தினஇதழ் Home / அபூர்வ தகவல்கள் / மறந்துபோன மருதிருவர் கோட்டை

மறந்துபோன மருதிருவர் கோட்டை

Posted by: admin in அபூர்வ தகவல்கள் 19 hours ago 0 3 Views

சிவகங்கை அரசி வேலுநாச்சியாருக்கு பக்க பலமாக இருந்த மருது சகோதரர்கள் ஆங்கில ஆட்சிக்கு சிம்ம சொப்பனமாக விளங்கினார்கள். சுமார் இருபது ஆண்டுகளாக இந்த கோட்டையில் வீரர்களுக்கும் யானைகளுக்கும் போர் பயிற்சி அளித்துள்ளனர்.காளையார்கோவில் மற்றும் சிவகங்கையில் இருந்த ஆயுத கிடங்குகளை விட சங்கரபதி கோட்டையில்தான் அதிக ஆயுதங்களை வைத்து இருந்ததாக கூறப்படுகிறது.வீரர்களுக்கு கொரில்லா பயிற்சி மற்றும் மற்போர் பயிற்சிக்கான அனைத்து வசதிகளும் கோட்டையில் செய்யப்பட்டு இருந்தன. கோட்டையை கண்காணிக்க கண்காணிப்பு கோபுரம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த கோட்டையில் மதுரை திருமலை நாயக்கர் மஹால் போன்று தூண்கள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. சுண்ணாம்பு, முட்டை, கடுக்காய் ஆகியவை ஒன்றாக அரைத்து ஊற வைத்து கோட்டையின் சுவர்களை பூசியுள்ளனர்.

யானைகள் கோட்டைக்குள் வந்து செல்லும் வகையில் அடித்தளம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. சுதந்திர போராட்டத்தின் போது இந்த பகுதி மருது சகோதரர்களின் பலமிக்க பகுதியாக விளங்கி வந்துள்ளது. இங்கிருந்து காளையார் கோவிலுக்கு சுரங்கம் அமைத்துள்ளனர்.கோட்டையின் உள்ளே இருந்த ரகசிய அறைகள் காலப்போக்கில் பராமரிக்காமல் மூடப்பட்டு விட்டன. பல வரலாற்று நிகழ்வுகளை தன்னகத்தே கொண்ட இந்த கோட்டை இன்று வனங்கள் சூழ்ந்து காடுகளுக்கு மத்தியில் மறைந்துள்ளது.தற்போது இக்கோட்டை சமூக விரோதிகளின் கூடாரமாக மாறி வருகிறது. கோட்டையின் சுவர்களின் பூச்சுகள் பெயர்ந்து கட்டடம் முழுவதும் சேதமாகும் நிலையில் இருக்கிறது.

இந்நிலையில் அப்பகுதி மக்கள் இந்த கோட்டையை புதுப்பிக்க வேண்டும் என்று தமிழக அரசுக்கு கோரிக்கை விடுத்துள்ளனர்.இந்தாண்டு தமிழக சட்டசபையில் சங்கரபி கோட்டை சுற்றுலாத்தலமாக மாற்றப்படும் என்று அறிவிப்பு செய்தனர். ஆனால் மூன்று மாதங்களுக்கு மேல் ஆகியும் எவ்வித நடவடிக்கையும் இல்லை.வரலாற்றையும் நமது சுதந்திரத்தின் போராட்டத்தையும் தன்னுள் வைத்திருக்கும் இந்த கோட்டையை புதுப்பித்தால் நமது வீர மறவர்களின் வரலாற்றை வருங்கால சந்ததியும் அறிந்து கொள்ளும் நிலை உருவாகும்.தமிழக அரசு நடவடிக்கை எடுக்குமா?

அரசு மருத்துவ கல்லூரிக்கு உழவர்கள் உடல் தானம்

முதியவர்கள் பாலுச்சாமி, இராமன் ஆகிய இருவருக்கும்  பாராட்டுகள். இவர்களைப்போல் சிவகங்கையைச் சேர்ந்த, தன்மானச்சுடர் இராமச்சந்திரனாரின் இளைய மகனான திரு இராசமுத்துராமலிங்கம் தன் 85 ஆம் அகவையில் (கடந்த அக்டோபர்) உடல்கொடைக்கான விருப்பத்தினைத் தெரிவித்து ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டுள்ளது. கண்ணாடி அணியாத இவர்,  வாழும் பொழுதே தன் கண்களில் ஒன்றைத் தானமாக அளிக்க முன் வந்துள்ளார். ஆனால், வாழும் பொழுதே கண் தானம் பெறுவதில்லை என்பதால் சட்டச்சிக்கல்களை ஆராய்ந்து முடிவெடுப்பதாகச் சென்னை  மருத்துவக் கல்லூரியில் தெரிவித்துள்ளனர். சிவகங்கைக்கும் தமிழ்நாட்டிற்கும் புகழ் சேர்க்கும் இவர்களுக்குப் பாராட்டுகள். அன்புடன் இலக்குவனார் திருவள்ளுவன் /தமிழே விழி! தமிழா விழி! எழுத்தைக் காப்போம்! மொழியைக் காப்போம்! இனத்தைக் காப்போம்!/

அரசு மருத்துவ கல்லூரிக்கு உழவர்கள் உடல் தானம்

சிவகங்கை : அரசு மருத்துவக் கல்லூரியில், மாணவர்களின் படிப்பிற்கு உதவ, இரண்டு விவசாயிகள், உடல்களை தானம் செய்துள்ளனர். சிவகங்கை மாவட்டம், மானாகுடி கிராமத்தை சேர்ந்தவர் பாலுச்சாமி, 75. அதே ஊரைச் சேர்ந்தவர், ராமன், 76. இருவரும் நண்பர்கள். தங்களது உடல்களை, சிவகங்கை அரசு மருத்துவக் கல்லூரி மருத்துவமனைக்கு, தானம் கொடுத்துள்ளனர்.

அவர்கள் கூறியதாவது: மனிதனாக பிறந்தால், எதையாவது சாதிக்க வேண்டும். எனவே, எங்களால் முடிந்ததை செய்ய விரும்பினோம். மண் தின்னும் இந்த உடல்களை, சிறந்த டாக்டர்களை உருவாக்க, அரசு மருத்துவக் கல்லூரிக்கு, தானம் செய்வது என முடிவு செய்தோம். குடும்பத்தினருடைய ஒப்புதலை பெற்று, இதை செய்துள்ளோம். உடல் தானம் செய்வது எப்படி என யோசித்தபோது, ஓராண்டுக்கு முன், "தினமலர்' நாளிதழில், "உடல், உறுப்பு தானம் செய்வது எப்படி' என்ற செய்தியை படித்தோம். இதில் இருந்த விளக்கங்களை பின்பற்றி, உடல்களை தானம் செய்துள்ளோம். எங்களிடம், எந்த கெட்ட பழக்கமும் இல்லை. சிவகங்கை மாவட்ட மருத்துவக் கல்லூரியில், சிறந்த டாக்டர்கள் உருவாக வேண்டும். இதற்கு, ஏதோ ஒரு வகையில் உதவுகிறோம் என்பதில், மகிழ்ச்சி அடைகிறோம்.இவ்வாறு, அவர்கள் கூறினர்.

டீன் சாந்தகுமார் கூறுகையில், ""சாதாரண விவசாயிகள், உடல் தானம் செய்திருப்பது பெருமை. இவர்களை போன்ற பலரும் உடல், உறுப்பு தானம் செய்தால், இம்மருத்துவமனை மேலும் வளரும்,'' என்றார்.

சிற்றூரில் இருந்து ஓர் இ.ஆ.ப.

குக்கிராமத்தில் ஓர் ஐ.ஏ.எஸ்.,!
குக்கிராமத்தில் பிறந்து, ஐ.ஏ.எஸ்., தேர்வில், தமிழக அளவில் மூன்றாம் இடம் பிடித்து வெற்றி பெற்ற, விஜயா கிருஷ்ணன்: நான், சிவகங்கை மாவட்டத்தின், குமாரபட்டி என்ற குக்கிராமத்தில் தான் பிறந்தேன். குமாரப்பட்டி அரசு நடுநிலை பள்ளியில், 8ம் வகுப்பு வரை படித்தேன். என் தந்தையும், அப்பள்ளியில் தான் சத்துணவு ஊழியராக பணியாற்றினார். மேல் படிப்பையும், சிவகங்கை அரசு மகளிர் பள்ளியில் தான் படித்தேன்.
அனைவரும் மருத்துவம், இன்ஜினியரிங் என, படிக்கும் போது, விவசாயத்தின் மீது ஏற்பட்ட ஈர்ப்பால், திருநெல்வேலி, கிள்ளிகுளத்தில் உள்ள, விவசாய கல்லூரியில், பி.எஸ்சி., விவசாயம் படித்தேன். கல்லூரி இறுதி ஆண்டின் போது, என் சீனியர் மாணவர்கள் சிலர், ஐ.ஏ.எஸ்., தேர்வுக்கு தயாராகி, என்னையும் ஊக்கப்படுத்தினர். நானும், ஐ.ஏ.எஸ்., ஆக வேண்டும் என்ற என் ஆசையை, பெற்றோரிடம் சொன்ன போது, நடுத்தர விவசாய குடும்பமான நமக்கு, ஐ.ஏ.எஸ்., படிப்பெல்லாம் சாத்தியமா என, தயங்கினர்.
அந்த கஷ்டத்திலும், என் மீது கொண்ட நம்பிக்கையால், மேற்கொண்டு படிக்க சம்மதித்தனர். 2007ல் நடைபெற்ற, ஐ.ஏ.எஸ்., தேர்வில், 325வது இடமே கிடைத்து, சென்னை விமான நிலையத்தில், சுங்கத்துறை இணை ஆணையராக பணியாற்றும் வாய்ப்பு மட்டுமே கிடைத்தது. இங்கு மிக நேர்மையாக பணியாற்றியதை, அங்குள்ளோர் பாராட்டினர். வயது, 31 ஆனாலும், ஐ.ஏ.எஸ்., ஆனால் தான் திருமணம் என்ற வைராக்கியத்தோடு படித்தேன். ஆனால், தொடர்ந்து தேர்வு எழுதியும் பலனில்லை.
கடந்த, 2012ல் நடைபெற்ற தேர்வே, எனக்கு இறுதி என்பதால், இதில் கட்டாயம் வெற்றி பெற்றே தீர வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் படித்தேன். இந்திய அளவில், 32ம் இடமும், தமிழக அளவில், 3ம் இடமும் பெற்று, குக்கிராமத்தில் பிறந்து, அரசு பள்ளியிலேயே படித்தவர்களாலும் ஐ.ஏ.எஸ்., ஆக முடியும் என, சாதித்து காட்டினேன்.
என்னுடைய இந்த வெற்றி, அரசு பள்ளியில் படிக்கும் கிராமத்து மாணவியராலும், சாதிக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கையை விதைக்க முடிந்ததில், எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி.