மல்லாவியில் ஆய்வுக்கூடங்கள் திறப்பும் அமைச்சர் உரையும்

அகரமுதல 140, ஆனி 12, 2047 / சூன் 26, 2016

இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்      26 சூன் 2016      கருத்திற்காக..

மல்லாவியில் ஆய்வுக்கூடங்கள் திறப்பும் அமைச்சர் உரையும்

  “கடந்த காலங்களில் கல்விக்காக நிதி ஒதுக்கப்பட்டபொழுது அதில் பாகுபாடு காட்டப்பட்டது. பெரும்பான்மைக் கல்விக்கூடங்களுக்கு ஒரு மாதிரியாகவும் சிறுபான்மைக் கல்விக்கூடங்களுக்கு வேறு மாதிரியாகவும் நிதி பகிரப்பட்டது. ஆனால், இன்று நிலைமை அப்படி இல்லை. அனைத்துக் கல்விக்கூடங்களுக்கும் ஒரே அளவான நிதி ஒதுக்கப்படுகின்றது. அதற்காகத் தமிழ் அமைச்சர் ஒருவரும் பணியமர்த்தப்பட்டுள்ளார். எனவே, எமது கல்வியின் முன்னேற்றம் வெகு தொலைவில் இல்லை. இதனை எமது மாணவர்களும் ஆசிரியர்களும் முறையாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்” எனக் கல்வி அமைச்சர் வேலுசாமி இராதாகிருட்டிணன் வேண்டுகோள் விடுத்துள்ளார்.

மல்லாவி மத்தியக் கல்லூரி, மன்னார் சித்தி பிள்ளையார் இந்து மத்தியக் கல்லூரி, மன்னார் புனித சவேரியார் பெண்கள் கல்லூரி ஆகிய கல்விக்கூடங்களில் அமைக்கப்பட்டுள்ள தொழில்நுட்ப ஆய்வுக்கூடங்களைக் கல்வி அமைச்சர் வேலுசாமி இராதாகிருட்டிணன் 17.06.2016 அன்று திறந்து வைத்தார். இவருடன் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களான செல்வம் அடைக்கலநாதன், திருவாட்டி.சாந்தி சிறிகந்தராசா, வட மாகாணக் கல்வி அமைச்சர் குருகுலராசா, சார்லசு நிர்மலநாதன், வட மாகாண அமைச்சர் தெனீசுவரன் ஆகியோரும் கலந்து கொண்டனர். கல்விக்கூடத்தின் தலைவர்கள் தலைமையில் நிகழ்வுகள் யாவும் நடைபெற்றன.

  தொடர்ந்து கருத்து தெரிவித்த கல்வி அமைச்சர் வேலுசாமி இராதாகிருட்டிணன்,

  “எமது மாணவர்களின் கல்வி நிலை உயர்வடைய வேண்டுமானால் அவர்களுக்கான ஏந்துகளை (வசதிகளை) நாம் செய்து கொடுக்க வேண்டும். அதனை அரசே செய்ய வேண்டும். கல்விக்காக நிதி ஒதுக்கீடு செய்கின்றபொழுது அஃது அனைவருக்கும் சமமாகப் பகிரப்பட வேண்டும். அதில் பாகுபாடு காட்டப்படக் கூடாது. அப்படிப் பாகுபாடு காட்டப்பட்டால் அஃது அந்தக் குமுகத்தையே (சமூகத்தையே) பாதிக்கும். அவ்வாறான நிலைமைகளில் நாட்டில் தேவையற்ற, விரும்பத்தகாத சிக்கல்கள் உருவாகும். எனவே, அனைவருக்கும் அனைத்தும் சமமாகக் கிடைத்தால் நாடும் அமைதியாக இருக்கும்; மக்களும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பார்கள். இதை அரசின் தீர்மானிக்கும் இடத்தில் இருப்பவர்களும் தலைவர்களும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

  கடந்த காலங்களில் இவ்வாறான செயற்பாடுகள் காரணமாகவே எமது நாட்டில் அமைதிக்குக் குந்தகம்(பங்கம்) ஏற்பட்டது. இதன் காரணமாக நாம் எமது உறவுகளையும் சொத்துக்களையும் இழந்துள்ளோம். இதனை ஈடு செய்ய முடியாது. எனவே, எதிர்வருகின்ற காலங்கள் சிறுபான்மை மக்களுக்கு மிகவும் முதன்மைக் காலக்கட்டமாக அமையும். வட கிழக்கு மக்களாக இருந்தாலும் சரி, மலையக மக்களாக இருந்தாலும் சரி. நாங்கள் ஒற்றுமையாகச் செயற்பட வேண்டும். எங்களுக்குள்ளே வேறுபாடுகள் இருக்கக் கூடாது.

  நான் கல்வி அமைச்சர். இந்த நாடு முழுவதற்கும். நான் அனைவரையும் சமமாகப் பார்க்க வேண்டும். நாங்கள் வெகு விரைவில் கணித, அறிவியல் ஆசிரியர்கள் 100 பேரை வடகிழக்குப் பகுதிகளில் இருந்து மலையகக் கல்விக்கூடங்களுக்குப் பணியமர்த்த இருக்கின்றோம். அதன் மூலமாக உங்களுடைய வேலைவாய்ப்புச் சிக்கல் தீர்க்கப்படுகின்றது. எங்களுக்கும் கணித, அறிவியல் பட்டம் பெற்ற ஆசிரியர்கள் கிடைப்பார்கள். இப்படி நாங்கள் ஒற்றுமையாக விட்டுக் கொடுப்புடன் செயற்படுவது காலத்தின் கட்டாயமாகும்.

  நான் வடகிழக்கிற்கு வருகை புரிகின்றபொழுது இங்கிருக்கின்ற தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், மாகாண அவை அமைச்சர்கள், முதலமைச்சர், மாகாண அவை உறுப்பினர்கள் எல்லோரும் எங்களுடன் இணைந்து செயற்படுவதைப் பார்க்கின்றபொழுது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கின்றது. தனியே நான் மட்டும் கைத்தட்டினால் ஓசை வராது. நாங்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து தட்டினால்தான் ஓசை வரும். இந்த நிலைமை அனைத்து மாகாணங்களிலும் ஏற்பட வேண்டும். அரசியலையும் கல்வி மேம்பாட்டையும் வெவ்வேறாகப் பார்க்க வேண்டும். எனவே, இதனைச் சிந்தித்துச் செயற்படுவோம்” எனவும் அவர் அங்கு தெரிவித்துள்ளார்.

(படங்கள்)

மல்லாவி மத்தியக் கல்லூரியில் அமைக்கப்பட்டுள்ள தொழில்நுட்ப ஆய்வுக்கூடம், இரண்டு மாடி இணைப் பாடச் செயற்பாடுகளுக்கான வகுப்பறைக் கட்டடம், மூன்று மாடித் தொழில்நுட்பப் பீடம் ஆகியவற்றைக் கல்வி அமைச்சர் வேலுசாமி இராதாகிருட்டிணன் மேற்படி நாளில் (ஆனி 03, 2047 / 17.06.2016) திறந்து வைத்தார். புதிய கட்டடங்களையும் விருந்தினர்கள் அழைத்து வரப்படுவதையும் அங்கு நடைபெற்ற கலை நிகழ்வுகளையும் கலந்து கொண்டவர்களையும் படங்களில் காணலாம்.

[படங்களை அழுத்தின் பெரிதாகக் காணலாம்.]

பேரறிவாளன் குறிப்பேடு : தொடரும் வலி! : 1

அகரமுதல 140, ஆனி12,2047 / சூன் 26,2016

இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்      26 சூன் 2016      கருத்திற்காக..

தமிழனாய்ப் பிறந்ததால் வாழ்வைத் தொலைத்த

பேரறிவாளன் குறிப்பேடு : தொடரும் வலி! : 1

  வேலூர் சிறையில் 25 ஆண்டுகளைக் கடந்து முடக்கப்பட்டு இருக்கும் பேரறிவாளன் அவரது வழக்கறிஞர் மூலமாக இளைய விகடனுக்குச் சொல்லி அனுப்பிய தகவல்களின் தொகுப்பு இது!

  25 ஆண்டுகள் முடிந்துவிட்டன. நினைக்கவே மலைப்பாக இருக்கிறது. இஃது, ஏதோ அரசியல் வானில் அடியெடுத்துவைத்து அடைந்துவிட்ட பெரும் பதவியின் ஆர்ப்பாட்டமான வெள்ளிவிழா அல்ல… கலைத்துறையில் எனது 25 ஆண்டு அருவினையின் – சாதனையின்  -வெற்றிக்கொண்டாட்டம் என நினைத்துவிடாதீர்கள்.

  இருள்சூழ்ந்த சிறையகத்தின் –  காராகிரகத்தின் – நான்கு சுவர்களுக்குள் முடங்கிப்போன வேதனை ஆண்டுகள் அவை. இந்த 25 ஆண்டுகால துன்பக் கதைகளை, துயர வாழ்வை 25 பக்கங்களிலும் அடக்கிவிடலாம்… 25 தொகுதிகளுக்கான புத்தகமாகவும் அடுக்கி அழலாம்.

  இந்தக் கால் நூற்றாண்டு சிறை வாழ்வை மூன்று பகுதிகளாகப் பிரிப்பது சரியாக இருக்கும்.

  வைகாசி 28, 2022 / 11-6-1991 முதல் தை 15, 2029 / 28-1-1998 அன்றுவரை விசாரணைச் சிறைவாசியாக இருந்த காலம் முதலாவது.

  அப்போது நான் குற்றம்சாட்டப்பட்டவன் மட்டுமே. தை 15,  2029 / 28-01-1998 அன்று வழக்கில் உசாவலை – விசாரணையை – எதிர்கொண்ட 5 பெண்கள் உட்பட 26 பேருக்கும் பூந்தமல்லி ‘தடா’ சிறப்பு நீதிமன்ற நீதிபதி நவநீதம் மரணத் தண்டனை வழங்கித் தீர்ப்பளித்தார்.

  அன்றுமுதல் உச்ச நீதிமன்ற முன்னாள் தலைமை நீதியரசர் சதாசிவம் தலைமையிலான மூவர் அமர்வு, நான் உள்ளிட்ட மூவரின் மரணத் தண்டனையை ஆயுள் சிறையாகக் குறைத்த மாசி 06, 2045 / 18-02-2014 அன்றுவரை ஏறத்தாழ 16 ஆண்டுகள் மரணத் தண்டனைச் சிறைவாசியாக வாழ்ந்த காலம் இரண்டாவது.

 மாசி 07, 2045 / 19-02-2014 முதல் ஆயுள் சிறைவாசியாக – இன்னும் சொல்லப்போனால் மாநில அரசால் விடுதலை செய்யப்பட்டுவிட்ட வாணாள் சிறைவாசியாக – (இது விந்தையான நிலைதான், இருப்பினும் குறிப்பிட்டே ஆக வேண்டி உள்ளது) சிறைவாசத்தில் இன்னலுற்றுவரும் தற்போதைய காலம். மூன்று காலக்கட்டமும் வெவ்வேறு வகையான துன்பங்களைத் தந்திருந்தாலும், ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று குறைவானது அல்ல.

  எங்களது ஞாயங்கள் வெளி உலகம் அறியாவண்ணம் முடக்கப்பட்டு மூடிய அறைக்குள் நடந்து முடிந்துவிட்ட, காவல் கொடுமைகள் நிறைந்த, ஆறரை ஆண்டு விசாரணைக் காலத்தைக் காட்டிலும், எதிர்காலக் கனவுகளே அற்றுப்போன – எந்த நொடியும் உயிரைக் கொல்லும் உத்தரவு வந்துவிடும் எனத் தூக்குமர நிழலில் வாழ்ந்த 16 ஆண்டு காலத்தைக் காட்டிலும், விடுதலை அறிவிப்புக்குப் பின்னரும் நீடிக்கும் கடந்த இரண்டரை ஆண்டுகாலச் சிறை வாழ்வே சொல்லில் அடங்காச் சோகத்தை தந்துவிட்டது.

  எனது துன்பங்கள் அனைத்தையும் அனைவரின் தோள்மீதும் இறக்கி வைப்பது இந்தத் தொடரின் நோக்கம் அன்று. அதில், எனக்கு உடன்பாடும் இல்லை. காரணங்கள் இரண்டு.

  முதலாவதாக, கடந்து வந்திருக்கும் அந்த வலிகளுக்கான காரணிகளையும் அதனை உருவாக்கிய மனிதர்களையும் குறிப்பிட வேண்டியிருக்கும். ஆகவே, எனது உண்மையான, முழுமையான வெளிப்பாடாக இருக்கும். தமிழ்நாட்டின் மூத்த தலைவர் ஒருவருக்கு 1993-இல் ஒரு கடிதம் எழுதினேன்.

  அதில், ‘‘இந்த வழக்கில் பேரறிவாளன், நளினி… என்பதெல்லாம் வெறும் பெயர்ச்சொல் – ஒரு குறியீடு மட்டுமே, நாங்கள் சாமானியர்களாக இருக்கலாம். ஆனால், எமது வழக்கில் தலையிட்டு நீதிபெற வழிவகை செய்ய வேண்டியது ஒரு வரலாற்றுத் தேவை’’ என்பதை வலியுறுத்தி மடல் எழுதியிருந்தேன்.

  அப்போது எனது அகவை 21. எனது மடல் அன்று புறக்கணிக்கப்பட்டது. ஆனால், காலம் அதன் தேவையை இன்று உணர்த்தி நிற்கிறது. அவையெல்லாம் கடந்துபோன கசப்பான துய்ப்புணர்வுகள்.  இதுபோன்ற கசப்புகளைத் தவிர்க்க விரும்புகிறேன்.

  அடுத்தவரை சங்கடப்படுத்துவது எனது இயல்பு அல்ல! அதேநேரம் குறைந்தஅளவு சில உண்மைகளை வெளிப்படுத்துவது எனது வரலாற்றுக் கடமை என்பதையும் அறிந்துள்ளேன்.

  இரண்டாவது காரணம் – நான் எப்போதுமே நேர்மறை சிந்தனைகளால் நிரம்பியவன் என்பதாக என்னைச் சுற்றி உள்ளவர்களால் அறியப்பட்டு இருக்கிறேன்.

  ”எவ்வளவு அடிச்சாலும் தாங்குவதால், நீ ரொம்ப நல்லவன்டா…’’ என்று சொல்லிச் சொல்லியே என்னை அனைவரும் உசுப்பேற்றி வைத்திருக்கிறார்கள் – என்பதால் எனது எந்தச் சோகச் சுமையையும் இறக்கிவைக்க விரும்பவில்லை. அது என்னைவிட, என்னைச் சுற்றி உள்ளவர்களைச் சோர்வடைய செய்துவிடும்.

 ஆடி 27, 2042/ 12-08-2011 அன்று எம்மூவரின் கருணை மனுக்களும் தள்ளுபடி செய்யப்பட்டுவிட்டன என ஊடகங்கள் செய்தி அறிவித்தன. அன்றிலிருந்து ஆவணி 10, 2042 /26-08-2011 அன்று முறைப்படி எங்கள் மரணத்துக்கு நாள் குறிக்கப்பட்ட கருப்பாணை எனப்படும் மரண அழைப்பாணை (Black Warrant) தரப்பட்ட நாள் வரையிலான 14 நாள் பெரும் சங்கடம் ஒன்றை உறுவிக்க  – அனுபவிக்க – வேண்டியிருந்தது.

  அந்தக் காலக்கட்டத்தில் என்னைச் செய்தியாளர்கள் பலரும் நேர்கண்டு பேசி அதனை தத்தமது ஊடகங்களிலும் வெளிக்கொண்டு வந்தனர்.

  அப்போது அவர்கள் தொடுத்த கேள்வியெல்லாம், 20 ஆண்டுக்காலச் சோகமோ, மரண தண்டனை வலியோ எனது முகத்தில் ஏதும் எதிரொளிக்கவில்லையே, ஏன்? என்பதுதான்.

  நான் எதிர்கொண்ட மிகவும் தருமசங்கடமான கேள்வி அது. எனது தாயாரும் என்னிடம் மிகவும் குறைபட்டுக்கொண்டார். சோகமாக முகத்தைவைத்துக் கொள்ளும்படி கேட்டுக்கொண்டார்.

  அவைதான் நான் எதிர்கொண்ட மிகவும் நெருக்கடியான சந்தர்ப்பம் என நினைக்கிறேன். இருப்பினும், எனது இயல்பை மாற்றிக்கொள்ள விரும்பவில்லை அல்லது அது மாறிவிடக் கூடாது என்பதாகத்தான் எனது 25 ஆண்டுகாலப் போராட்டமும் இருந்திருக்கிறது எனலாம்.

  இதைச் சொல்வதால் எனக்குத் துன்பமே இல்லை என்றோ, நான் ஏதோ அசாத்திய துணிச்சல்காரன் என்றோ தப்புக் கணக்கு போட்டுவிடாதீர்கள். எல்லோரையும்போல் சாவை விரும்பாத, வாழ்வதில் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்ட மனிதன் நான். ‘‘அஞ்சுவது அஞ்சாமை பேதைமை’’ என்பதில் நம்பிக்கை உடைய மிகச் சாதாரணன்.

  இந்தப் பின்னணியில்தான் எனது 25 ஆண்டுகால உழத்தல்களை – அனுபவங்களை – உங்கள்முன் இறக்கிவைக்க முயன்றுள்ளேன்.

  இதுகுறித்து எழுவர் விடுதலைக்காகத் தொடர்ந்து போராடும் உடன்பிறப்புகள் கேட்டுக்கொண்ட போது, ‘‘25 ஆண்டுக் கால வலி’’ என்பதைவிட ‘‘நிகழ்ந்த பல முக்கியத் திருப்புமுனை நிகழ்வுகளும் ஈடு செய்ய முடியா சில இழப்புகளும்’’ என்ற அளவில் இந்தத் தொடரை குறுக்கிக்கொள்ள வேண்டுகோள் வைத்தேன்.

ஏற்றுக்கொள்வீர்கள் என நம்புகிறேன். இந்தத் தொடர் எம் எழுவரின் விடுதலையை விரைவுபடுத்தும் என்கிற உறுதியோடு தொடர்கிறேன்.

(வலிகள் தொடரும்)

–பேரறிவாளன்

இளைய விகடன், சூன் 26, 2016

தமிழ் இனப்படுகொலை கூட்டரசு இந்தியா! – வவுனியா மாவட்ட மக்கள்குழு கடுந்தாக்கு!

அகரமுதல 140, ஆனி12,2047 / சூன் 26,2016

இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்      26 சூன் 2016      கருத்திற்காக..

தமிழ் இனப்படுகொலை கூட்டரசு இந்தியா!

– வவுனியா மாவட்ட   மக்கள்குழு கடுந்தாக்கு!

  தமிழர் தாயகத்தின் தலைநகரம் திருகோணமலையில் தமிழ் மக்களின் காணிகளை கபளீகரம் செய்து, பொருளாதார வளம் கொழிக்கும் மூதூரின் சம்பூர் பகுதியில் அனல்மின் நிலையம் அமைக்கப்படுவதைக் கண்டித்து, வவுனியா மாவட்டத்தில் கடந்த  ஆனி 11, 2047 / 25.06.2016 சனிக்கிழமை அன்று எதிர்ப்பு போராட்டம் நடத்தப்பட்டது.

  ‘தமிழ் இனப்படுகொலை’ கூட்டரசு இந்தியாவின் ‘இன்னுமொரு இனஅழிப்பு’ ‘சம்பூர் அனல்மின் நிலையத்திட்டத்தை நிறுத்து!’ என்று வலியுறுத்தி பதாதையைத் தாங்கியவாறு, வவுனியா மாவட்ட  மக்கள் குழுவின் தலைவர் கோ. இராசுகுமார், ஊடகப்பேச்சாளர் அ.ஈழம் சேகுவேரா, தமிழர் தாயகத்தில் கையளிக்கப்பட்டு கடத்தப்பட்டு காணாமல் ஆக்கப்பட்ட உறவுகளைத் தேடிக்கண்டறியும் குடும்பங்களின் வவுனியா மாவட்ட சங்கத்தலைவி திருமதி கா.செயவனிதா, செயலாளர் திருமதி பே.பாலேசுவரி ஆகியோர்  முன்னிலை வகித்தனர்.

வவுனியா கந்தசுவாமி கோவில் வீதியிலிருந்து காலை 10.00 மணிக்குப் பேரணியாகப் புறப்பட்ட சங்கத்தின் அறுபதுக்கும் அதிகமான உறுப்பினர்கள் மணிக்கூடு கோபுரச்சந்தி ஊடாக வவுனியா மத்திய பேருந்து நிலையத்தை வந்தடைந்தனர்.

  அங்கு கவனவீர்ப்புப் போராட்டத்தை ஒழுங்கு செய்திருந்த வவுனியா சமுக நீதிக்கான வெகுமக்கள் அமைப்பு, பசுமை திருகோணமலை அமைப்பு ஆகியவற்றுடன் இணைந்துகொண்டு, இந்திய அரசாங்கத்தின்  ஒத்துழைப்போடு நடத்தப்படும் கட்டமைக்கப்பட்ட தமிழ் இனஅழிப்புக்கு எதிராகத் தமது கடுமையான எதிர்ப்பைத் தெரிவித்தனர்.

  இவ்விரு அமைப்புகளின் போராட்டத்துக்கு தமது ஆதரவை வழங்கிய பின்னர், ‘தங்கள்பிள்ளைகளைக் கடத்தியது மகிந்த அரசு, அந்த கடத்தல்காரர்களைக் காப்பாற்றுவது மைத்திரி அரசு’ என்றும், ‘நிலைமாறு காலகட்ட நீதிப்பொறிமுறை’ எனும் பெயரால் இந்த உண்மைகள் மறைக்கப்படுவதாகவும் பகிரங்கப்படுத்தி, வவுனியா மத்தியப் பேருந்து நிலையம் முன்பாகவே காலை11.00 மணிக்கு மற்றுமொரு கவனவீர்ப்பு போராட்டத்தையும் நடத்தினர்.

  இந்த கவனவீர்ப்புப் போராட்டத்தில், சிறீலங்கா அரசின் ஆட்கடத்தல்-தடுத்து வைத்தல்  நிகழ்வுகளால் பாதிக்கப்பட்டுள்ள குடும்பங்களும், தமிழ் அரசியல் கைதிகளின் குடும்பங்களும், வவுனியா மாவட்ட  மக்கள் குழுவின் தலைவர் கோ. இராசுகுமார், ஊடகப்பேச்சாளர் அ.ஈழம் சேகுவேரா, தமிழர் தாயகத்தில் கையளிக்கப்பட்டு கடத்தப்பட்டு காணாமல் ஆக்கப்பட்ட உறவுகளை தேடிக்கண்டறியும் குடும்பங்களின் வவுனியா மாவட்டச் சங்கத்தலைவி திருமதி கா.செயவனிதா ஆகியோரும் கலந்துகொண்டனர்

All States deceive Tamils at Geneva: Jaffna protest

All States deceive Tamils at Geneva: 

Jaffna protest

[TamilNet, Monday, 27 June 2016, 22:11 GMT]
More than 400 Eezham Tamils, comprising rights activists, uprooted people from SL military-occupied lands and relatives of persons subjected to enforced disappearance, staged a protest march in Jaffna on Monday condemning the deceptive internal investigation discourse charted by the “USA-Sri Lanka consensus resolution”. Denouncing the smokescreen measures by the SL State, the protesters were calling for international criminal investigations as well as demanding the UN system to investigate the State responsibility for the root crime of genocide. Meanwhile, Intelligence operatives of the occupying SL military were tracing the origin of the organisers behind the protest and the participants were subjected to strict surveillance harassment.

The protesters demanded immediate de-militarisation and full resettlement of uprooted Tamils in the former ‘High Security Zone’ lands still under the seizure of Sinhala military.

The protesters gathered in front of Nalloor temple and marched towards the sub office of World Food Programme through Jaffna-Point Pedro Road and Temple Road.

“International Community, are you getting deceived by the SL State or are you also deceiving the Tamil people,” was a slogan in the protest.

“All States deceive us,” was another slogan.

The families of the missing persons were demanding immediate answers from the SL government on the whereabouts of their kith and kin.

A section of the participants were demanding increased international role in any investigations designed and executed by the SL State.

The protest comes after Vavuniyaa Citizens’ Committee and the representatives of missing persons joining hands with a section of leftist activists in opposing the deceptive manipulations by funded NGOs operating from Colombo.

Two ITAK parliamentarians, Mavai Senathirajah and E. Saravanpavan appeared for a short time in the beginning of the protest and went away when the protesters started their march.

In an interesting development, a section of second-tier leaders of the EPDP outfit joined the protesters and showed interest in featuring themselves in the photo sessions with the protesters for the local journalists covering the protest.

In the meantime, SL Military Intelligence operatives were tracing who were behind organising the protest. The intelligence operatives clad in civil clothes photographed all the participants.

Chronology:

27.06.16  All States deceive Tamils at Geneva: Jaffna protes..

26.06.16  Vavuniyaa protest echoes Tamil sentiments running ..