ஆட்சியை மாற்றலாம்! அவர்களுக்குள் இருக்கும் ஆதிக்க நினைப்பை..? – ச.ச.முத்து

ஆட்சியை மாற்றலாம்! அவர்களுக்குள் இருக்கும் ஆதிக்க நினைப்பை..? – ச.ச.முத்து

மீனகம் பதியப்பட்ட நாள்May 27th, 2012

இன அழிப்பு, போர்க்குற்றமாக சுருங்கி அதன்பின் மனித உரிமைமீறலாக மாறி இப்போது சிறீலங்காவின் ஆட்சியை மாற்றிவிட்டால் அனைத்துப் பிரச்சினைகளும் தீர்ந்துவிடும் என்று முடிவு உருவாகி உள்ளது. பொதுவாக மேற்கில் அப்படி ஒரு கருத்துருவாக்கம் உருவாகி இருப்பதை காணக்கூடியதாக இருக்கிறது. குறிப்பாக அமெரிக்காவின் நிலையில் அப்படியான ஒரு எண்ணம் இருக்கக்கூடிதாக தெரிகிறது. கடந்த சில நாட்களாக மாறிவரும் நிலைமை அதனைத்தான் எண்ணவைக்கிறது.

பலம் ஏதுமற்ற ஒரு இனமாக நாம் மாறிய 2009 மே மாதத்துக்கு பின்னர் எங்களுடைய நோக்கம், எங்களுடைய பாதை என்று எதை வரித்து இறங்கினாலும் அதனை மாற்றி எம்மை அதனிலும் வலுக்குறைந்த ஒரு போராட்ட முறைக்குள் தள்ளுவதாகவே குறிப்பாக மேற்குலகின் நகர்வாகவும் இந்தியாவின் பார்வையாகவும் இருந்துவருகிறது.

2009 முள்ளிவாய்க்கால் முடிந்தவுடன், ‘இன அழிப்பு என்றும் இன அழிப்பை செய்த சிங்கள ஆட்சியாளர்களை கூண்டில் ஏற்ற வேண்டும்’ என்றும் ‘இன அழிப்புக்கு உள்ளான எமது மக்களுக்கு நிரந்தர தீர்வாக சுயநிர்ணய உரிமை அடிப்படையிலான ஒரு சுய ஆட்சியை’ கோரினோம். ஆனால் மேற்குலகோ போர்க்குற்றம் என்பதையே திரும்பதிரும்ப சொல்லி எம்மையும் இன அழிப்பு என்ற கோசத்தில் இருந்து திசைமாற்றி போர்க்குற்ற விசாரணை என்ற கோரிக்கைக்குள் வலிந்து தள்ளியது.

அதிலிருந்து இன்னும் கொஞ்சம் கீழிறங்கி மனித உரிமை மீறல்கள் நடந்திருப்பதாகவும் அதற்கு தீர்வு வடக்கில் தேர்தல் நடத்தினால் போதுமானது என்றும் தீர்மானங்களும் தீர்மானங்களை வரவேற்கும் தீர்மானங்களும் சற்று முந்திய மாதங்களில் நடந்து முடிந்திருந்தை கண்டிருப்பீர்கள். அதனைக்கூட சிங்கள தேசத்தின் இனவாத முகத்தை சர்வதேசம் இனம்கண்டு கொண்டிருப்பதன் ஆரம்ப அடையாளம் என்று எமக்கு நாமே ஆறுதல் சொல்லியபடி சந்தோசத்துடனே பார்த்தோம்.

ஆனால் உலக ராஜதந்திரம் வேறுவிதமாக ஓட ஆரம்பித்துள்ளது. தூக்கிய எதிர்ப்புப் பதாகைகளை எல்லாம் எந்தவொரு எதிர்ப்பும் இன்றி தூக்கி வீசி விட்டு மேற்குலகு சொல்லும் கோசங்களை மட்டுமேதூக்கி ஏந்தி நிற்பதுதான் ராஜதந்திரம் என்று நாம் நினைத்தோம். அதனையே செய்யவும் செய்தோம்.

எமது ராஜதந்திரமாக பத்து கேட்போம் அவர்கள் கொடுக்கும் இரண்டை தன்னும் வாங்கி கொள்ளுவோம் என்பதே இருக்கிறது. உண்மையான ராஜதந்திரம் எப்படி என்பதற்கு சொல்லப்படுவதான The principle of give and take is the principle of Diplomacy- give one and take ten (கொடுத்து வாங்குவது என்பது இராஜதந்திரத்தில் தலையாயவிடயம் – ஒன்றைக் கொடுத்து பத்தை வாங்குவது) என்பதற்கமைய கொடுப்பதற்கு ஏதுமற்ற இனமான நாம் எமது தேசியத்துக்கான சில அடிப்படைகளை விட்டுகொடுப்பதே சிறந்த இராஜதந்திரம் என்று நினைத்து கொண்டதன் பலன் இப்போது மகிந்தவை ஆட்சிக்கட்டிலை விட்டு இறக்கி விட்டால் தமிழர்களின் பிரச்சினை அனைத்தும் தீர்க்கப்பட்டுவிடும் என்று சொல்லி அதனை நோக்கியதாக நகர்வுகளை ஆரம்பித்தும் உள்ளது.

சம்பந்தர் யாழ்ப்பாணத்தில் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியுடன் இணைந்து நடாத்திய மே தினம் என்பதும் இந்த நாடகத்தின் ஒரு காட்சிதான். சிங்கள தேசத்தின் இறைமையை மீறாத கீழ்படிவு எமக்கு உண்டு என்பதை காட்டுவதற்காகவே சிங்கக் கொடியையும் உயர்த்தி தென்னிலங்கை வரை தெரியக் காட்டினார். அதற்கு பிறகு காட்சிகள் மிக வேகமாகவே மாற்றங்கொள்ள தொடங்கின. நாடாளுமன்ற தெரிவுக்குழுவை இவ்வளவு நாளும் நிராகரித்துவந்த சம்பந்தர் கும்பல் இப்போது அதிலும் இணையும் சாத்தியங்கள் தெளிவாகவே தெரிகிறது.

இதை எழுதிக்கொண்டிருக்கும்போதோ அல்லது இன்னும் சில நாட்களுக்குள்ளாகவோ நாடாளுமன்ற தெரிவு குழுவில் இணையும் அறிவிப்பு வெளியானாலும் வெளியாகலாம். கூட்டமைப்பில் அங்கம் வகிக்கும் கட்சிகளை கலந்து ஆலோசிக்காமல் சம்பந்தரும் அவரின் சகாக்களும் இந்த முடிவை அறிவிக்கும் வாய்ப்புகளும் தெரிகின்றன.

இதற்கு முன்னர் காத்திரமான அடிப்படை அம்சங்களில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தினால் கூட்டமைப்பை நாடாளுமன்ற தெரிவுக்குழுவுக்கு அழைத்துவருவோம் என ஐக்கியதேசிய கட்சி கடிதம் மூலம் தெரிவித்திருந்தது. அதனை அடுத்து மே 14ம் திகதி ஐக்கிய தேசியக் கட்சிக்குழு ஒன்று சிறீலங்கா ஜனாதிபதியை சந்தித்திருந்தது.

கூட்டமைப்பு சம்பந்தமாக இத்தகைய நகர்வுகள் நடந்துகொண்டிருக்க… இன்னொரு புறத்தில்… இன்று (21.05.2012) இலங்கை நேரம் மாலை 5 மணிக்கு சரத் பொன்சேகா நவலோக மருத்துவமனையில் இருந்து விடுதலையாகி உள்ளார். இவரின் விடுதலைக்கு எந்தவொரு வெளிநாட்டு அழுத்தமும் காரணம் இல்லை என்று அரசு தரப்பில் கூறப்பட்டாலும் சிங்கள ஊடகங்களும் சிங்கள அரசியல்வாதிகளும் கட்சிகளும் வெளி சக்தியின் அழுத்தம் காரணமாகவே இவரின் விடுதலை நிகழ்ந்துள்ளதாக கொதித்து போய் இருக்கிறார்கள்.

ஜேனீவாவில் கொண்டுவரப்பட்ட தீர்மானம், சிங்கள தேசத்தின் இன்றைய பொருளாதார நிலை என்பன சிங்கள தேசத்தின் ஆட்சியாளர்கள் மீது மேற்குலகு நிபந்தனைகளை விதிக்கும் சந்தர்ப்பங்களை சாத்தியப்படுத்தி உள்ளது. ஆனால் துரதிஸ்டவசமாக மேற்குலகு ஒரு ஆட்சி
மாற்றம் ஒன்றையே தமது ஆக இறுதியான செயற்பாடாக முன்வைத்து நகர்கின்றன என்பதுதான் உண்மை.

அதற்கு ஆதரவான நிலையை புலம்பெயர் தமிழர்களிடம் ஏற்படுத்துவதற்காக இங்கிருக்கும் சில அமைப்புகளை கூட்டறிக்கைகளை வெளியிடவைத்தும் இப்போதைக்கு மகிந்தவை நீக்குவோம் அதன் பிறகு புதிதாக ஆட்சியேறும் சரத்பொன்சேகாவோ, ரணில் விக்ரமசிங்காவோ தமிழர்களுக்கு உரிமைகளை படிப்படியாக வழங்குவார்கள் என்ற கருத்தை இவர்கள் மூலம் பரப்பவும் முயற்சிகள் தொடங்க உள்ளன. (தொடங்கியும்விட்டது) இங்குதான் மேற்குலகு தோற்கப் போகின்றது. அதிலும் அது சிங்களபேரினவாத எண்ணத்தின் முன் தோற்றுக் குனியப் போகின்றது.

மியன்மாரில் ஆட்சிமாற்றம் ஒன்றினுடாக மக்களுக்கு பயமற்று வாழும் உரிமைகளையும் விடுதலையையும் ஒருவேளை மேற்குலகம் வாங்கிக் கொடுக்கலாம். அதுவே சில
வேளை லிபியாவிலும், துனிசியாவிலும் சாத்தியமாகியும் இருக்கலாம். ஆனால் சிங்களதேசத்தில் இது சாத்தியமே இல்லை. ஏனெனில் சிங்கள சோவனிசம் அல்லது சிங்கள பேரினவாத எண்ணம் என்பது வெறும் ஆட்சிகட்டிலிலும் அதன் ஆட்சிதலைமையிலும் மட்டும் இல்லை. அது சிங்கள இனத்தின் தமிழர் சம்பந்தமான நிலைப்பாடு என்பது தொன்மநினைவுகளிலும் (அலவா) பண்டைய மகாவம்ச கோட்பாடுகளிலும் ஆழ புதைந்து போய் இருக்கிறது.

ஒரு மகிந்தவை தூக்கி எறிந்தால் அடுத்து வருகின்ற ஒரு புஞ்சி பண்டாவோ யாரோ இன்னும் மோசமான பேரினவாத நினைப்புடன் வருவார். இந்த நினைப்பை மாற்றுவதற்கு ஏதுவான சர்வதேச சட்டங்கள் எதுவும் மேற்கிடமும் இல்லை சிங்களதேசத்திடமும் இல்லை. ஏனெனில் சிங்களதேசம் கட்டியெழுப்ப பட்டிருப்பது இத்தகைய தமிழர் எதிர்ப்பு என்ற கோட்பாடுகளினதும் சிங்களபேரினவாத சிந்தனைகளினதும் மீதுதான்.

இத்தகைய சிந்தனைகளில் மாற்றம் ஏற்படும்வரை யார் சிங்களதேசத்தின் தலைவராக வந்தாலும் பண்டாரநாயகா செய்ததையே, சிறிமா செய்ததையே, மகிந்த செய்ததையே… மீண்டும் மீண்டும் செய்வார்கள். இந்தப் புரிதல் ஒரு கட்டத்தில் மேற்குலகுக்கு வந்தே தீரும். அதுவரை நாம் காத்திருக்காமல், எமது கோரிக்கைகளை அதே வீரியத்துடன் தொடர்ந்தும் வெளிப்படுத்தியே வரவேண்டும்.

இப்போது இருக்கின்ற ஒரே ஒரு ஆயுதம். போர்க்குற்றமும், இனப்படுகொலை சம்பந்தமான சர்வதேச விசாரணையுமே ஆகும். அதற்காக சர்வதேச அமைப்புகளையும் பிரித்தானிய நாடாளுமன்றத்தையும் கோரும் முயற்சிகளைத் தொடரவேண்டும்.

நன்றி : ஈழமுரசு

மாணவர்களைச் சீண்டிப் பார்க்கும் சிறீலங்கா அரசு தொடர் போராட்டங்களுக்கு முகம் கொடுக்கும். – தாயகத்தில் இருந்து வீரமணி

மாணவர்களை ச் சீண்டிப் பார்க்கும் சிறீலங்கா அரசு தொடர் போராட்டங்களுக்கு முகம் கொடுக்கும். – தாயகத்தில் இருந்து வீரமணி

மீனகம் பதியப்பட்ட நாள்May 27th, 2012

யாழ்.பல்கலைக்கழக மாணவர்களை மீண்டும் குறிவைத்துள்ள சிறீலங்கா இராணுவப் புலனாய்வாளர்களின் திட்டமிட்ட சதியை எதிர்த்து மாணவர்கள் கொதித்தெழுந்துள்ளனர். யாழ்.பல்கலைக்கழக மாணவர்களை சுமூகமாக கல்வி கற்க விடக்கூடாது என்பதற்காக சிறீலங்கா அரசும் அரச புலனாய்வாளர்களும் அவ்வப்போது மாணவர்களை இலக்குவைத்து தாக்குதல்களை மேற்கொண்டு வருகின்றனர்.

இதன் ஒரு கட்டமாகவே கடந்த வெள்ளிக்கிழமை காலை யாழ்.பல்கலைக்கழக மாணவர் ஒன்றியச் செயலாளர் பரமலிங்கம் தர்ஷானந் (வயது 24) என்பவர் தாக்கப்பட்டுள்ளார். முள்ளிவாய்க்காலில் அரச படையினரால் கொல்லப்பட்ட தமிழ் உறவுகளுக்கு அஞ்சலி செலுத்துவதற்கான ஏற்பாடுகள் யாழ்.பல்கலைக்கழகத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்டு இருந்தன. இந்த நிகழ்விற்காகச் சென்று கொண்டிருந்த போதே தர்ஷானந் பல்கலைக்கழகத்திற்கு அண்மையிலுள்ள கலட்டிச் சந்தியில் வைத்துத் தாக்குதலுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டிருக்கின்றார்.

யாழ்.பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் மீதான தாக்குதல்கள் இன்று நேற்றல்ல, யாழ்.பல்கலைக்கழகம் எப்போது தமிழ் மக்களின் குரலாக ஓங்கி ஒலிக்கத் தொடங்கியதோ அப்போது இருந்தே பல்கலைக்கழகம் மீது குறிப்பாக, யாழ்.பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் மீது சிறீலங்கா அரசாங்கத்தின் பார்வை விழத்தொடங்கியது. அன்றில் இருந்து இராணுவப் புலனாய்வாளர்கள் யாழ்.பல்கலைக்கழகத்தை முற்றுகையிடத் தொடங்கினர். இங்கு கற்கும் மாணவர்கள் ஒவ்வொருவரும் கண்காணிக்கப்பட்டனர்.

குறிப்பாக மாணவர் ஒன்றியப் பிரதிநிதிகள் அடிக்கடி தாக்குதலுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டனர். கடந்த 2011 ஆம் ஆண்டு யாழ்.பல்கலைக்கழக மாணவர் ஒன்றியத் தலைவர் எஸ்.தவபாலசிங்கம் தாக்கப்பட்டார். தற்போது செயலாளர் தர்ஷானந் தாக்கப்பட்டிருக்கிறார். இவ்விரு தாக்குதல்களும் ஒரே பாணியிலேயே இடம்பெற்றிருக்கின்றன.

கடதாசிச் சுறுள் போல நீளமாக சுறுட்டி அதற்குள் இரும்புக் கம்பிகளை மறைத்து வைத்துக் கொண்டு வந்தவர்களே திடீர் என்று மாணவர்கள் மீது தாக்குதல்களை நடத்திவிட்டுக் குறிப்பிட்ட நேரத்திற்குள் அங்கிருந்து தப்பிச் சென்றுள்ளனர். இந்தத் தாக்குதல்கள் அனைத்தும் இராணுவப் புலனாய்வாளர்களாலும் அவர்களின் கைக்கூலிகளாலும் நடத்தப்பட்டது என்ற உண்மை அனைவருக்கும் வெளிப்படையாகவே தெரியும்.

முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல் நாளான கடந்த 18ம் திகதிக்கு சில தினங்களுக்கு முன்னர் யாழ்.பல்கலைக்கழக வாளாகத்தினுள் சுவரொட்டிகள் ஒட்டப்பட்டு இருந்தன. தமிழ் மக்களின் முள்ளிவாய்க்கால் அவலங்களையும் வாழ்வியல் நெருக்கடிகளையும் சித்தரிக்கும் வசனங்கள் அந்தச் சுவரொட்டியில் ஒட்டப்பட்டு இருந்தன. இதனை அறிந்த இராணுவப் புலனாய்வாளர்கள் நேரடியாகவே பல்கலைக்கழக வளாகத்தினுள் புகுந்து சுவரொட்டிகளை அகற்றினர். அத்துடன் சில மாணவர்களையும் அவர்கள் எச்சரித்துவிட்டுச் சென்றுள்ளனர். முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு தினத்தினை அனுஷ்டிக்க வேண்டாம் என்பதாகவே அவர்களின் எச்சரிக்கை அமைந்திருந்தது.

முன்னதாக கடந்த நவம்பர் மாதம் யாழ்.பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் யாழில் நிலைகொண்டுள்ள இராணுவத்திற்கும் இராணுவப் புலனாய்வளர்களுக்கும் பாரிய அடி ஒன்றினைக் கொடுத்திருந்தனர். யாழ்.பல்கலைக்கழகத்திலோ அல்லது யாழ்.குடாநாட்டில் எந்த இடங்களிலோ மாவீரர் தினம் அனுஸ்டிக்கப்படக்கூடாது என்றும் அதற்கு இடமளிக்கக் கூடாது என்றும் இராணுவம் கங்கணம் கட்டிக் கொண்டு இருந்த வேளை யாழ்.பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் பாரிய தீபம் ஏற்றி மாவீரர் தினத்தைக் கொண்டாடினர். யாழ்.பல்கலைக்கழக ஆனந்தகுமாரசாமி விடுதிக்கு மேலாக உள்ள தண்ணீர் தாங்கியில் ஏறிய மாணவர்கள் சிறந்த திட்டமிடலுடன் பாரிய தீபம் ஒன்றினை ஏற்றி மாவீரர்களுக்கு அஞ்சலி செலுத்தியதன் மூலம் சிறீலங்கா இராணுவத்திற்கும் புலனாய்வாளர்களுக்கும் கண்ணில் மண் தூவினர்.

இராணுவுத்தின் எந்த ஒரு நெருக்கடிகளாலும் எமது வீர உணர்வுகளை மழுங்கடிக்க முடியாது என்பதையும் எமது விடுதலை வேட்கையை எவராலும் அடக்க முடியாது என்பதையும் அன்று மாணவர்கள் மிகத் தெளிவாகவே வெளிக்காட்டினர். இதனால் சினமடைந்த இராணுவம் இனிமேல் யாழ்.பல்கலைக்கழகத்தில் மாணவர்கள் எந்த ஒரு செயற்பாட்டையும் மேற்கொள்வதற்கு இடமளிக்கக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக நின்றது. இதனாலேயே முள்ளிவாய்க்கால் அஞ்சலி நிகழ்விற்காக ஆரம்ப கட்ட வேலைகள் நடைபெற்றுக் கொண்டு இருந்த காலை 8.45 மணியளவிலேயே மாணவர் ஒன்றியச் செயலாளரைத் தாக்கி படுகாயப்படுத்தியது.

மாணவர் ஒன்றியத்தில் உள்ள ஒருவரை தீர்த்துக்கட்டினால். அனைத்தையும் ஸ்தம்பிதம் அடைய வைக்கலாம் என்று சிங்களம் கனவு கண்டது. ஆனால் இழப்புகளையும் இரத்தங்களையும் கண்டு பழக்கப்பட்ட மாணவர்கள் காயமடைந்த தர்சானந்தை சிகிச்சைக்காக அனுப்பி விட்டு மக்களுக்கான நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளை உணர்வோடு முன்னெடுத்தனர். தர்சானந் தாக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து யாழ்.பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் கொதித்து எழுந்தமையும் அவர்கள் யாழ்.பல்கலைக்கழக துணைவேந்தர் செல்வி வசந்தி அரசரட்ணத்தின் உருவப் படத்தினைத் தீயிட்டுக் கொளுத்தியமையும், இங்கு முக்கியமாக நோக்கப்பட வேண்டிய விடயங்கள்.

கடந்த காலங்களில் பதவி வகித்த துணைவேந்தர்களை விடவும் தற்போதைய துணைவேந்தரான வசந்தி அரசரட்ணம் மாணவர்களின் செயற்பாடுகளுக்கு ஒத்துழைப்பு வழங்குவது இல்லை என்று மாணவர்களால் ஏற்கனவே குற்றச்சாட்டு முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது. அரசாங்கத்தினதும் அரச ஆதரவு பெற்ற சில அரசியல் கட்சிகளினதும் நலன்களுக்கே இவர் முக்கியத்துவம் கொடுத்து வருகின்றார். மாணவர்களின் உணர்வுகளுக்கோ நலன்களுக்கோ இவர் மதிப்பளிப்பது இல்லை என்று மாணவர்கள் தொடர்ந்தும் கூறி வருகின்றனர்.

2011 ஆம் ஆண்டுக்கான மாணவர் ஒன்றியம் தவபாலசிங்கம் தலைமையில் தெரிவு செய்யப்பட்ட போது தவபாலசிங்கம் தலைவராக இருக்க முடியாது என்றும் அவர் வெளியேறினாலேயே மாணவர் ஒன்றியத்திற்கான அங்கிகாரம் வழங்க முடியும் என்றும் இதே துணைவேந்தர் கூறியிருந்தார். இவரின் இந்தக் கூற்றிற்குப் பின்னால் யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள அரச ஆதரவு பெற்ற அரசியல் கட்சி ஒன்று இருந்ததாகவும் மாணவர்கள் அப்போது குற்றஞ்சாட்டி இருந்தனர். ஆயினும் அப்போது மாணவர்களின் விடாப்பிடியான கோரிக்கையினால் 6 மாதங்கள் வரை இழுத்தடிக்கப்பட்ட பின்னரே மாணவர் ஒன்றியத்திற்கான அனுமதி வழங்கப்பட்டது.

இதனால் தாங்கள் மாணவர்களின் நலன் சார்ந்த செயற்பாடுகள் எதனையும் மேற்கொள்ள முடியவில்லை என்று தவபாலசிங்கம் தலைமையிலான மாணவர் ஒன்றியம் கூறியிருந்தது. அந்த ஒன்றியம் கற்றல் காலம் நிறைவடைந்த நிலையில் வெளியேறியுள்ளது. தற்போது பவானந்தன் தலைமையிலான மாணவர் ஒன்றியம் செயற்பட்டு வருகிறது. எதிர்வரும் டிசம்பர் மாதத்துடன் இவர்களில் செயற்பாட்டுக் காலம் நிறைவடையவுள்ள நிலையில் இதுவரை இந்த மாணவர் ஒன்றியத்திற்கான அங்கிகாரமும் துணைவேந்தரால் வழங்கப்படவில்லை.

இழுத்தடிப்புகள் நடைபெற்று வருகின்றன. வன்னிப் போரில் பாதிக்கப்பட்ட நிலையில் யாழ்.பல்கலைக்கழகத்தில் கல்வி கற்றுக் கொண்டு இருக்கின்ற மாணவர்களின் உணவுத் தேவைகள் உட்பட ஏனைய தேவைகளையும் மாணவர் ஒன்றியமே முன்னின்று நிறைவேற்றி வருகின்றது. இந்நிலையில் ஒன்றியத்திற்கான அங்கிகாரம் வழங்கப்படாமையால் அதனைச் செயற்படுத்துவதில் தாங்கள் பெரும் நெருக்கடிகளை எதிர் கொள்வதாக மாணவர் ஒன்றியப் பிரதிநிதிகள் கூறுகின்றனர்.

இது போன்ற அனைத்துக் காரணிகளும் ஒன்றுசேர்ந்த விரக்தியே மாணவர்கள் துணைவேந்தரின் உருவப்படத்தை தீயிட்டுக் கொழுத்தத் தூண்டியது. துணைவேந்தரின் அலுவலகத்தை நோக்கி கற்களால் தாக்குதல் நடத்தவும் இந்த விரக்தியே காரணமான அமைந்தது. மாணவர்களையும் மாணவர்களது செயற்பாடுகளையும் முடக்கவோ அழிக்கவோ நினைக்கும் எந்த சக்திகளையும் மாணவர்கள் மன்னித்தது இல்லை.

கடந்த காலங்களில் தமிழ் மாணவர்களின் மீது சிங்கள அரசும் இராணுவமும் கட்டவிழ்த்து விட்ட வன்முறைகளே இலங்கைத் தீவில் பெரும் போராக தோற்றம் பெற்றது. இதனால் பெரும் அழிவுகள் ஏற்பட்டதை அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். எனவே மாணவர்களைச் சீண்டிப் பார்க்கின்ற செயற்பாடுகளை சிறீலங்கா அரசு நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும். மாணவர் சக்தி மாபெரும் சக்தி என்பதையும் அரசு புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இல்லாவிடின் மாணவர்களின் தொடர் போராட்டங்களுக்கு அரசும் இராணுவமும் முகம் கொடுக்க வேண்டியேற்படும்.

நன்றி : ஈழமுரசு

இலங்கையில் இரு தேசங்கள் ஏற்க மறுக்கும் எரிக்கும், உணரவைக்கும் மே நிகழ்வுகளும்.

இலங்கையில் இரு தேசங்கள் ஏற்க மறுக்கும் எரிக்கும், உணரவைக்கும் மே நிகழ்வுகளும்.

மீனகம்  பதியப்பட்ட நாள்May 26th, 2012

‘இலங்கைத் தீவில் தனிநாடு அமைவதற்கு அனைத்துலக சமூகம் ஆதரவு அளிக்கப்போவதில்லை. தமிழ் மக்களின் வரலாற்று வாழ்விடங்களான வடக்கு, கிழக்குக்கு சுயாட்சித் தீர்வு ஏற்படுத்தப்பட வேண்டுமென்பதில், இந்தியாவின் மாநிலங்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள சுயாட்சி அதிகாரங்களை ஒத்ததான அரசியல்த் தீர்வு வழங்கப்பட வேண்டுமென்பதில் அனைத்துலக மட்டத்தில் பெருமளவு ஆதரவு நிலவுகின்றது.

அதே கருத்தினையே நானும் கொண்டிருக்கின்றேன்’ என நோர்வேயின் முன்னாள் அபிவிருத்தி அமைச்சர் எரிக் சொல்ஹெய்ம் தெரிவித்திருக்கின்றார். போர் முடிவுற்ற மூன்று ஆண்டுகளின் பின்னரான இலங்கைத்தீவு எனும் தலைப்பில் நோர்வே தலைநகர் ஒஸ்லோவில் கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை இடம்பெற்ற கருத்தரங்கிலேயே எரிக் சொல்ஹெய்ம் இந்தக் கருத்தை வெளியிட்டிருக்கின்றார்.

தமிழர்களின் பிர்ச்சினைக்கு நிரந்தரத் தீர்வு வேண்டுமா அல்லது சர்வதேசம் விரும்புகின்ற, திணிக்கின்ற தீர்வைத்தான் தமிழர்கள் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டுமா என்பதை இங்கு ஆராய்வதை விட்டுவிட்டு, இலங்கையின் சமாதானத்திற்கு மத்தியத்துவம் வகித்த நோர்வேயின் பிரதிநிதி மேலும் கூறியுள்ளதை இங்கு கவனிக்கவேண்டும்.

‘2000ம் ஆண்டில் ஆனையிறவு படைத்தள வெற்றியை அடுத்து, படைபலத்தில் விடுதலைப் புலிகள் உச்சநிலையில் இருந்தபோதுதான் சமாதான முயற்சிகள் தொடங்கப்பட்டன’ என்பதை ஒத்துக்கொண்டுள்ள எரிக் சொல்ஹெய்ம், ‘இப்புற நிலையில் சமாதானப் பேச்சுகளைச் சாதகமாகக் கையாண்டிருப்பின் கூட்டாட்சித் தீர்வினை எட்டியிருக்க முடியும்.

கூட்டாட்சித் தீர்வு பற்றி ஆராய்வதைத் தட்டிக்கழித்தமை, அனைத்துலக சமூகத்திடமிருந்து தம்மைத் தனிமைப்படுத்தியமை, இராணுவத் தீர்வில் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தமை ஆகியன விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் இழைத்த தவறுகள்’ என்று குற்றம்சாட்டுகின்றார். ஆனால், அதே நோர்வேத் தலைநகர் ஒஸ்லோவில் நடைபெற்ற சிறீலங்கா – விடுதலைப் புலிகளுக்கு இடையிலான பேச்சுக்களின்போதுதான் உள்ளக சுயநிர்ணய உரிமைக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையில், தமிழ்பேசும் மக்களின் பூர்வீகத் தாயகத்தில், தீர்வு ஒன்றினை ஆராய்ந்து பார்ப்பதற்கான இணக்கம் காணப்பட்டதை எரிக் சொல்ஹெய்ம் மறந்துவிட்டார் அல்லது மறைத்துவிட்டார்.

அத்துடன், சிறீலங்கா அரசே போர் நிறுத்தத்தை மீறி வலிந்த தாக்குதல்களை மேற்
கொண்டதையும் அவர் மறைத்து, விடுதலைப் புலிகளே இராணுவத் தீர்வை விரும்பியதாக குற்றம்சாட்ட முனைகின்றார்.

அத்துடன், ‘தமிழர்களின் அரசியலுக்குரிய தலைமை இலங்கையைத் தளமாகக் கொண்டிருக்க வேண்டும். புலம்பெயர் தமிழர்கள் அதற்கு உறுதுணையாக இருக்க முடியுமே தவிர தலைமை தாங்க முடியாது என்பவர், தற்போதைய சூழலில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு தமிழ் மக்களின் அரசியல் தலைமையாக விளங்குகின்றது’ என்று கூட்டமைப்பை அடையாளம் காட்டுகின்றார்.

சர்வதேசத்தின் பார்வைக்கு தமிழ் மக்களின் ஒரே அடையாளமாக இப்போது கூட்டமைப்புத்தான் இருக்கின்றது என்பது உண்மைதான். ஆனால், கூட்டமைப்பு அனைத்துத் தமிழ் மக்களின் அரசியல் தலைமையாகத்தான் இப்போதும் இருக்கின்றதா என்ற கேள்வியும் உள்ளது.

தமிழ் மக்களின் ஒரே பலமாக இருந்த விடுதலைப் புலிகளை அழித்துவிட்டு, தாங்கள் விரும்பிய தீர்வை தமிழ் மக்கள் மீது திணிக்கும் வாய்ப்புக்காகக் காத்திருந்த உலகத்திற்கு இப்போது தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு நல்லதீனியாகக் கிடைத்துள்ளது. சிங்கக் கொடியில் விருப்பம் கொண்ட, ஐக்கிய இலங்கைக்குள் தீர்வைத்தேடும் சம்பந்தர் போன்றவர்கள் தலைமையில் கூட்டமைப்பு இருப்பதனால், ‘வாழைப்பழத்தில் ஊசி ஏற்றுவதுபோன்று’ மிக இலகுவாக இலங்கையின் இறையாண்மை கெட்டுவிடாமல், இந்தியா விரும்பும் 13ம் திருத்தச் சட்டத்திற்குள் தமிழர்களுக்கான தீர்வைத் திணித்துவிட முடியும் என்ற சர்வதேசத்தின் எதிர்பார்ப்பையே எரிக் சொல்ஹெய்ம் வெளிப்படுத்தியிருக்கின்றார் என்றே எண்ணத்தோன்றுகின்றது.

ஆனால் எரிக் சொல்ஹைய்ம் விரும்புவது போலவோ அல்லது சர்வதேச விரும்புவதுபோலவோ இலங்கை எப்போதும் பிரிந்துபோக முடியாத ஒரே தேசமாக இல்லை என்பதே உண்மை. வடக்கு, கிழக்கு தமிழர் தாயகத்தில் மே-18ம் திகதி இனப்படுகொலையின் அழிவு நாளாக, கறுப்பு நாளாக கண்ணீரில் கரைந்த வேளையில்தான், தென்னிலங்கையில் வெற்றிக்கொண்டாட்டங்கள் மறுநாள் 19ம் திகதி நடந்தேறுகின்றன.

ஒரு பக்கம் கண்ணீரில் மக்கள் அழும்போது, இன்னொரு பக்கம் மகிழ்ச்சியில் மக்கள் திளைக்கின்றனர். ஒரே தேசம், ஒரே மக்கள் என்ற நிலை இருந்திருந்தால் இங்கு வேறுபட்ட முரணான இரண்டு விடயங்கள் நிகழமுடியாது. அத்துடன், வடக்கு, கிழக்கில் இருந்து இராணுவத்தை வெளியேற்ற முடியாது என்று போர் வெற்றி நிகழ்வில் மகிந்த ராஜபக்ச சூளுரைக்கின்றார்.

இவ்வாறு, தமிழர்களின் நிலங்களை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டும், காலாச்சார- பண்பாடுகளை சீரழித்துக்கொண்டும், இன ஒடுக்குமுறைகளைச் சிங்கள தேசம் தொடர்ந்துகொண்டும் இருக்கும்போது சர்வதேசம் விரும்புவதுபோன்று இலங்கைத்தீவு ஒரே தேசமாக என்றைக்கும் இருந்துவிடும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது.

ஏனெனில் எந்தவொரு பொருளின் மீது அளவுக்கு அதிகமான அழுத்தம் பிரயோகிக்கப்படும்போது இறுதியில் வெடிப்பு நிலையையே ஏற்படும். எனவே, சர்வதேசத்தின் நிலைமைகளில் மாற்றம் ஏற்படுகின்றபோது, தமிழ் மக்களின் ஆதரவுத் தளம் பலம் பெறுகின்றபோது விடுதலைக்கான வேள்வி மீண்டும் தொடங்குவது தவிர்க்கப்பட முடியாது. அதனை நோக்கித்தான் சிங்கள தேசத்தின் ஒடுக்குமுறைகள் தமிழ் மக்களைத் தள்ளிக்கொண்டிருக்கின்றது.

எனவே, மாநாட்டில் இறுதியாக எரிக் சொல்ஹெய்ம் எச்சரித்ததுபோன்று ‘மீண்டுமொரு ஆயுதப் போர் தொடங்குமானால் அனைத்துலக ஆதரவு துளியளவுக்கும் அற்றுப் போய்விடும்’ என்பது தமிழர்களுக்கு விடுக்கப்படும் அச்சுறுத்தலன்றி வேறில்லை.

‘எல்லா மக்களுக்கும் தன்னாட்சி உரிமை உண்டு. இந்த உரிமையைப் பயன்படுத்தி, அவர்கள், சுதந்திரமாகத் தமது அரசியல் நிலையை முடிவு செய்து, தமது பொருளாதார, சமூக, பண்பாட்டு வளர்ச்சிகளைத் தேடிக்கொள்ளலாம்’ என்கின்றது ஐக்கிய நாடுகள் சபை அனைத்துலக குடிசார் மற்றும் அரசியல் உரிமைகளுக்கான ஒப்பந்தம். ஆனால், தமிழர்களுக்கு அந்த உரிமையை மறுக்க முனைவதையே எரிக் சொல்ஹெய்மின் கருத்துக்கள் வெளிப்படுத்தி நிற்கின்றன.

ஆசிரியர் தலையங்கம்
நன்றி : ஈழமுரசு