ற பிரமையை சிங்கள அரசும், இந்திய அரசும் ஏற்படுத்தி இருக்கிறது.  முள்ளிவாய்க்காலில் இருந்து தான் மீண்டும் வரலாறு தொடங்கும் என்பதற்காக இந்த நூல் எழுதப்பட்டது. இந்த நூல் தமிழக இளைஞர்களுக்குத் தேவை. தமிழக அரசியல் திரை கவர்ச்சியால் சின்னாபின்னமாக்கப்பட்டுள்ளது. இளைஞர்களுக்கு லட்சியப் பாடத்திற்கு பதில் அவர்களுக்கு பதவி வெறி, பண வெறி ஊட்டப்பட்டுள்ளது.  பொது வாழ்க்கைக்கு அடிப்படையான லட்சியம் இல்லாமல் அவர்கள் திசை திருப்பப்பட்டு ஏதேதோ செய்யும் அளவில் இருப்பதைப் பார்க்கிறோம். விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தில் இருப்பவர்களுக்கு லட்சிய பாதைக்கு வழிவகுத்தவர் பிரபாகரன். அதுபோல் லட்சியப் பாதைக்கு தமிழகம் திரும்ப வேண்டுமானால் அதற்கு இந்நூல் உதவும்.  இதுவரை வெளியிடப்படாத செய்திகளை இதில் வெளியிட்டு இருக்கிறேன். இதில் பிரபாகரனின் கடிதங்கள் எனக்கு எழுதப்பட்டவை அல்ல. அது தமிழ் இளைஞர்களுக்கு எழதப்பட்டவை. தமிழ்நாட்டில் விடுதலைப் புலிகள் வேலூர் கோட்டையில் இருந்து சுரங்கம் தோண்டி வெளியே சென்றது எப்படி போன்ற கடிதங்களும் இதில் உள்ளது.  1975-ல் நான் இலங்கைக்குச் சென்ற போது கருணாநிதி என்னை பாராட்டி முரசொலியில் முதல் பக்கத்தில் முழுவதுமாக எழுதினார். ஆனால் வைகோ சென்ற போது, அதனை அவர் விளம்பரத்திற்காக செய்கிறார் என்று எழுதினார் என்றார் நெடுமாறன். (இச்செ ய்தியின் நோக்கம் என்ன? கலை ஞரின் பாகுபாட்டைச் சுட்டிக் காட்டுகிறாரா? வைகோவைத் தாக்குகிறாரா?) ÷லலித் க.குமார் நன்றி கூறினார். இந்நிகழ்ச்சிக்கான ஏற்பாடுகளை ஜோதி நரசிம்மன், பாபு, கணேசன், ஏழுமலை, ராதா, மணி, குணாநிதி, சிவராமன் உள்ளிட்டோர் செய்திருந்தனர். 

வரலாற்றை நினைவுபடுத்தியதால் 

மீளப் பெறப்பட்ட முத்திரை

1956இல் 'விஜயனின் வருகை' என்ற தலைப்புடன் சிறப்பு தபால் தலை(முத்திரை) ஒன்றை இலங்கை அரசு வெளியிட்டது. குவேனி ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்திருப்பது போலவும், கப்பலில் வந்த விஜயன் அவளிடம் அடைக்கலம் கோருவது போலவும் இத் தபால் தலை அமைந்திருந்தது.

தபால் தலையைப் பார்த்த பெரும்பான்மையினத் தலைவர்கள், அதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்தனர். "விஜயன் இந்தியாவில் இருந்து இலங்கைக்கு வந்தவன் என்ற கருத்து ஏற்கத்தக்கது அல்ல. தவிரவும், விஜயன் வந்தபோதே இங்கு குவேனி என்ற தமிழ்ப் பெண் இருந்திருக்கிறாள் என்று கூறினால், இலங்கையின் பூர்வீக குடிகள் தமிழர்கள் என்பதை நாமே ஒப்புக்கொண்டது போலாகி விடும். எனவே, இந்தத் தபால் தலையை வாபஸ் பெற வேண்டும்" என்று கூறினார்கள்.

இதன் காரணமாக, இந்தத் தபால் தலையை இலங்கை அரசு வாபஸ் பெற்றுக்கொண்டது. ஆனால், அதற்குள் இத் தபால் தலை உலகம் முழுவதும் பரவி விட்டது.

- பதிவு இணைய இதழ்

2ND LEAD (ADDS FEEDBACK)

Whether history is different to Tamils and Sinhalese, asks Jaffna academic

[TamilNet, Wednesday, 30 November 2011, 06:38 GMT]
A single event that took place in the University of Jaffna on the Heroes Day, Sunday, has captivated the minds of Tamils all over the world, more than the diaspora functions marked by ever increasing participation of people but in some instances showing hijack aimed at dividing, capturing and ‘softening’ the struggle by the very forces against whom the spirit of the Day was meant for. Amidst all the oppression against the Day, by genocidal Sri Lanka backed by imperialism especially the Indian one, unidentified people lit the Heroes Day flame atop a tall building in the Jaffna University to shine like a star of hope. The Sinhala brethren should understand the event in the same vein of they take pride in Sri Sumangala hoisting the lion flag in Dalada Maligawa even after the British conquest of Kandy, an academic in Jaffna said.

Heroes Day torch lit atop the terrace of the Balasingham hostel in the University of Jaffna on Sunday, 06:05 p.m.

Further comments from the academic in Jaffna:

Wariyapola Sri Sumangala Thera [Image courtesy: sinhale.wordpress.com]

Wariyapola Sri Sumangala Thera, the Anunayaka (deputy chief) of the Asgiriya Chapter of Buddhist monks, removed the Union Jack hoisted by a British soldier at the Paththirippuwa (the octagonal pavilion) of the Dalada Maligawa in 1815 and re-raised the lion flag of the Kandyan state, even though there was a military conquest and the king was captured.

The Kandyan Convention between the British and the chieftains of Kandy was being discussed at the time, and Sri Sumangala insisted to the military conquerors that unless the convention was signed deciding on the transfer of sovereignty, Union Jack could not replace the Lion Flag.

Three years later, when a rebellion took place in Kandy against the British rule, Sri Sumangala removed the Tooth Relic of Buddha (regarded by the Sinhalese as the symbol, the possession of which gives the right to any one to rule over them) from Dalada Maligawa, went into hiding, and later handed it over to the chieftain, Keppetipola Disawe, who was leading the rebellion.

The British captured the relic and Sri Sumangala in 1818, and after convicted for ‘treason’, Sumangala was imprisoned in Jaffna.

British imperialism eventually bowing down from the island and hoisting the lion flag at Paththirippuwa becoming an annual ritual ever since the independence of Sinhalese are matters of history.

The Kandyan Convention never satisfied the Sinhalese.

Rather than remembering the Kandyan Convention, an elite decision to collaborate with the conquerors, today’s Sinhalese take pride only in the resistance shown by Sri Sumangala.

If the Sinhalese could apply their sentiments in an enlightened way in understanding the Eezham Tamils – their sibling nation for centuries in the island – they could see why the Eezham Tamils have to regain their sovereignty by struggling against agent-imperialists in Colombo backed by imperialists.

Bringing in foxes, apes and donkeys to replace the tigers and showing those as leaders willing to collaborate, is the age-old tactic of imperialism re-enacted in the case of Eezham Tamils. But as history shows, that will not last long.

If the Sinhala masses and their elite think that they have a ‘common history’ for Sinhalese and Eezham Tamils in the island, then rather than being carried away by the agent-imperialists, they should help restoring the sovereignty of Eezham Tamils for peaceful co-existence and for partnership in facing the threats of imperialism in the island.

If they don’t see it, then they only concede that ‘history is different’ to Eezham Tamils and Sinhalese, and thus everything else too are different.

* * *

The following is a feedback received from a Sinhala reader:

A short while ago I read the TN article titled "Whether history is different to Tamils and Sinhalese". Just a small suggestion to make the argument more clearer.

I think there is even a much powerful and classic case which exemplifies the vicious dividing line between the ethnic meanings of "heroism", call it "the right to martyrdom" if you like.

While the sinhalese do enjoy an absolute right to pay tribute to their martyrs, the Tamils aren't.

The dividing line is not whether they rose up in arms against the state or not, but to which ethnicity they belonged.

On the November 27, the people in Tamil Eelam were prevented from commemorating the heroic generations who fought and died for national emancipation.

Heroes Day observed by JVP dissidents

Heroes Day observed by JVP

But just two weeks before, on the 13th of November in the heart of Colombo, the JVP commemorated in a grand scale (both the 'official party' and the dissident faction) the Sinhalese youth who fought against the state and died in the late '80s.

That's not all, the absurdity goes even further: during the war against the Tamils, the JVP (both factions together) backed the State armed forces to the fullest extent and justified their brutality.

It was they who pioneered and initiated the "Manel Mal Movement" which organized the strongest countrywide propaganda campaign to glorify the state armed forces.

But once the mission was accomplished by slaughtering hundreds and thousands of Tamils, the same JVP returns to commemorate their dead comrades who were slaughtered by the same armed forces, and the state does not obstruct it.

They have their "the right to martyrdom" because the Tamils don't!

Related Articles:
28.11.11   University student missing in Jaffna
27.11.11   Heroes Day Torch was lit in University of Jaffna

Che Guevara, Hero of the revolution: சேகுவேரா புரட்சியின் நாயகன்

சேகுவேரா புரட்சியின் நாயகன் [1]

விடுதலை வேட்கை கொந்தளிக்கும் ஒரு தேசத்தின் வெறுமனே காற்றில் ஆடும் ஒரு போராளியின் குண்டு துளைத்த சட்டை, விலைமதிப்பற்றது. அது காணும் எண்ணற்ற இதயங்களில் புரட்சியின் விதைகளைத் தூவிச் செல்லும். சே குவேராவின் திறந்த விழிகளும் அங்கே அப்படித்தான் இருந்தன!தென் கிழக்கு பொலிவியாவின் வாலேகிராண்டேவில், ஒரு பள்ளிக்கூட வளாகத்தில், 1967, அக்டோபர் 9&ம் தேதியன்று குண்டுகளால் துளைக்கப்பட்ட சேகுவேராவின் உடல் கிடத்தப்பட்டது. திறந்துகிடந்த அவரது விழிகளில் இரண்டு நட்சத் திரங்கள் இடையறாது மின்னுவதைப்போல உணர்ந்ததாகச் சொன்னார்கள். தான் இங்கே விதையாகக் கிடத்தப்பட்டுள்ளோம் என்ற அவரது பேருணர்வின் மிச்ச ஒளியாகக்கூட அது இருந்திருக் கலாம்!இன்றும் பெருநகரச் சாலைகளில் எதிர்ப்படும் ஏராளமான இளைஞர்களின் டி-ஷர்ட்களின் மூலமாக உலகின் எல்லா மூலை முடுக்குகளிலும் ‘சே’ என்று அழைக்கப்படும் சேகுவேராவைத் தரிசிக்கிறது உலகம்! யார் இந்த இளைஞர்கள்? சேகுவேராவைப் பற்றி இவர்களுக்கு என்ன தெரியும்?சேகுவேராவின் முகம் பதித்த ஆடைகளை அணிவதன் மூலம் இவர்கள் என்ன உணர்வைப் பெறுகிறார்கள்? தன் தினசரிச் செலவுகளில் பெரும் சதவிகிதத்தை அமெரிக்காவுக்கு ஒப்புக்கொடுக்கும் இன்றைய நவீன இளைஞர்களின் செயல்பாடுகளுக்கு முற்றிலும்எதிரானது அல்லவா சேகுவேராவின் எண்ணமும் உணர்வும்? இந்த வரலாற்று முரண்நகைகூட ஒரு வகையில் சேகுவேராவின் வெற்றியே! எந்த நாடு அவரை முற்றா கத் தீர்த்துக்கட்டியதாக நினைத்ததோ, அதே தேசத்தில் எண்ணற்ற போஸ்டர்களிலும், டி&ஷர்ட்களிலும், சாவிக் கொத்துகளிலும், காபிக் கோப்பைகளிலும் அவரை அச்சடிக்கவைத்து, உலகம் முழுக்கக் கொண்டாடப்படும் ஒருவனை நம்மால் வேறு எப்படிக் கணிக்க முடியும்?

இந்த வரலாற்று முரண்நகைகூட ஒரு வகையில் சேகுவேராவின் வெற்றியே! எந்த நாடு அவரை முற்றா கத் தீர்த்துக்கட்டியதாக நினைத்ததோ, அதே தேசத்தில் எண்ணற்ற போஸ்டர்களிலும், டி&ஷர்ட்களிலும், சாவிக் கொத்துகளிலும், காபிக் கோப்பைகளிலும் அவரை அச்சடிக்கவைத்து, உலகம் முழுக்கக் கொண்டாடப்படும் ஒருவனை நம்மால் வேறு எப்படிக் கணிக்க முடியும்?‘சே’வுக்கு இரண்டு வயது இருக்கும். நீச்சல் ஈடுபாடு கொண்ட அவரது தாய் செலியா, ஒரு குளிர் காலைப்பொழுதில் நதிக்கு தன் குழந்தையைக்குளிப்பாட்ட அழைத்துச் சென்றார். நடுக்கமூட்டும் குளிர் நதியில் தன் குழந்தையை அவர் நீராடவைக்க, ஈர உடையில் கிடுகிடுத்துக்கிடந்த குழந்தையின்நுரையீரலை நிமோனியா நோய் தாக்கி, ஆஸ்துமா அவரை இறுகப்பற்றியது.வாழ்நாள் முழுக்க அந்த நோய் சேகுவேராவை உருக்குலைத்தது.பின்னாளில் போர்க் காலங்களில், காடுகளிலும் மலைகளிலும் சுற்றித் திரிந்தபோது ஆஸ்துமாவால் அவர் பட்ட வேதனைகள் கொஞ்ச நெஞ்சம் அல்ல. வேறொரு வகையில் சேகுவேராவுக்கு ஆஸ்துமா ஒரு பரிசு என்று கூடக் கருதலாம். உளவியல்ரீதியாகப் பார்க்கும்போது, சிறு வயதிலேயே பீடித்த அந்தக் கொடிய நோயின் மனவாதையிலிருந்து தன்னைக் காத்துக்கொள்ளும் விதமாகவே, அசாத்திய வீரனாகவும் கட்டற்றஆற்றல் கொண்டவராகவும் தன்னைக் கற்பனை செய்யத் தூண்டியிருக்குமோ அது என்று தோன்றுகிறது. ஏனெனில், ‘சே’வின் எல்லாத் தகுதிகளுக்கும் பின்னாலிருந்து செயல்படுத்தியது அவரது உடலிலிருந்தும் மனதிலிருந்தும் பீறிட்ட அந்தக் கட்டற்ற ஆற்றல்தான்.அதுதான் சிறுவயதில் முரட்டுத்தனமான ரக்பி விளையாட்டில் அவரை ஈடுபடுத்தியது. ஆடுகளத்தில் பின்னிருந்து ஆடும் தடுப்பாட்டக்காரனின் நிலையிலேயே பெரும்பாலும் விளையாடுவார் ‘சே.’ பிற்காலத்தில் தான் மேற்கொண்ட கெரில்லா யுத்த காலங்களில், எதிரிகளைத் தன்னிச்சையாக செயல்படவைத்து, அவர்கள் வலுவிழக்கும் தருணத்தில் கண்மூடித்தனமாகத் தாக்கி முற்றாக நிலை குலையவைக்கும் தந்திரத்துக்கு இந்த விளையாட்டே அவருக்குப் பெரும் முன்னோட்டமோ!
சிறுவயதிலிருந்தே அவருக்குப் பிடித்தமான மற்றொரு விளையாட்டான சதுரங்கமும், எதிரிகளை வீழ்த்தும் இதே தந்திரங்களைக் கொண்டு இருந்தது ஆச்சர்யமான ஒன்று. பிற்காலத்தில் போர்க்களத்துக்குத் தேவையான மன இயக்கத்தை, சிறுவயதிலிருந்தே அவருக்கே தெரியாமல் அவருக்கான சூழல்கள் உருவாக்கித் தந்திருக்கின்றன.

அக்கால கட்டங்களில் ‘சே’வின் தந்தை எர்னஸ்டோ கட்டடங்களைக் கட்டித் தரும் தொழிலில் ஈடுபட்டு இருந்தார். இதனால் அவரது வீட்டைச் சுற்றி எண்ணற்ற கூலித் தொழிலாளிகளின் ஏழை வீடுகள் இருந்தன. அவை, அட்டைகளாலும் தகரங்களாலும் நிர்மாணிக்கப்பட்ட குடிசைகள். அந்த வீடுகளில் இருந்த குழந்தைகள்தான் ‘சே’வின் விளையாட்டுத் தோழர்கள். ‘சே’விடம் இயல்பாகவே ஒரு தலைமைப் பண்பு உருவாகிவந்தது. எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் அவர்களுடன் விளையாடிப் பொழுதைக் கழிப்பார் ‘சே’. மாலையில் மீண்டும் தன் பணக்கார வீட்டுக்குத் திரும்பியதும், பகல் முழுக்கப் பார்த்த ஏழைச் சிறுவர்களின் வாழ்வை தன் வீட்டுச் சூழலுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் கேள்விகள் முளைத்தன. அந்த ஏழைக் குழந்தைகளின் வாழ்வு நிலை அவரைச் சங்கடப்படுத்தியது. தனக்கும் அவர்களுக்குமான இடைவெளிக்கான காரணம் என்ன, அதை எப்படி நம்மால் சமப்படுத்த முடியும் என்பது குறித்து அந்தப் பிஞ்சு இதயம் யோசித்திருக்கக்கூடும். இப்படியெல்லாம் சிந்தனை வயப்பட்ட ஒருவரால் மட்டுமே அதற்கான விளக்கவுரை எழுத, பின்னாட்களில் தன் வாழ்க்கையையே அர்ப்பணிக்க முடியும்.கல்வியைப் பொறுத்தவரை கணிதம் மற்றும் ஆங்கிலத்தில் மிகச் சாதாரண மனிதராகவே இருந்தார் ‘சே’. இசையும் நடனமும் இன்னும் மோசமாக அவரது திறமைக் குறைவை அவருக்கு உணர்த்தியது. மாறாக, இலக்கியமும் வரலாறும் அளவுக்கதிமாக வசீகரித்தன. நோபல் பரிசு பெற்ற இலக்கியங்களை சிறு பருவத்திலேயே தேடிப்பிடித்து வாசிக்க ஆரம்பித்தார்.அப்போதே கவிதை எழுதுவதில் ஆர்வமுடையவராக இருந்தார். வளரிளம் பருவத்தில் பாப்லோ நெருடாவின் வார்த்தை அலைகள், ‘சே’வின் இதயத்தை மிகவும் பரவசப்படுத்தின. நெருடாவின் பெரும்பாலான கவிதைகளை மனப்பாடமாக ஒப்பிக்கும் அளவுக்கு ஈடுபாடு. ஜாக் லாண்டன், எமிலியோ சல்காரி, ஜூல்ஸ் வெர்ன், சிக்மண்ட் ஃப்ராய்ட், பெர்ட்ராண்ட் ரஸ்ஸல் போன்றவர்களைத் தன் கல்லூரி படிப்பின் துவக்க நாட்களுக்குள்ளாகவே வாசித்திருந்தார். எழுத்தாளராக வேண்டும் என்ற கனவு அவரிடம் கனன்றுகொண்டு இருந்ததால், தன்னைச் சுற்றியுள்ள அனைத்தையும் தொகுப்பாக்கி, பின் பகுத்துப் பார்க்கும் தன்மையும் அவரிடம் இருந்தது.

பிறப்பில் ஐரோப்பிய ஸ்பானிய இனத்தைச் சேர்ந்தவராக இருந்ததால், ‘சே’வின் நடவடிக்கை களில் ஒரு கட்டுப்பாடும் ஒழுக்கமும் இருந்தன. புரட்சியாளராக அவர் பின்னாளில் உருவெடுத்த போது கட்டற்ற ஆற்றலைக் கட்டுப்படுத்தி திட்டமான ஒரு பாதையில் அவரை நெறிப்படுத்த, இது பெரிதும் உதவியாக இருந்தது.
பள்ளிப் படிப்பை முடித்த பிறகு, மருத்துவப் படிப்பை ‘சே’ தேர்ந்தெடுத்ததற்குப் பல காரணங்கள் உண்டு. தன் பாட்டி இறப்பதற்குக் காரணமாக இருந்த புற்றுநோய்க்கு மாற்று கண்டு பிடிக்கும் பொருட்டு மருத்துவம் பயின்றார் என்பதும் அவற்றில் ஒன்று. தனது மருத்துவப் படிப்பு காலத்தில் ‘சே’ வசீகரத்தின் வசந்தத்தில் இருந்தார். கைகளை விரித்து உற்சாகக் குரல் எழுப்பி நண்பர்களிடம் நாயகனாக வலம் வந்தார்.அப்போது அவரின் மேல் புரட்சியின் எந்த சிறுநிழலும் விழுந்திருக்கவில்லை. புத்தக வாசிப்பு, நண்பர்கள், விளையாட்டு என அவரது உலகம் உல்லாசமாக இருந்தது.தன் நண்பர்களைச் சந்திக்க, ஃப்யூனஸ் அயர்ஸிலிருந்து 78 கி.மீ தொலைவில் இருந்த கோர்டோபா எனும் நகரத்துக்கு அடிக்கடி பயணித்தார். அக்காலங்களில் அவரது வசீகரம், உயர் அழுத்த மின்சாரம் போல பெண்களின் இதயங்களைப் படபடக்கவைத்தது. கொச்சையான சிரிப்பும், கட்டற்ற சுதந்திரத்தைப் பறைசாற்றும் பின் தள்ளப்பட்ட கேசமும், அசிரத்தையான உடைகளும், அதிகாரத் தைக் கேலி செய்யும் பாவனைகளுமாக எதற்கும் வசப்படாத வித்தியாசமான தோற்றத்தில் வலம் வந்தார் ‘சே’! இருந்தும், இறந்தும் பெற்ற எல்லாப் பெருமைகளுக்கும், அவரது இந்தக் கட்டற்ற வசீகரமும் ஒரு காரணம். புறத் தோற்றத்தைத் தாண்டி அவரது கண்ணில் பிரகாசித்த ஒளிக்கு அவரது ஆன்ம விசாலமே காரணமாக இருந்தது.1960 மார்ச் 5&ம் தேதி, ஹவானாவின் வீர மரணம் அடைந்த போர் வீரர்களுக்கான ஓர் அஞ்சலிக் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டபோது ஆல்பர்ட்டோ கோர்டா (Alberto Korda) என்பவர் எதேச்சையாக எடுத்த ‘சே’வின் புகைப்படம் பின்னாளில் 20&ம் நூற்றாண்டை அடையாளப் படுத்தும் மிகச் சிறந்த புகைப்படமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது ஒன்றே இதற்குச் சான்று!

1951&ல் மருத்துவப் படிப்பு இன்னும் முழுமையாக முடிந்திராத தறுவாயில் ‘சே’வுக்கும் அவரது நண்பர் உயிர் வேதியியல் மாணவர் ஆல்பர்ட்டோ கிரனாடோவுக்கும்(Alberto Grenado) ஒரு வித்தியாசமான ஆசை தோன்றியது. தென் அமெரிக்கக் கண்டம் முழுக்க மோட்டார் சைக்கிளில் சுற்றிப் பார்க்க வேண்டுமென்ற ஆசை!அதுதான் உலகத்தின் மிக உன்னதமான ‘மோட்டார் சைக்கிள் டைரி’!
நண்பர் ஆல்பர்ட்டோ கிரனாடோவுடன் ‘சே’ மோட்டார் சைக்கிள் பயணம் புறப்பட்டார். இருவரின் விருப்பத்துக்கும் பின்புலமாக இருந்து தூண்டியது
அவர்களின் மருத்துவப் படிப்பு.தென் அமெரிக்கா முழுக்கத் தொழுநோய் பீடித்தி ருந்த காலம். அது குறித்து ஆய்வு செய்யவும், அதற்குத் தங்களால் எதுவும் மருந்து கண்டுபிடிக்க முடியுமா என்ற தேடலுமே அந்தப் பயணத்துக்கான ஆரம்பம்.சித்தார்த்தன், புத்தன் ஆன கதை போல பயணம்தான் ‘சே’வின் பாதைகளைத் தீர்மானிக்கும் ஆரம்பமாகவும் இருந்தது. வெவ்வேறான நிலப்பரப்புகளிடையே பயணித்து தங்களது கலாசார அறிவை வளர்த்துக்கொள் வதற்கும் அது உதவும் என்று அவர்கள் நினைத்தனர். 500 சிசி நார்டன் மோட்டார் சைக்கிளில், சொற்ப ஆடைகளும், மனது நிறையத் தன்னம்பிக்கையுமாக, 1951 டிசம்பர் 29&ல் புறப்பட்ட அந்தப் பயணம், ‘சே’வின் வாழ்க்கையைத் திசை திருப்பியது. அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க பயணக் குறிப்புகள் தான், ‘மோட்டார் சைக்கிள் டைரி’ என்ற பெயரில் உடன் பயணித்த கிரனாடோவால் எழுதப்பட்ட பிரபல புத்தகம்.
அப்போது ‘சே’வுக்கு வயது 23. தோழர் கிரனாடோவுக்கு 29. இளமையின் காற்று தழுவிக்கொண்டு இருந்த ஒரு குளிர் இரவில், துவங்கியது பயணம்.
காலத்தை உணர்தல் என்பது அறிவின் மூலமாக நிகழ்வதன்று, அது புலன்களின் வழியாக உணர்வது. 23 வயதில் மோட் டார் சைக்கிளில் ஏறக்குறைய 10,000 கி.மீ. பயணம் செய்யும் அவரது துணிச்சல் நமக்கு இதைத்தான் கற்றுத் தருகிறது. எண்ணற்ற மலைகள், நதிகள், வனங்கள், பாலைவனங்கள் இவற்றினூடே நிகழ்ந்த அந்தப் பயணம் பல்வேறான அனுபவங்களைக்கொண்டு இருந்தது.
உழைப்பாளிகள், உழைப்பைச் சுரண்டு பவர்கள், தொழு நோயாளிகள், காவலர்கள், அறிவுஜீவிகள், முட்டாள்கள், அடிவருடிகள், பண முதலைகள், பராரிகள், திருடர்கள் மற்றும் எண்ணற்ற காதலிகள் என வெவ் வேறான மனிதர்களையும் அனுபவங்களை யும் தந்த அந்தப் பயணத்தில் ‘சே’வினுடைய ஆஸ்துமாவும் தன் பங்குக்கு அவரைப் பெரிதும் இம்சித்தது.

சிலி, பெரு, கொலம்பியா என நீண்ட அந்தப் பயணம் ஏறக்குறைய ஆறு மாதங்களைக் கடந்திருந்தது. தொழுநோயாளிகளின் தங்குமிடங்களைத் தேடித் தேடிச்சென்று, அவர்களின் தோளில் கை போட்டு உண்டு, உறங்கி, கால் பந்தாடிய ‘சே’வின் உள்ளத்தில் பலவிதமான உணர்ச்சிப் பேரலைகள்!இறுதியாக 1952, ஜூலை மாதம் அந்த நெடிய பயணம் முடிவுக்கு வந்தபோது, ‘சே’ முழுவதுமாக மாறியிருந்தார். தென் அமெரிக்கக் கண்டம் முழுவதும் மக்களின் ஏழ்மை, பிணி, அறியாமை, வர்க்க வேறுபாடுகளுக்குக் காரணமாக அமெரிக்காவும் அவர்களது சி.ஐ.ஏ. உளவு நிறுவனமும் செயல்படுவதை அறிந்தார். லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளில் சமூக, பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகள் அனைத்துக்கும் வாஷிங்டனும் அதன் முதலாளித்துவமும் மட்டுமே காரண மாகக் கண்டறிந்தார்.
சுற்றுப்பயணம் முடிந்ததும், மனம் முழுக்க வேதனைகளைச் சுமந்தவராக அர்ஜென்டினா திரும்பினார். ஒருவித குற்ற உணர்ச்சியில் பீடிக்கப்பட்டவராக இருந்தார் ‘சே’.1953&ம் ஆண்டு மருத்துவப் பட்டம் பெற்றதும், சே அங்கிருக்கப் பிடிக் காமல், ஒரு நண்பரின் ஆலோசனை யில்பேரில், குவேதமாலாவுக்குப் பணி நிமித்தம் சென்றார். ஏற்கெனவே அவருக் குள் உருவாகியிருந்த அமெரிக்கா மீதான கோபத்தை குவேதமாலாவின் அரசியல் சூழல் அதிகப்படுத்தியது. அப்போது குவேதமாலாவை ஆண்டு கொண்டு இருந்த அர்பான்சோ என்னும் கம்யூனிஸ்ட் ஆதரவு அரசைக்கவிழ்க்க, அமெரிக்கா தன் சி.ஐ.ஏ. மூலமாக தீவிரமாகச் செயல்பட்ட தருணம்.‘சே’, அங்கிருந்த கம்யூ னிஸ்ட்களுடன் தன்னை இணைத் துக்கொண்டு, அமெரிக்காவுக்கு எதி ரான வேலைகளில் ஈடுபடத் தொடங் கினார். ஆனால்,
அமெரிக்கா தனது எண்ணத்தைச் சுலபமாக நிறை வேற்றி ஜேக்கப் அர்பான்சோ அரசைக் கவிழ்த்தது. இக்காலகட்டங்களில் கம்யூ னிஸ்ட்களிடம் நெருங்கிப் பழகிய ‘சே’, மார்க்ஸிய லெனினியப் பாதை தான் தனது பாதை என்பதை உணர்ந் தார். அது குறித்த ஆய்வுகளையும் அவர் மேற்கொண்டார். விவசாயி களிடம் குவேதமாலா அரசு, ஆயுதங் களைக் கொடுத்துப் போராட்டத்தில் ஈடுபடச் செய்திருந்தால் அமெரிக்கா வின் சதியை முறியடித்திருக்கலாம் எனும் பார்வையில், ‘சே’ கட்டுரைகள் எழுதினார். இதனால் சி.ஐ.ஏ&வின் பார்வைக்கு இலக்கானார். பாது காப்புக்காக
அர்ஜென்டினா தூத ரகத்தில் தங்க நேரிட்டது.

-தொடரும்

//அஜயன் பாலா

history of the internet: இணையத்தின் வரலாறு

நீங்கள் இணையதில் வலம் வருபவரா? அறியுங்கள் இணையத்தின் வரலாறு

1957ல் USSR “Sputnik” என்ற செயற்கை கோள் அனுப்பி வெற்றி கொண்டபின் USA போட்டா போட்டியாக (பனிப்போர்) ஒரு இராணுவ ஆராச்சி மையத்தை ஆரம்பித்தனர் (ARPANET) இந்த அமைப்பானது பல்வேறுபட்ட இராணுவ ஆய்வின் ஓர் அங்கமாக 1962-1969 இடைப்பட்ட கால பகுதியில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது தான் இணைய தொழில் நுட்பமாகும். 

இந்த கண்டுபிடிப்பானது தகவல் தொழில்நுட்பத்தில் பெரும் புரட்சி மட்டுமல்லாமல் தனிமனித வாழ்வியலையே ஒரு மிக பெரிய மாற்றத்துக்குள் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டு வருகின்றது. இணையம் பல பரிமாணங்களில் பரிணாமம் அடைந்த வரலாற்றை பல நூறு பக்கங்களில் சொல்லும் அளவில் அதன் சாதனை விரிந்துள்ளது. இருந்த போதிலும் இந்த தகவல் தொழில்நுட்பத்தின் எதிர்கால வளர்ச்சி அல்லது வீழ்ச்சி என்பது எதிர்வு கூறமுடியாத போதிலும் இதுவரை காலமும் கடந்து வந்த பாதையை மிக சுருக்கமாக ஆண்டு ரீதியாக குறிப்பிடத்தக்க சில வரலாற்று நிகழ்வுகளுடன் கீழே பார்ப்போம்.

 

1969ல் இரு கணனிகளுக்கிடையில் “Log-in” என்ற சொல்லே முதலில் அனுப்பி பரீட்சிக்கப்பட்ட செய்தியாகும்.

1971 முதலில் 23 இணைய இணைப்பு மூலமாக மிக பிரபல்யமான பல்கலைக்கழகங்களை இணைத்தனர்.

1972 பொதுமக்களுக்காக முதல் முறையாக இந்த தொடர்பு சாதனம் இயக்கி காட்டப்பட்டது. UK ஆண்டு ஸிறி ஐ சேர்ந்த விஞ்ஞானி முதலாவது e-mail ஐ @ உடன் வடிவமைத்து வெற்றி கொண்டார்.

1973 ARPANET ஆனது DARPA என பெயர் மாற்றம் செய்ததோடு இணையம் பற்றிய பலரது கருத்துக்கோள்கள் உயிரூட்டம் பெற்றது. இணைய தொடர்புகளுக்கான நியம கடைப்பிடிப்புக்கள் உருப்பெற்றன. 

(TCP/IP) 1974 இணைப்புகள் 100 எண்ணிக்கையாக அதிகரித்தது.

1976இல் முதலாவது மின் அஞ்சல் e-mail பிரித்தா¡னிய மகாராணியினால் அனுப்பப்பட்டது மட்டுமல்லாமல் இவரே முதலில் e-mail அனுப்பிய அரச தலைவருமாவார்.

1982 முதல் முதலாக “internet” சொற்பிரயோகம் பிறந்ததுடன் டொற்(.) என்ற குறியீடு இணைக்க தொடங்கப்பட்ட வருடம்.

1984 இணையதள பெயர் பதிவு முறை (DNS) தொடங்கியதுடன் 1000 இணைப்புக்களை எட்டிப்பிடித்தது.

1985 AOL, .com, .edu, .gov உதயம்

1986 .net அறிமுகம்

1987 .org இணைய சுட்டி இணைப்பி அறிவிப்புடன் 28,000 இணைப்புகளுடன் பயணம் தொடர்ந்த ஆண்டு.

1988 இணைய சந்திப்பு (chat) உருப்பெற்றதோடு கணனிகளில் இணைய வழி வைரஸ் தாக்கமுடன் 60,000 இணைப்புக்களை தாண்டியது.

1989 இணைப்புக்களை 100,000 மேல் சென்ற நிலையில் world.std.com உதயம் Tim Berners-Lee தனது இணைய ஆராச்சியின் விளைவாக கணனிகள் பேசும் இணைய மொழியை (HTML) வெளியிட்டதுமல்லாமல் www. ஐயும் நிறுவினார்.

1990ல் world.std.com தனது dial-up சேவை மூலமாக உலகின் முதல் வர்த்தக நோக்கிலான இணைய இணைப்பு தொடங்கியதோடு 300 ஆயிரம் இணைப்புகள் உலகளவில் இருப்பது கணக்கிடப்பட்டது.

1991 சர்வதேச வலைப்பின்னல் குறியீடு “www” நடைமுறைக்கு வந்த ஆண்டாகியது.

1992 இணைய சமூக அமைப்பு (ISOC) உருவாக்கத்துடன் ஒரு மில்லியன் பாவனையாளர்களை உலகளவில் இணைய சேவை பெற்றது பதிவானது.

1993 இணைய வானொலி, இணையத்தள பேசுமொழி பரிமாற்றி அமுலாக்கி (http) அறிமுகத்தோடு சீosaiணீ உதயம்.

1994 இணையம் பிறந்து 25வருடம் பூர்த்தி கொண்டாட்டம், அத்துடன் இணைய உலகின் பிரபல்யமான yahoo, amazon, w3c, netscape அவதரிப்போடு 6 மில்லியன் பாவனையாளர்களை உலகளவில் இணைய சேவை பெற்றது பதிவானது.

1995 புகழ்பெற்ற கணனி இணைய இயக்கிகள் Internet Explorar mozilla வருகை, இணைய வர்த்தகத்தில் அழியா புகழ்பெற்ற e-bay (இன்று வரை 223 மில்லியன் மேலான பதிவு செய்யப்பட்ட பாவனையாளர்கள்) வெளியானதோடு java, java script அறிமுகமானது. இவற்றோடு Alta Vista, Mp3 என பல புரட்சி வருகை கண்ட வருடம்.

1996 இணைய தொலைபேசி, இணைய தொலைக்காட்சி, இணைய உலகில் தகவல் பெற என்றும் தட்டப்படும் wiki,Alexa என்பவற்றின் வருகை tv.com விற்கப்பட்டது ($15,000) இணைய உகலகில் 1.7 மில்லியன் பாவனையாளர்களை உலகளவில் இணைய சேவை பெற்றது பதிவானது.

1997 தொடுப்பில்லா தொடர்பு (WAP) அறிமுகம், Business.com விலைபோனது ($150,000) இந்த ஆண்டு 19.5 மில்லியன் இணைப்புக்களை எட்டிப்பிடித்தது. Netscape மிகவும் குறைந்த விலையில் dmoz.org ஐ கொள்முதல் $ ஒரு மில்லியன்) செய்தனர்.

1998 மேலும் பல சாதனை கண்ட வருடமாக Google வருகையுடன் Netscape ஐ AOL மிகமிகப் பெரிய விலைக்கும் ( $4.2 பில்லியன்கள். மில்லியன் அல்ல) Compaq நிறுவனம் Alta vista ஐயும் ($3.3 மில்லியன்) கொள்முதல் செய்தன.

1999 இந்த ஆண்டில் my space, paypal இவற்றின் வருகையுடன் “Blog” என்ற சொற்பிரயோகம் நடைமுறைக்கு வந்தது. Alexa ஐ தனக்கு சொந்தமாக்க Amazone $ 250 மில்லியன்களை கொடுத்தது.

2000 சட்டவிரோத இணைய உடைப்பு கும்பல்களின் ஆதிக்கத்திற்குள் உலக இணையத்தளம் சிக்கிய வருடமாகியது (hack of the year). AOL $16 பில்லியன்களை கொடுத்து ஹிiசீலீ warnலீr ஐ சொந்தமாக்கியது.

2001மின் அஞ்சல்கள் வைரஸ் தாக்கத்திற்குட்பட்ட பிரபல்யமான ஆண்டானதுடன் (Virus of the year). biz,info அறிமுகமானது. இது மட்டுமல்லாமல் கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான wikipலீனீia பிறந்ததும் இந்த ஆண்டில்தான்.

2002 உலகளாவிய இணைய பாவனையாளர் எண்ணிக்கை 544.2 மில்லியன்களை தாண்டியது. RSS, podcast, blog வருகையுடன் .name, .coop அறிமுகமானது.

2003 மேலும் இணையதள பெயர்களின் இணைப்பு சுட்டியான .pro உடன் iTune அறிமுகமானது இந்த ஆண்டிலேயே பிரபல்யமான உரிமை மீறல் aol- microsoft தீர்ப்பானது. AOL இற்கு $ 750 மில்லியன் நஷ்டஈடாக கொடுத்ததுடன் Netscape இன் வீழ்ச்சிக்கான சூழ்ச்சி செய்த வருடம் இதுதான்.

2004 கணனி இணைய இயக்கி FireFox பிறந்ததுடன் இணைய தளமூடான வர்த்தக வருவாய் $ 117 பில்லியங்களையும் தாண்டியது.

2005 இணைய உலகின் பெயர்பெற்ற Video தளம் youtube உருவானது.

2006 Google தனது இணைய ஆக்கிரமிப்பு போட்டியில் $1.65 பில்லியன்களை கொடுத்து youtube ஐ சொந்தமாக்கியது. இணைய உலகத்தில் 92 மில்லியனுக்கு மேலாக இணையதளங்கள் வலம் வந்தன.

2007 மிகவும் அண்மையில் (30th September)எடுக்கப்பட்ட கணக்கெடுப்புகளின் படி உலக இணையதள பாவனையாளர்களின் எண்ணிக்கை 1,244,449,601ஐயும் தாண்டி சாதனை தொடர்கிறது

You might also like: